Φοίβη Αθηναίου

Αν σας σφίγγει η πόλη γύρω, αν έχετε διάθεση να επικοινωνήσετε για το πρόβλημά σας, η κυρία Φοίβη Αθηναίου (που έχει τα νεύρα της από οκτώ ετών!) είναι εδώ, στην ηλεκτρονική διεύθυνση Ρhoebe@dolnet.gr (με ένδειξη: Για Φοίβη) και στην ταχυδρομική διεύθυνση «ΤΑ ΝΕΑ», «Ορίζοντες», Για κ. Φοίβη Αθηναίου, Μιχαλακοπούλου 80, 115 28 Αθήνα

Άντε και στη γιορτή της σαρδέλας

Αγαπητή Φοίβη, Τα βραβεία στο χολιγουντιανής έμπνευσης συνέδριο της Ν.Δ.: Όσκαρ Α΄ ανδρικού ρόλου για την ταινία «Ο Νονός» στον Μπράντο-Καραμανλή, μαζί με το ειδικό βραβείο- που απονεμήθηκε για πρώτη φορά- κενολογίας και παντομίμας. Στο ειδικό βραβείο ήταν ο μόνος προταθείς και όλοι οι ειδικοί αναφέρουν ότι δημιούργησε σχολή στο είδος.

Βασίλης Αλεξ.

Αααααχ, το γελάτε, αγαπητέ Βασίλη, αλλά μ΄ αυτήν την κενολογία (μετά τα «θα») χτίζουν ανώγια και κατώγια κάποιοι. Μ΄ ένα όνομα και λίγο μπού ρου μπούρου και να σου τους στα γούστα! Όσκαρ λοιπόν. Και ΕΜΜΥ. Και Γκράμι. Και Κορφιάτικο βραβείο αν θέλετε…


Κραυγή βοώντων…

Προς Φοίβη Αθηναίου, Αν μ΄ αγαπάς να μου το λες… Για την Αμαλία και το εθνικό σύστημα υγείας (http:

//blogs. yupi. gr/anemos/)

Για την Πάρνηθα και τα χαμένα δάση μας Για τις χαμένες πατρίδες μας Για εσάς που με την πένα σας μας κρατάτε ακόμα ζωντανούς.

Συγχαρητήρια για το προχθεσινό σας εξώφυλλο στα «ΝΕΑ». Όχι κόμματα, απλά μια κραυγή στη Βουλή!

Αναστάσιος Πάνου Πολύ σωστά, αγαπητέ Αναστάσιε, αλλά τι να σας κάνει κι αυτή η κραυγή στην έρημο των κουμπάρων;


Στάχτες, αποκαΐδια και απώλεια μνήμης

Κυρία Φοίβη Αθηναίου, Όλοι φταίμε. Κι εγώ, ο απλός πολίτης που δεν του δίνει σημασία κανείς, κι ο ψηφοφόρος, και οι πνευματικοί άνθρωποι του τόπου, και οι καλαμαράδες, και οι προϊστάμενοι των υπηρεσιών, και οι δήμαρχοι, και οι νομάρχες, και οι βουλευτές, και οι υπουργοί, και οι κυβερνήσεις. Για όσα δεν φωνάξαμε, για όσα ξεχάσαμε να απαιτήσουμε. Και να τα τ΄ αποτελέσματα! Τρελάθηκε ο καιρός, λέμε για δικαιολογία. Με μόνη τη διαφορά πως δεν τρελαίνονται οι καιροί, αλλά οι άνθρωποι. Που καταστρέφουν και βρωμίζουν τα πάντα γύρω τους. Που μόνο το κέρδος τούς νοιάζει. Και οι άλλοι; Ωχ, αδελφέ, γι΄ αυτούς ποιος νοιάζεται; Κι έτσι απλά, καταστρέψαμε.

Μπαζώσαμε τα ρέματα, κάψαμε τα δάση και τα χτίσαμε, και την άμμο χώρο για παρκάρισμα την κάναμε κι αυτή για να ΄χουμε ν΄ αφήνουμε τ΄ αυτοκίνητο, που μας έγινε τόσο απαραίτητο.

Όλοι φταίμε. Και είναι διαρκές το έγκλημα που έχει διαπραχθεί και εξακολουθεί να διαπράττεται από τους άρχοντες κι εμάς, τους μουζίκους, που τους ανεχόμαστε. Ήρθε π.χ. η ΔΕΗ κι έφερε το ρεύμα. Αλλά το ρεύμα για να μεταφερθεί θέλει στύλους και πυλώνες, απαιτούνται υποσταθμοί και μετασχηματιστές. Κι όλα αυτά (στύλοι, πυλώνες, μηχανήματα και εξαρτήματα) τοποθετούνται σε βουνά και σε λαγκάδια, σε γη χέρσα, σε καλλιεργημένη, σε δάση. Κι όταν υπερφορτωθούν ή βραχυκυκλώσουν, σπιθίζουν και γίνονται αιτία πυρκαγιάς γιατί μένουν ασυντήρητα- και όχι μόνον.

Από θαύμα γλιτώσαμε τα θύματα στο κέντρο του Ρεθύμνου, όταν πήρε φωτιά ο μετασχηματιστής στη γωνία του Κήπου. Αν ήταν άλλη ώρα, θα θρηνούσαμε θύματα αφού από κάτω ακριβώς βρίσκεται η στάση των λεωφορείων. Και φταίμε όλοι μας που δεν φωνάξαμε τόσο καιρό, που δεν διαμαρτυρηθήκαμε, που δεν απαιτήσαμε. Είναι ποτέ δυνατόν να υπάρχει στάση κάτω ακριβώς από τον μετασχηματιστή; Κι όμως.

Ποιος θα κάτσει ν΄ ασχοληθεί με τέτοιες λεπτομέρειες σ΄ αυτόν τον ρημαδοτόπο που ζούμε; Φταίει κάποιος; Αν φταίει, ίσως τον ανακαλύψει κάποτε κάποια ΕΔΕ. Ώς τότε όμως «ζήσε Μάη μου να φας τριφύλλι», που λέει κι ο λαός. Μέχρι το επόμενο ατύχημα.

«Στων αμαρτωλών τη χώρα τον Μάη μήνα βρέχει». Και το λένε αυτό γιατί μόνο καταστροφές φέρνει του Μάη το νερό. Και φέτος έβρεξε πολύ. Κι ανάμεσα σ΄ όλα τ΄ άλλα θέριεψε η άγρια βλάστηση. Ό,τι χειρότερο δηλαδή για την εκδήλωση πυρκαγιάς. Το γνωρίζαμε όλοι. Κι εγώ, κι εσύ, και οι κυβερνώντες.

Όπως γνωρίζαμε πως το φετινό καλοκαίρι δεν θα ΄ναι σαν τ΄ άλλα. Οι καύσωνες, λέει, θα διαδέχονται ο ένας τον άλλο, φαινόμενα του καιρού ακραία, η χαρά δηλαδή του εμπρηστή και ο κίνδυνος ατυχήματος στο μη περαιτέρω. Κι όμως δεν κάναμε τίποτα. Δεν προβλέψαμε, δεν σχεδιάσαμε, και καθόμαστε τώρα και κλαίμε πάνω στ΄ αποκαΐδια της Πάρνηθας, του Πηλίου κι αλλού. Και στήνονται παιχνίδια πολιτικά και αντιπαραθέσεις πάνω στων βουνών την ολόμαυρη ράχη για το ποιος φταίει πιο πολύ.

Όλοι μας φταίμε. Και τα λόγια μας είναι υποκριτικά γιατί μόλις περάσει ο κίνδυνος και λίγο ξεχαστεί το πράγμα, πάλι «ωχ, αδελφέ» θα πούμε. Μέχρι την επόμενη καταστροφή.

Νίκος Ντακάκης, Ρέθυμνο «Πάνω στ΄ αποκαΐδια σου χορεύει θριαμβικά το μέλλον της/ κλέβοντας, όλο κλέβοντας./ “Τον άλλο μήνα ήμουν πιο δυνατός,/ πέρσι πιο νέος,/ φέτος σαν πιο χλωμός”/ ασθενικά μόλις που σκέφτεσαι ενώ / βουίζουν στ΄ αυτιά σου οι μέρες και σε διώχνουν./ Στο τέλος ο απόηχος του γέλιου της αρκεί πως κάποτε υπήρξες,/ έξοχο τώρα λίπασμα της μνήμης», όπως λένε, αγαπητέ Νίκο, και οι στίχοι του Γιάννη Ευθυμιάδη.