[ Διαστάσεις ] Μια «Αρκτική Ιστορία» που προβληματίζει

Το να παρακολουθείς μια πολική αρκούδας εν δράσει, ενώ κυνηγάει το θήραμά της, σε καθηλώνει. Το να παρακολουθείς μια πολική αρκούδα εν δράσει «κρυμμένος» κάτω από τον τόσο λεπτό, σχεδόν διάφανο, αρκτικό πάγο που πατάει σε εξοντώνει.

Σκηνές σαν αυτήν ο Άνταμ Ράβετς και η Σάρα Ρόμπερτσον έχουν κινηματογραφήσει τις τελευταίες δύο δεκαετίες κατά εκατοντάδες. Πριν από δύο χρόνια, λοιπόν, τους ήρθε μια ιδέα. Να κοσκινίσουν το υλικό που είχαν μαζέψει- συνολικά 800 ώρες βίντεο- και να φτιάξουν μια ταινία με θέμα το φαινόμενο του θερμοκηπίου μεν, αλλά για όλη την οικογένεια. Η ταινία, που θα κάνει σύντομα το ντεμπούτο της στις ΗΠΑ και την Ισπανία ταυτοχρόνως, για να «ταξιδέψει» στη συνέχεια και σε άλλες χώρες, ονομάζεται «Αrctic Τale»- «Αρκτική Ιστορία»- και αφηγείται τις αλληλένδετες ζωές και τα βάσανα δύο «σύνθετων» χαρακτήρων, του Νανού, μιας νεαρής σε ηλικία πολικής αρκούδας, και της Σήλα, ενός θαλάσσιου ίππου. Τόσο οι κινηματογραφιστές όσο και ο Άνταμ Λίπζιγκ, ο πρόεδρος της παραγωγού εταιρείας Νational Geographic Films, υπόσχονται δυνατά συναισθήματα: από τη θλίψη την οποία προκαλεί η εικόνα ενός πολικού μωρού που παραπατά και χάνεται μέσα σε έναν χιονοστρόβιλο μέχρι το γέλιο που προκαλεί η εικόνα μιας παρέας θαλάσσιων ίππων οι οποίοι το ρίχνουν στο τραγούδι, έχοντας πρώτα επιδοθεί σε τσιμπούσι με αχηβάδες- ένας ενήλικος θαλάσσιος ίππος μπορεί να φάει μέχρι και 4.000 αχηβάδες την ημέρα.

Είναι σαφές πως η «Αρκτική Ιστορία» απευθύνεται στο ίδιο κοινό που συνέρρευσε προκειμένου να δει την «Άβολη Αλήθεια» του Αλ Γκορ, καθώς και «Το Ταξίδι του Αυτοκράτορα», το γνωστό με τους πιγκουίνους. Συνεπώς, ορισμένες πρώιμες κριτικές αμφισβητούν τόσο την αξία «μιας ακόμα» ταινίας-ντοκιμαντέρ για τις κλιματικές αλλαγές που απειλούν να μετατρέψουν το παγωμένο περιβάλλον του Νανού και της Σήλα σε… καθάρια γαλανά νερά όσο και την αξία τού να «συναρμολογείται» βιντεοσκοπημένο υλικό από διάφορα ζώα για τη δημιουργία ενός «στόρι» με το πλήρες σετ των «καλών» και των «κακών» χαρακτήρων. Οι δημιουργοί, ωστόσο, έχουν επιχειρήματα με το μέρος τους. «Για πολλούς ανθρώπους, οι κλιματικές αλλαγές είναι απλώς ένας σωρός στατιστικές», λέει στην «Ιnternational Ηerald Τribune» η Σάρα Ρόμπερτσον. «Τοπικά, όμως, οι κλιματικές αλλαγές δεν επηρεάζουν μόνον τους ανθρώπους, επηρεάζουν και τα ζώα. Θέλαμε πραγματικά να αποτυπώσουμε τις στιγμές και τις αντιδράσεις των ζώων όταν έρχονται αντιμέτωπα με τις επιπτώσεις των κλιματικών αλλαγών. Θέλαμε να δώσουμε στις κλιματικές αλλαγές ένα πρόσωπο». Ένα «πρόσωπο» που είναι τελικά καταδικασμένο;

«Οι πολικές αρκούδες και οι θαλάσσιοι ίπποι είναι πολυμήχανα πλάσματα. Βραχυπρόθεσμα, λοιπόν, θα βρουν καινούργιους τρόπους να κυνηγήσουν και να ζήσουν. Δεν μπορούν όμως να κάνουν το αδύνατο. Μακροπρόθεσμα πραγματικά δεν ξέρουμε τι θα τους συμβεί- αλλά το ίδιο δεν ισχύει και για εμάς τους ανθρώπους;»