[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Μίλησε κανείς για «ασφάλεια ταξιδιού»;

Ύστερα από ακόμα μία οδυνηρή προσέγγιση στο – σταθερά τριτοκοσμικόπρώτο λιμάνι της χώρας μας και την- κυριολεκτικά καυτήαναμονή κάτω από τον άγριο ήλιο του Ιούλη (καμία πρόβλεψη για ένα σκέπαστρο στις προβλήτες), καταφέραμε να μπούμε με αρκετή καθυστέρηση (και υπό μορφή μπουλουκιού) σε ένα από τα γρήγορα «ιπτάμενα» για τα νησιά.

Όσοι, όμως, νομίσαμε ότι οι δυσάρεστες εμπειρίες τέλειωσαν εκεί, γελαστήκαμε οικτρά. Μπαίνοντας, ανακαλύψαμε ότι πίσω από τα χαμόγελα των υπαλλήλων με την κομψή στολή, μας περίμενε ένας άλλος τριτοκοσμικός μαχαλάς. Με ελάχιστους χώρους αποθήκευσης για τις αποσκευές στην είσοδο του ταχύπλοου- και χωρίς να έχουν προβλέψει άλλους χώρους γι΄ αυτή τη δουλειά, προφανώς για να μη μειώσουν τα καθίσματα, που σημαίνει απλά να μη μειώσουν τα έσοδα- οι βαλίτσες και τα σακ-βουαγιάζ στοιβάζονταν στους διαδρόμους (ακόμα και στη λεγόμενη θέση «μπίζνες»), θυμίζοντας λεωφορείο με κότες και ανθρώπους στην ενδοχώρα της Τουρκίας ή στο Πακιστάν.

Την ίδια στιγμή, η μαγνητοφωνημένη φωνή από τα μεγάφωνα μας διαβεβαίωνε γλυκά ότι το πλοίο πληροί όλες τις διεθνείς προδιαγραφές ασφαλείας! Ένας αγανακτισμένος επιβάτης λέει στον υπάλληλο της εταιρείας ότι αν δεν αδειάσει- για λόγους ασφαλείας- τον διάδρομο, θα κάνει καταγγελία στο Λιμεναρχείο. Μάταια ο υπάλληλος προσπαθεί να συμμαζέψει τα ασυμμάζευτα: οι όγκοι παραμένουν καταμεσής… Αν συμβεί κάτι, κανείς δεν θα μπορέσει να βγει γρήγορα.

Στη μέση της τουριστικής σεζόν, η φράση «ασφάλεια του ταξιδιού» έχει και πάλι περάσει στα αζήτητα, στα ψιλά, στα ανεπιθύμητα θέματα συζήτησης… Όταν θα συμβεί το επόμενο ατύχημα, θα ψάχνουμε- δήθενμέσα από ατέλειωτα τηλεοπτικά ρεπορτάζ το τι έφταιξε και πνίγηκαν τόσοι άνθρωποι σαν τα ποντίκια. Όταν όλα αυτά τα «κάτι» είναι μπροστά μας κάθε μέρα κάθε καλοκαιριού.