[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ] Επικίνδυνος λαϊκιστής πολιτικός

ΓΙΑ ΚΑΘΕ ΑΝΘΡΩΠΟ υπάρχει ένα παρωνύμιο που μπορεί να του κολλήσει και να γίνει σκιά του. Οι εχθροί του δεν έχουν παρά να διαλέξουν το κατάλληλο. Από τον κανόνα δεν μπορεί να ξεφύγει ούτε ένας πρωθυπουργός. «Κώστας ο νονός», «Καραμανλής ο ξετσίπωτος», είναι δύο από τα σκληρά παρατσούκλια που επιχείρησαν να του «κολλήσουν» ο Αλέκος Αλαβάνος και ο Γιώργος Παπανδρέου. «Μου θυμίζει τον… Λάμπρο Κωνσταντάρα», πρόσθεσε βάζοντας την πινελιά του ο Κώστας Σημίτης. Μεγάθυμη παρομοίωση, όχι μόνο γιατί επρόκειτο για εξαιρετικό ηθοποιό, αλλά γιατί ήταν ο ίδιος ο Σημίτης που ως πρωθυπουργός είχε δεχθεί τον χαρακτηρισμό του «αρχιερέα της διαπλοκής» από τον Καραμανλή. Άλλο αν τώρα ο Παυλόπουλος παθαίνει αμνησία και δεν θυμάται τη φράση και οι νεοδημοκράτες σκούζουν σαν τις μωρές παρθένες, δήθεν κοκκινίζοντας όταν ακούν τέτοιες εκφράσεις. Λησμονώντας ότι ο Πρωθυπουργός έχει λανσάρει μια «μπαϊρακτάρειο» φρασεολογία στο πολιτικό λεξιλόγιο, μιλώντας για νταβατζήδες, αρχιερείς, λογιστές και τα συναφή. Όμως στο συνέδριο της Ν.Δ., ο Καραμανλής πέρασε τα όρια της λεκτικής γραφικότητας και παραστατικότητας, ακόμη και τα όρια της πολιτικής ωμότητας.

Πού ακούστηκε πρωθυπουργός στην Ελλάδα του 2007 να καταφεύγει στην έσχατη κινδυνολογία, κατηγορώντας την αντιπολίτευση ότι οδηγεί σε… τρίτο εθνικό διχασμό (!) το έθνος;

Ποια πολιτική, επικοινωνιακή ή εκλογική ανάγκη επιβάλλει την καταφυγή σε αυτόν τον έσχατο λαϊκισμό;

Ποιο ηθικό έρεισμα δίνει το δικαίωμα στον Πρωθυπουργό να τολμά να συγκρίνει τον εθνικό διχασμό βενιζελικών και αντιβενιζελικών του 1916-17, των «εθνικοφρόνων» και των «εθνικών μιασμάτων» του Εμφυλίου, με την κριτική που του ασκούν τα κόμματα της αντιπολίτευσης εν έτει 2007;

Ξεχνά ο ηγέτης της- δήθεν μετριοπαθούς- σημερινής Δεξιάς, που επιχειρεί να ενδυθεί τον μανδύα του κοινωνικού κέντρου, ότι την ευθύνη για τους δύο εθνικούς διχασμούς φέρει η παράταξη της οποίας ηγείται;

Ο Καραμανλής εξελίσσεται σε επικίνδυνο λαϊκιστή πολιτικό. Και είναι επικίνδυνος ακριβώς γιατί η ρητορική του δεινότητα του επιτρέπει λογικά άλματα με πειστικό τρόπο. Είναι ο ίδιος που φορά το προσωπείο της μειλιχιότητας και της ηπιότητας και καταγγέλλει «την πόλωση, τις ύβρεις, τις πρακτικές που δηλητηριάζουν τη δημόσια ζωή, τις διχαστικές αντιπαραθέσεις», όλα όσα αναμοχλεύει δηλαδή ο ίδιος και δη συνειδητά.