[ Πρόσωπα ] Πέντε χρόνια κρυμμένος

Διακόσιους πενήντα έξι από τους 10.000 Παλαιστίνιους που κρατάει φυλακισμένους απελευθέρωσε την περασμένη εβδομάδα το Ισραήλ. Μόνο τους τελευταίους μήνες, έχει συλλάβει πολύ περισσότερους…

O Αμτζάντ Χαλάμι λέει πως θα προτιμούσε να είχε περάσει τα πέντε τελευταία χρόνια σε μια ισραηλινή φυλακή, όπως οι 256 που απελευθερώθηκαν.

Ο 35χρονος Παλαιστίνιος εμφανίστηκε το Σαββατοκύριακο έπειτα από πέντε χρόνια που έζησε κρυμμένος. Παραδόθηκε στην παλαιστινιακή ασφάλεια στη Βηθλεέμ για να επωφεληθεί από μια ισραηλινή αμνηστία για τους καταζητούμενους. Για τον Χαλάμι, η ιντιφάντα έχει πια τελειώσει.

Πολλά έχουν αλλάξει από το 2002 που άρχισε να κρύβεται. Ο Γιάσερ Αραφάτ πέθανε, ο Αριέλ Σαρόν έπεσε σε κώμα, οι έποικοι έφυγαν από τη Λωρίδα της Γάζας και η Χαμάς ανέβηκε στην εξουσία. Οι σύντροφοί του της Φατάχ βρίσκονται σε πολύ δύσκολη θέση και το Ισραήλ έκτισε ένα τσιμεντένιο τείχος οκτώ μέτρων γύρω από την πόλη όπου γεννήθηκε. «Αν τα πράγματα είχαν γίνει διαφορετικά θα ήμουν τώρα παντρεμένος. Το πρώτο παιδί μου θα μου έφτανε τώρα ώς εδώ» λέει στον Χάρβεϋ Μόρρις των «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς», δείχνοντας με το χέρι του το σημείο όπου οι άκρες των μακριών μαύρων μαλλιών του αγγίζουν το στήθος του. Επί πέντε χρόνια, ο Χαλάμι δεν τολμούσε να βγει από το κρησφύγετό του ούτε για να πάει στον κουρέα.

Ισραηλινοί στρατιώτες είχαν εισβάλει τον Φεβρουάριο του 2002 στο σπίτι του Χαλάμι, στον προσφυγικό καταυλισμό Ντεέισεχ της Βηρυτού. «Φώναζαν το όνομά μου» λέει ο Χαλάμι, που εξακολουθεί να μη γνωρίζει γιατί τον έψαχναν οι Ισραηλινοί. Το έσκασε, όμως συνελήφθη ο 16χρονος αδελφός του και εκτίει ποινή κάθειρξης 13 ετών σε ισραηλινή φυλακή. Λέει πως είχε δράση στη Φάταχ, όμως ουδέποτε κράτησε όπλο, ούτε καν όταν βρέθηκε στην παρανομία.

Το Ισραήλ συμφώνησε να πάψει να καταδιώκει 178 συγκεκριμένους Παλαιστίνιους αγωνιστές, εφόσον υπέγραφαν δήλωση ότι δεν θα συμμετείχαν ξανά σε ένοπλη δραστηριότητα. Ο Χαλάμι ήταν μεταξύ αυτών. Μιλώντας παρουσία αξιωματικών της παλαιστινιακής ασφάλειας, που ήταν οι δεσμοφύλακες και μαζί οι προστάτες του, είπε πως στα πέντε χρόνια που κρυβόταν ο μόνος σύνδεσμός του με τον έξω κόσμο ήταν οι πολύ αραιές επισκέψεις ενός φίλου του. Η οικογένειά του δεν γνώριζε αν είχε συλληφθεί ή αν ήταν νεκρός. Δεν είχε πρόσβαση σε γιατρό. «Υπέφερα από έλκη, αιμορροΐδες και ρευματισμούς, αλλά με κάποιο τρόπο επιβίωσα», λέει. «Έμενα ξύπνιος τη νύχτα και κοιμόμουν την ημέρα. Δεν είχα παράθυρο, δεν ήξερα αν έξω βρέχει ή έχει λιακάδα. Άκουγα τον ήχο από τα ισραηλινά τζιπ και φοβόμουν πως τα πράγματα μπορούσαν ανά πάσα στιγμή να αλλάξουν προς το χειρότερο». Τώρα λέει πως ελπίζει, χωρίς να το πολυπιστεύει, ότι μπορεί επιτέλους να αρχίσει μια πραγματική ειρηνευτική διαδικασία.