ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ Η άφαντη κυβέρνηση θα εμφανιστεί με την πρώτη βροχή

O Έφηβος του Μαραθώνα κοίταξε με νόημα έναν Σάτυρο που βρισκόταν μπροστά και αριστερά του και έριχνε με προσοχή νερό στο άλλο του χέρι, με μια μικρή λουτροφόρο που κρατούσε. Εκείνος ανταπέδωσε το βλέμμα συνοδεύοντάς το με ένα ελαφρά ειρωνικό χαμόγελο, που δεν πέρασε απαρατήρητο από μια υπέροχη Αφροδίτη που τάχα μου θυμωμένη έδιωχνε έναν Έρωτα που την πείραζε. Παρά τη φαινομενικά αδιατάρακτη ακινησία τους, τα αγάλματαόλα έργα του Πραξιτέληστριμωγμένα στις ζεστές αίθουσες του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου, δεν απέφυγαν τον πειρασμό να σχολιάσουν το γελοίον του πράγματος: την ώρα που η χώρα, που γέννησε τον Πραξιτέλη, καιγόταν «σαν το κεράκι της λαμπρής», αυτήν ακριβώς την ώρα ο Πρωθυπουργός, υπουργοί του κι ένα ετερόκλητο πλήθος κοσμικών κυριών και κυρίων, παρατρεχάμενων κάθε είδους, κολλητών κ.λπ. εγκαινίαζε «εν χορδαίς και οργάνοις» την έκθεση για τον Πραξιτέλη! Για έναν άνθρωπο που, όπως περιγράφεται, αγάπησε τη ζωή, τους ανθρώπους και το περιβάλλον γύρω του, μπορούμε με βεβαιότητα να υποθέσουμε ότι από εκεί που βρίσκεται θα σχολίασε: «Των οικιών ημών εμπιμπραμένων, ημείς άδομεν»…

Στα εγκαίνια
Γιατί στα εγκαίνια και όχι στις φωτιές; Διότι προφανώς είναι πιο… υγιεινά τα εγκαίνια. Πρώτον δεν έχει ζέστη και καπνούς, δεύτερον δεν έχει γιουχαΐσματα, τρίτον δεν εισπράττεις παράπονα (τι παράπονα να κάνει ο Πραξιτέλης;) και τέταρτον βγάζεις και καλές φωτογραφίες, με φόντο καλοδουλεμένα μάρμαρα αντί για καμένους κορμούς. Υπ΄ αυτήν την έννοια καταλαβαίνουμε απολύτως γιατί ο μόνιμος κάτοικος Ραφήνας (ο όρος θυμίζει το «μόνιμος κάτοικος Θεσσαλονίκης», άσμα λαϊκό του κυρίου Πασχάλη Τερζή) αποφεύγει συστηματικά τις εμφανίσεις εκεί που κάνει «τζιζ» και προτιμάει τις παρουσίες σε απολύτως «προστατευμένο» περιβάλλον. Εκεί που περισσεύουν τα αστραφτερά χαμόγελα, οι υποκλίσεις και τα «πώς είστε κύριε Πρόεδρε». Καλά είναι ο κύριος πρόεδρος, ροδαλός ροδαλός, ξεκούραστος και ωραίος. Μερικές εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες δεν μπορούν να πουν το ίδιο, επειδή νιώθουν την καυτή ανάσα της φωτιάς, αλλά ποιος ασχολείται τώρα μαζί τους…

Εθνική καταστροφή
Θέλω να κάνω πλάκα, αλλά δεν μπορώ. Είχα συγκεντρώσει τίτλους και στίχους από τραγούδια, από αυτά που τραγουδάμε στις παρέες, του τύπου «βρέχει φωτιά στη στράτα μου» (γεια σου Λευτέρη), αλλά δεν μου πάει. Την ώρα που η κυβερνητική ανικανότητα έχει επιτείνει τη βιβλική καταστροφή και η φωτιά καίει ανθρώπους, ζώα, σπίτια και δάση, τι πλάκα να κάνεις και σε ποιον; Και για ποιον λόγο; Εδώ μιλάμε για εθνική καταστροφή και η κυβέρνηση δεν είναι απλώς απούσα, είναι άφαντη. Τέτοιο πράγμα είχαμε να το δούμε από το ΄74, με την τουρκική εισβολή στην Κύπρο (τέτοιες μέρες ήταν), όταν οι χουνταίοι του Ιωαννίδη έφευγαν σαν τους ποντικούς που εγκαταλείπουν πλοίο που βουλιάζει και η χώρα είχε μείνει ακέφαλη. Έτσι και η κυβέρνηση αυτή μένει κλεισμένη στα υπουργεία της και θα βγει από τις κρυψώνες της- σαν τα σαλιγκάρια- με την πρώτη βροχή…

Όλα μαύρα
Επίσης, είχα ετοιμάσει και διάφορα ανέκδοτα του είδους: «Πώς τρώνε οι υπουργοί της κυβέρνησης;», «Όλα στα κάρβουνα»! Αλλά και πάλι μ΄ έχει πιάσει μια μελαγχολία- στα όρια της κατάθλιψηςπου με κάνει να εγκαταλείπω κάθε σκέψη για ανέκδοτα και κρυάδες. Δεν θυμάμαι τον εαυτό μου άλλοτε να φεύγει για διακοπές και να είναι τόσο στις μαύρες του. Στενοχωριέμαι που τα βλέπω όλα αυτά, λυπάμαι διπλά που δεν μπορώ να κάνω κάτι, αφήνω και πράγματα αγαπημένα πίσω μου- άντε να κάνεις διακοπές μετά και να το ευχαριστηθείς. Να πάρεις ανάσες για τη συνέχεια (με εκλογές που έρχονται και με εξελίξεις που κυοφορούνται εξαιτίας τους). Άσε που από Τετάρτη έχουμε Αύγουστο, ο οποίος και μελτέμια έχει και καύσωνες και ξηρασία επικίνδυνη. Γιατρέ μου, γιατί τα βλέπω όλα μαύρα σήμερα;

Να κλείσει η πληγή
Άθλιος είναι ο χειρισμός που έγινε με τις υποψηφιότητες του Μιχ. Νεονάκη και του Χρ. Πάχτα. Άθλιος ώς το τέλος. Γιατί όφειλαν να ειδοποιήσουν εγκαίρως τους ανθρώπους να μην ξεφτιλίζονται δημόσια. Και μακάρι ο χρόνος που προέκυψε μετά την αναβολή του Εθνικού Συμβουλίου να δώσει στην ηγεσία του ΠΑΣΟΚ την ευκαιρία να κλείσει με τον έναν ή τον άλλον τρόπο την πληγή που άνοιξε αυτός ο χειρισμός. Διότι το να γίνεται επίκληση ενός πιθανού πολιτικού προβλήματος που θα προκύψει αν περιληφθούν στα ψηφοδέλτια οι Νεονάκης και Πάχτας δεν στέκεται ως σοβαρό επιχείρημα. Πρώτον, διότι τίποτα δεν βεβαιώνει ότι και χωρίς τους Νεονάκη και Πάχτα η Ν.Δ. δεν θα παίξει χοντρά και με το Χρηματιστήριο και με το Πόρτο Καρράς και δεύτερον, γιατί από τη στιγμή που οι άνθρωποι έχουν δικαιωθεί από τη Δικαιοσύνη, ποιος είναι εκείνος που θα υποστηρίξει ότι κακώς συμπεριλαμβάνονται στα ψηφοδέλτια; Και κάτι τελευταίο: Το 1993, ο Ανδρέας Παπανδρέου συμπεριέλαβε στο ψηφοδέλτιο του Νομού Βοιωτίας τον Αλέκο Ακριβάκη, που μόλις είχε βγει από τη φυλακή…

Η κρατική διαφήμιση
Με τον Ρουσόπουλο έχουμε κι έναν ακόμη ανοιχτό λογαριασμό. Είναι η κρατική διαφήμιση που διοχετεύεται σε λαθρόβια, εβδομαδιαία έντυπα επί σκοπώ: να βρίζουν και να υπονομεύουν με ψέματα και συκοφαντίες την αντιπολίτευση, και ειδικότερα το ΠΑΣΟΚ, τον Γιώργο Παπανδρέου και όσους, ελάχιστους, δημοσιογράφους ενοχλούν το γαλάζιο καθεστώς. Υποσχέθηκε ότι «κάτι θα κάνει». Δεν έχει κάνει τίποτα. Και στο μεταξύ, οι μικροεκβιαστές εκδότες αυτών των εντύπων απομυζούν σαν τις βδέλλες λεφτά του κρατικού προϋπολογισμού. Τι θα γίνει τελικά; Θα πρέπει να υπάρξει προσφυγή στη Δικαιοσύνη για να παρέμβει ο αρμόδιος υπουργός;


ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ Επιβίβασε την οικογένειά του στο πλοίο…

Κατανικώ την περίεργη μελαγχολία που με κατακλύζει και πάω σε κάτι το εύθυμο, το ιλαρό, το… γελοίο τέλος πάντων, ικανό να χαράξει ένα χαμόγελο στα σφιγμένα μας χείλη. Δυστυχώς, εγώ δεν είχα την τύχη να το απολαύσω με τα μάτια μου, αλλά μου το περιέγραψαν και ως εκ τούτου δεν αντέχω να μην το μεταφέρω προς ενημέρωση των αναγνωστών, οι οποίοι ενδεχομένως δεν βλέπουν κρατική τηλεόραση, και ειδικά ΝΕΤ. Η ΝΕΤ, λοιπόν, που όσο πάει γίνεται υπόδειγμα αδέσμευτης και αντικειμενικής ειδησεογραφίας, φιλοξένησε ρεπορτάζ- και βίντεο παρακαλώ- σύμφωνα με το οποίο ο υπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας Μαν. Κεφαλογιάννης συνόδευσε την οικογένειά του, σύζυγο και παιδιά, στο λιμάνι του Πειραιά, προκειμένου να επιβιβαστούν στο πλοίο! Κι εγώ έχω συνοδεύσει τα παιδιά μου στο λιμάνι, στο αεροδρόμιο ακόμη και στο σταθμό των τρένων, αλλά δεν το έχω κάνει θέμα. Όπως και εκατομμύρια άλλοι Έλληνες. Του Μανόλο η οικογένεια τι περισσότερο έχει δηλαδή; Είναι μήπως… βασιλική και δεν το ξέρουμε; Α, με την ευκαιρία και για να μην το ξεχάσω: να τη χαίρεται ο Ρουσόπουλος την κρατική τηλεόραση. Τέτοια αντικειμενικότητα και πλουραλισμό είχαμε να δούμε καμιά 35αριά χρόνια!