Ταξίδι στον «Πυρήνα» των τραγουδιών του Διονύση Σαββόπουλου

Μετά το μπούγιο της «Λυσιστράτης», η λεπτότητα στη συναυλία του Διονύση Σαββόπουλου, στο θεατράκι της Παλιάς Επιδαύρου. Αν η λεπτότητα έχει μέγεθος, αυτό είναι ο «Πυρήνας», τίτλος της συναυλίας και καρπός της συνεύρεσής του με δύο εξαίρετους μουσικούς. Τον συνθέτη Σταύρο Λάντσια (κρουστά, μελόντικα, πιάνο, πλήκτρα, μια ορχήστρα μόνος του) και τον Γιώτη Κιουρτσόγλου (μπάσο, τύμπανο με το πόδι).

Μια συναυλία άμε ση, χωρίς εφέ, με τα λιγότερο γνωστά, τα πιο παραπονεμένα τραγούδια του: «Το τσακάλι», «Ο μικρός μονομάχος», «Το φως», «Μυστικό τοπίο», «Τα πουλιά» κ.ά. Δύσκολες μουσικές, με συγκλονιστικούς στίχους.

«Φέτος παρακάμπτουμε τα γνωστά σουξέ. Δεν έχω τίποτα εναντίον τους. Ένα κακό έχουν. Μετά θέλει ο κόσμος μόνο αυτά…» είπε ο «βραχνός τραγουδιστής», σε μια από τις σύντομες, χαρισματικές πρόζες του.

Το δεύτερο μέρος της συναυλίας- με ειδικές ενορχηστρώσεις από τον πιανίστα και συνθέτη Σταύρο Λάντσια- περιελάμβανε και τραγούδια που δεν υπήρχαν στο πρόγραμμα του χειμώνα. Τρία τραγούδια του Μάνου, τον οποίο για πρώτη φορά ονόμασε δημόσια «γενάρχη»: «Τα καλοτάξιδα πουλιά», «Βοριάς» και «Νανούρισμα», αλλά και το «Φεύγω» του Περίδη.

Ο Σαββόπουλος αναμετριέται με τον καλό εαυτό του, εμπιστεύεται τους συνεργάτες του, επικοινωνεί με το κοινό. Το «γλυκό έδεσε» και γλύκανε και τους πιο παλιούς θαυμαστές του, αυτούς που περισσότερο από άλλους έχουν το δικαίωμα να γκρινιάζουν. Ξανασυναντήθηκαν μαζί του ουσιαστικά. Στον «Πυρήνα». Γιατί τι είναι ένα τραγούδι; «Η συντομότερη απόσταση ανάμεσα σε δύο ανθρώπους. Τελειώνει και νιώθεις μέσα σου ευγενέστερος, φωτεινότερος». Είπε με ελάχιστα λόγια αυτό που νιώσαμε οι 1.000 άνθρωποι που γεμίσαμε το περασμένο Σάββατο το αρχαίο θεατράκι. Τα σουξέ τα είχε για ανκόρ: «Καραγκιόζης», «Κωλοέλληνες» (είχε αφαιρέσει τους στίχους που αφορούσαν τον Παπανδρέου και τη Λιάνη), «Ας κρατήσουν οι χοροί».

Στο τέλος υπήρχαν μόνο νικητές. «Όχι δεν θα πεθάνουμε κουφάλα νεκροθάφτη» φωνάζει και τραγουδάει: «Τον χειμώνα ετούτο, άμα τον πηδήσαμε, γι΄ άλλα δέκα χρόνια, άντε καθαρίσαμε». Ελαφρύτεροι, μοιραστήκαμε τον θρίαμβο κατά του νόμου της βαρύτητας. Τριάντα χρόνια έπειτα από εκείνο το οτοστόπ σ΄ ένα κόκκινο Volvo, ταξιδέψαμε μαζί του. «Καλοκαίρι για πάντα παιδιά» χαιρέτησε και σαν να ξαναδώσαμε ένα παράλογο ραντεβού: «Αουντουαντάρια, θα ΄μαστε πάλι εδώ, σε μια άλλη ηλικία».