[ ΕΓΡΑΨΑΝ ] Δ. Κ. Ψυχογιός

(ο αρθρογράφος για τις προτεραιότητες της κοινωνίας μας)

«Συζητήσατε και για το βιβλίο της Ιστορίας;» άκουσα χθες το μεσημέρι στο ραδιόφωνο τον δημοσιογράφο να ρωτά τη Μαριέττα Γιαννάκου, η οποία έξω από το Μέγαρο Μαξίμου ενημέρωνε για τη συνάντησή της με τον Πρωθυπουργό. Με 45 βαθμούς Κελσίου υπό σκιάν, με το όζον στα ύψη, την άσφαλτο λιωμένη, τα μικρόφωνα και τις κάμερες πυρακτωμένα, τον ιδρώτα ποτάμι, και ενώ η υπουργός είχε ήδη δηλώσει πως συζητήθηκαν τα νομοσχέδια περί έρευνας και μεταπτυχιακών σπουδών, κατά την άποψη του ρεπόρτερ αυτό που έκαιγε το κοινό, περισσότερο από όσο τον ίδιο η άσφαλτος, ήταν η τύχη του βιβλίου της Ιστορίας της Στ΄ Δημοτικού. Εκτός από την τυπική ερώτηση πότε θα κατατεθούν τα νομοσχέδια, τίποτα άλλο δεν ρωτήθηκε η υπουργός. Καταλαβαίνω ότι όλοι βιάζονταν να φύγουν και κανείς δεν είχε όρεξη να ανοίξει συζήτηση για έρευνα ή μεταπτυχιακά- αλλά όρεξη για το βιβλίο του Δημοτικού υπήρχε.

Διότι τι να την κάνεις την έρευνα και τα μεταπτυχιακά αν το έθνος χάσει την ψυχή του, την κρυμμένη στα βιβλία που διδάχθηκαν στο Δημοτικό τόσες γενιές Ελλήνων- και στην πραγματικότητα αυτά τους έχουν καθορίσει; Τι μας νοιάζουν τα μάστερ, τα διδακτορικά και τα ερευνητικά πρωτόκολλα και άλλες αηδίες εργαλειακής γνώσης; Το θέμα είναι να συνεχίσουμε να μισούμε τους γείτονες για τα προπατορικά εγκλήματά τους κατά του έθνους. Μου φαίνεται άρρωστη αυτή η κατάσταση, πιο νοσηρή από τον καιρό που ζούμε αυτές τις ημέρες, καταστρεπτικότερη από τις φωτιές στα δάση.

(«Το Βήμα»)