[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] «Τέλεια περάσαμε, αλλά…»

«Πήγες διακοπές;» ρωτάει η Μαρία πριν προλάβω να κάτσω στην καρέκλα. «Μπα, αργώ. Τον Δεκαπενταύγουστο. Εσύ;».

«Μόλις γυρίσαμε». «Πού πήγατε; ». «Στη Σαντορίνη. Και περάσαμε τέλεια». «Μπράβο. Ωραίες παραλίες;». «Ε, εντάξει, παραλίες όχι πολλές. Πάτησε ο Γιάννης κι ένα καρφί και τρέχαμε για αντιτετανικό. Αλλά από ηλιοβασιλέματα…». «Τέλεια;». «Μοναδικά. Είναι τα καλύτερα του Αιγαίου μάς είπαν». «Τι εννοείς σάς είπαν;». «Ε, εντάξει, τώρα που πήγαμε είχε πολλή υγρασία και δεν είδαμε και τα καλύτερα, αλλά γενικά το νησί φημίζεται για τα ηλιοβασιλέματά του». «Δεν πειράζει, άλλη φορά. Το ηφαίστειο εντυπωσιακό;». «Τι να σου πω; Εντάξει. Ανεβήκαμε την ημέρα του καύσωνα και πεθάναμε. Για να είμαι ειλικρινής μια τρύπα μου φάνηκε». «Καλά, για τα αρχαία δεν σε ρωτάω». «Τι να με ρωτήσεις; Είχα φαγωθεί να με πάει ο Γιάννης ώς το Ακρωτήρι να το δω έστω κι απέξω- δεν του είχα πει πως είναι κλειστός ο χώρος από τότε που έπεσε το στέγαστρο, ελπίζοντας μήπως και καταφέρω να πείσω κάποιον φύλακα να με αφήσει να ρίξω έστω μια ματιά- και μόλις είδε ότι είχε κάνει τόσο δρόμο άδικα, ποιος τον είδε και δεν τον φοβήθηκε».

«Φαντάζομαι όμως ότι σας αποζημίωσε η νυχτερινή ζωή». «Κοίτα, εμείς τώρα δεν είμαστε γι΄ αυτά. Με τόση κούραση συσσωρευμένη θέλουμε κάπου ήσυχα να πιούμε ένα ποτάκι και να κοιμηθούμε.

Δεν αντέχουμε τα πολλά ντάμπα ντούμπα, αλλά εντάξει». Αστραπιαία σκέφτηκα πως αν της ευχόμουν και του χρόνου δεν θα ήταν ευχή.

Κατάρα θα ήταν. Αλλά μόλις συνειδητοποίησα πως παρά τα χίλια όσα για τη Μαρία υπήρχε πάντα ένα «αλλά» που επιβεβαίωνε την αρχική της δήλωση περί «τέλειων διακοπών», είπα μέσα μου κι εγώ «εντάξει» και απεφάνθην: «Μαράκι μου και του χρόνου».