[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Βαριά η ανακύκλωση

Βραδάκι Τρίτης. Τέτοιον καημό για μια μπλε σακούλα ανακύκλωσης ούτε που να το φανταζόμουνα πως θα τον τράβαγε η Χριστίνα. Τι ήτανε να τη δει πάνω στον πάγκο της κουζίνας; Ούτε συλλεκτικό μοντέλο Λουί Βιτόν να είχε αντικρύσει. «Και πού τη βρήκες; Και εμάς γιατί δεν μας έδωσαν από τον δήμο;», και επί ένα τέταρτο η γκρίνια να μη σταματάει. «Βρε, καλή μου, μήπως δεν πέρασαν ακόμη από το σπίτι σου…». Ανένδοτη η Χριστίνα. «Και γιατί ρε Χριστινάκι τόσος καβγάς για την ανακύκλωση, εσύ που έψαχνες μέχρι χθες στο λεξικό να δεις τι σημαίνει;». «Δεν έχεις δίκιο. Είναι… ». Δεν πρόλαβε. Το «της μόδας» που πήγε να ξεστομίσει εξοστρακίστηκε πάνω στο βλέμμα που της έριξα. Γρήγορα όμως ανασύνταξε δυνάμεις και συνέχισε την επιχειρηματολογία. «Πρώτον, με το νέο σύστημα δεν χρειάζεται να διαχωρίζεις το γυαλί από το χαρτί ή το αλουμίνιο. Δεύτερον, θα μας βάλουν ειδικούς μπλε κάδους έξω από το σπίτι για να μην τρέχουμε εδώ κι εκεί. Και τέλος πάντων, όλοι στο γραφείο ανακυκλώνουν». Ε, άμα ανακυκλώνει όλο το γραφείο- και κατά συνέπεια και ο απέναντι συνάδελφος που τον έχει βάλει στο μάτι- κομμάτια να γίνει. Της χαρίζω τη σακούλα να ησυχάσω.

Απόγευμα Πέμπτης. Η Χριστίνα στο τηλέφωνο ζητά οδηγίες προς οικολόγους. «Είναι αλήθεια όμως ότι πριν πετάξω τα πλαστικά θα πρέπει να τα πλύνω πρώτα;». Η θετική απάντησή μου μάλλον την απογοήτευσε, αλλά αποφάσισε να μη χάσει τον ενθουσιασμό της (ήταν και ο τύπος του απέναντι γραφείου…). Σάββατο μεσημεράκι. Η μαύρη σακούλα σκουπιδιών τιγκαρισμένη. «Πού τα βρήκες Χριστινάκι μου τόσα σκουπίδια, όταν τα μισά τουλάχιστον πάνε στην ανακύκλωση;». «Ποια ανακύκλωση; Πας καλά; Δεν μας έφτανε ο κανονικός κάδος που έπιανε μια θέση πάρκινγκ, τώρα βάλανε και δεύτερο σχεδόν σε κάθε γωνιά. Ξέρεις πόση ώρα έψαχνα να παρκάρω χθες; Να μείνουν άδειοι, να τους πάρουνε, να ησυχάσουμε». Μόνον η καλογερική νόμιζες πως είναι βαριά Χριστινάκι μου;