[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Τα συντρίμμια των καϊκιών

Ανεβήκαμε στο καΐκι μετά μεγίστης ευλαβείας, προσέχετε πού πατάτε, φώναζε ο καϊξής. Είναι από τα τελευταία δείγματα του είδους που κυκλοφορούν! Άφαντα τα καΐκια από τις θάλασσες, το σήμα κατατεθέν των καλοκαιριών μας, τα ιδανικά μικρά καραβάκια για τα μικρά μέρη. Τα έσπασαν, τα έκαψαν, τα βρόντηξαν, τα βούλιαξαν, τα πριόνισαν.

Κάποιος φώναξε γερανό, το σήκωσε ψηλά για να πάρει φόρα, κι ύστερα το άφησε να τσακιστεί στα βράχια της παραλίας, να κομματιαστεί καλά καλά. Ποιοι είναι οι εχθροί που επιδόθηκαν σε τέτοια λεηλασία, τέτοια μεθοδική καταστροφή; Οι ίδιοι οι ιδιοκτήτες τους.

Υπακούοντας στην οδηγία περί απόσυρσης, για να μπορέσουν να πάρουν την επιδότηση για νέα σκάφη, έπρεπε να αποδείξουν ότι δεν είχαν τα παλιά. Και δεν τα μετέτρεψαν, να τα αποσύρουν από το ψάρεμα – για τα ψάρια ήταν η οδηγία-, να τα κάνουν σκάφη αναψυχής, τουρισμού, περιήγησης, να μη χαθούν αυτά τα όμορφα σκαριά που μας ταξίδεψαν τόσον καιρό στα αγαπημένα νερά. Φταίει η Ευρωπαϊκή Ένωση, απεφάνθησαν μερικοί, που έβγαλε την επιδότηση! Φυσικά, για όλα αυτή φταίει, είναι γνωστό. Δίνει λεφτά και διαφθείρει. Κι όσοι τα παίρνουν δεν έχουν εγκέφαλο, δεν έχουν καρδιά, τα έχουν αποσύρει κι αυτά, προφανώς τους έρχεται φτηνότερα να μη τα χρησιμοποιούν καθόλου αυτά τα δυο όργανα.

Πολυδάπανα, πολυέξοδα και μπελαλήδικα. Πού να σκέφτεσαι τώρα λύσεις και να τις εφαρμόζεις, να παίρνεις πρωτοβουλίες, να δίνεις ιδέες, να κουράζεσαι… Μα, δεν ήταν πλούτος πολιτιστικός τα καΐκια, βαθιά δεμένος με τη θαλασσινή μας ζωή; Αλλά το υπουργείο Πολιτισμού δεν ασχολείται με τέτοια, κολλάει αρχαία συντρίμμια. Σε 2.000 χρόνια ίσως κάποιος άλλος υπουργός αναγκαστεί να τα κολλήσει τα συντρίμμια των καϊκιών, πού ξέρεις…