[ ΤΡΙΤΗ ΑΠΟΨΗ ] Πολύ παραπάνω από ΔΕΚΑ

Το (οριστικό;) κλείσιμο της «υπόθεσης ΔΕΚΑ» σφραγίζει με εμβληματικό τρόπο μια περίοδο συνεχούς έκπτωσης της Δικαιοσύνης στη χώρα μας. Η ίδια η συγκεκριμένη υπόθεση πέρασε από σαράντα κύματα πριν αποδοθεί τελικά δικαιοσύνη: χωρίς προσχήματα πολιτικοποίηση μιας ποινικής δίκης στο όνομα της (φαντασιακής) μάχης κατά του «εγκλήματος του Χρηματιστηρίου», δίωξη ατόμων (και φρονημάτων) και όχι αξιόποινων πράξεων, πέρα από τα όρια ανάμειξη πολιτικών προσώπων (με πρώην αρχηγό της Νέας Δημοκρατίας να έχει κάνει την καταδίκη των «υπαιτίων» υπόθεση ζωής), διαρκής μεταβολή του κατηγορητηρίου, αδυναμία απόδειξης της παραμικρής παραβίασης της χρηματιστηριακής νομοθεσίας, εντελώς διάτρητη διαδικασία αναίρεσης (με τον πρώτο δικαστή που αποφάνθηκε ότι δεν συντρέχει λόγος αναίρεσης να αντικαθίσταται εν ριπή οφθαλμού από δεύτερο που είχε φροντίσει να κάνει γνωστή την άποψή του στην κυβέρνηση), χρήση εντελώς εσφαλμένων, από νομική και λογιστική άποψη, στοιχείων για τη στοιχειοθέτηση ζημίας της ΔΕΚΑ και του Δημοσίου, που ουδέποτε προέκυψε.

Με δυο λόγια, μια δίκη γοήτρου για τη νυν κυβερνώσα παράταξη, στον βωμό της οποίας θυσιάστηκε (χωρίς καν το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα) η δικαστική ανεξαρτησία και φερεγγυότητα. Κάτι που αποτέλεσε, δυστυχώς, πάγια τακτική αυτής της κυβέρνησης σε όλη τη διάρκεια της θητείας της.

Με τα λόγια του υπεράνω πάσης φιλοαντιπολιτευτικής υποψίας Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών και της Ολομέλειας των Δικηγορικών Συλλόγων, η ελληνική Δικαιοσύνη βρίσκεται «στο σημείο μηδέν». Θα έλεγα ότι η διατύπωση είναι μάλλον επιεικής. Σε καμία άλλη φάση της μεταπολιτευτικής- και όχι μόνο- πολιτικής ζωής δεν συγκεντρώθηκαν με αυτόν τον τρόπο, στη διάρκεια μιας και μόνης κυβερνητικής θητείας, όλες οι προϋποθέσεις για την πλήρη

ΕΝΑ ΚΡΑΤΟΣ

χωρίς Δικαιοσύνη είναι ένα κράτος που στρέφεται κατά των πολιτών του και μια κυβέρνηση που υποθάλπει αυτήν την κατάσταση δεν υπολογίζει τους θεσμούς

απαξίωση της Δικαιοσύνης: ο κλονισμός της εμπιστοσύνης της κοινωνίας στο δικαστικό σώμα, η χειραγώγηση της δικαστικής από την εκτελεστική εξουσία, η αδυναμία των προσώπων που επελέγησαν για την ηγεσία της Δικαιοσύνης να στηρίξουν τους θεσμούς της. Τι να πρωτοθυμηθεί και τι απ΄ όλα να θεωρήσει σημαντικότερο κανείς;

Την πλήρη αποτυχία της λεγόμενης «αυτοκάθαρσης», τις ανοιχτές επεμβάσεις του υπουργού Δικαιοσύνης, την επιμήκυνση της καθυστέρησης στην απονομή δικαιοσύνης παρά τα νομοθετικά μέτρα- ασπιρίνες (που αποδείχθηκαν ληγμένες), την τιμωρητική αυστηροποίηση των ποινών κατά δικαίων και αδίκων, την επανάληψη δικών στις οποίες το αρχικό αποτέλεσμα δεν ικανοποιούσε το αίσθημα δικαίου της κυβερνητικής πλειοψηφίας (ΔΕΚΑ αλλά και υπόθεση συμβασιούχων), την αποστολή εγκυκλίων από την ηγεσία του Αρείου Πάγου στους δικαστές με εντολές για το πώς να παραβαίνουν την ισονομία, τις νομοθετικές ρυθμίσεις για τη μη δυνατότητα εκτέλεσης διαταγών πληρωμής και προσωρινών διαταγών, τη συστηματική αρχειοθέτηση καταγγελιών για δικαστικές παρανομίες με θύματα ευάλωτους πολίτες, τηναδικαιολόγητη απαλλαγή από τα δικαστήρια των περισσοτέρων από τους κατηγορουμένους για σωματεμπορία, τις κρίσειςδιώξεις των ανωτάτων δικαστικών συμβουλίων κατά δικαστών που τόλμησαν να αρθρώσουν μιαν άλλη από την καθεστηκυία άποψη, την οργάνωση θρησκευτικών τελετών από το επιφορτισμένο με την τήρηση της ανεξιθρησκίας Συμβούλιο της Επικρατείας, τις τηλεφωνικές «ψήφους» δικαστών σε υποθέσεις τεράστιας κοινωνικής σημασίας, το «άδειασμα» του Ανωτάτου Ειδικού Δικαστηρίου, στην περίπτωση των «λευκών της Πέλλας» και της έδρας του θείου του Πρωθυπουργού, από την ίδια τη Βουλή (με πρωτοβουλία της κυβερνητικής πλειοψηφίας, την οποία ευνοούσε η απόφαση), την ακώλυτη «τριανταφυλλοποίηση» τής πέρα από κάθε έννοια δικαίου απόφασης στην «υπόθεση του Παντείου»;

Μην κουνήσετε τους ώμους και μη σκεφτείτε ότι όλα αυτά δεν σας αφορούν. Ένα κράτος χωρίς Δικαιοσύνη είναι ένα κράτος που στρέφεται κατά των πολιτών του και μια κυβέρνηση που υποθάλπει αυτήν την κατάσταση είναι μια κυβέρνηση που δεν υπολογίζει τους θεσμούς, δηλαδή δεν σέβεται τίποτα.

Ο συνταγματολόγος Κ. Μποτόπουλος είναι μέλος του Εθνικού Συμβουλίου του ΠΑΣΟΚ