[ Πρόσωπα ] Μοναχικοί διαδηλωτές για την ειρήνη

Η Άσλεϊ Καζέιλ 19 χρόνων και ο Μάικλ Ίσραελ 18 χρόνων έχουν ξεκινήσει μια πορεία από το Σαν Φρανσίσκο ώς την Ουάσιγκτον- 4.800 χιλιόμετρα υπέρ της ειρήνης και κατά του πολέμου στο Ιράκ.

Στα μισά του δρόμου, στο Κολοράντο, έχουν διαπιστώσει πως η πρωτοβουλία τους ήταν δονκιχωτική. Ήλπιζαν ότι θα συσπείρωναν το έθνος, πως χιλιάδες θα ενώνονταν μαζί τους. Όμως οι δύο έφηβοι παραμένουν μόνοι τους. «Μοιάζει σαν η χώρα να κοιμάται», λέει ο Ίσραελ. «Πολλοί από τους ανθρώπους που συναντήσαμε είναι εναντίον του πολέμου. Όμως δεν είναι πολλοί όσοι είναι διατεθειμένοι να κάνουν κάτι γι΄ αυτό».

Η Άσλεϊ και ο Μάικλ κοιμούνται σε πάρκα ή σε εγκαταλελειμμένα κτίρια, τρέφονται με σνακ δημητριακών και φιστικοβούτυρο. Ο νεανικός ιδεαλισμός τους έρχεται σε σύγκρουση με την αδιαφορία που επικρατεί στην Αμερική. Μπορεί οι δημοσκοπήσεις να δείχνουν πως η εναντίωση των Αμερικανών στον πόλεμο στο Ιράκ έχει υπερβεί το 70%, εντούτοις λίγοι Αμερικανοί βγαίνουν στους δρόμους για να την εκφράσουν. Αντίθετα απ΄ ό,τι στη δεκαετία του ΄60, «οι φοιτητές είναι σήμερα πολύ κυνικοί- περιγελούν το στάτους κβο, όμως δεν αισθάνονται ότι ο κόσμος μπορεί να αλλάξει», λέει στη «Σικάγκο Τρίμπιουν» ο Λόρενς Ουίτνερ, καθηγητής Ιστορίας στο Πολιτειακό Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης στο Ώλμπανυ.

Την ιδέα για την πορεία είχε το περασμένο φθινόπωρο η Καζέιλ, πρωτοετής φοιτήτρια στο Πανεπιστήμιο Ουέσλιαν στο Μίντλταουν του Κονέτικατ. Δημιούργησε μια ιστοσελίδα (www. marchforpeace. info), έστειλε φυλλάδια σε άλλες πανεπιστημιουπόλεις και ήρθε σε επαφή με ειρηνιστικές οργανώσεις. Ο Ίσραελ, που μόλις είχε αποφοιτήσει από το Λύκειο στο Τζάκσον της Καλιφόρνιας, ανταποκρίθηκε. Μολονότι μια δωδεκαριά άνθρωποι έδειξαν ενδιαφέρον, στο τέλος μόνον ο Ίσραελ και μια ακόμη γυναίκα ξεκίνησαν, στις 21 Μαΐου, την πορεία της ειρήνης από το Σαν Φρανσίσκο. Στο τέλος της πρώτης εβδομάδας, η τρίτη της παρέας τα είχε παρατήσει.

Η παρουσία τους προκαλεί αρκετές αρνητικές αντιδράσεις, όμως είναι και πολλοί που τους βοηθούν. Ένας άνδρας στο Σακραμέντο αγόρασε ένα νέο ζευγάρι σανδάλια για την Καζέιλ όταν είδε τις τρύπες στα δικά της, ένας ηλικιωμένος στο Κολοράντο κουβαλούσε με το αυτοκίνητό του τα σακίδιά τους επί δύο ημέρες και τηλεφώνησε σε φίλους του που ζουν κατά μήκος του δρόμου των δύο νέων για να τους εξασφαλίσει στέγη. «Αν γινόταν όπως θα ήθελα, θα ήμασταν εκατοντάδες εδώ», λέει η Καζέιλ. «Όμως δεν πιστεύω πως είναι ασήμαντο το γεγονός ότι δύο άνθρωποι κάνουν πορεία. Είναι και οι άνθρωποι που συναντάμε…». Άνθρωποι όπως η Τζην Τέιλορ-Σμιθ που τους φιλοξένησε στο Γκρήλι του Κολοράντο. «Ένας άνθρωπος μπορεί να αλλάξει τον κόσμο», λέει η 74χρονη γυναίκα. «Αυτοί οι δύο θα φυτέψουν τους σπόρους και το κίνημα θα φυτρώσει».