ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ Κάηκε τότε που πρωθυπουργός ήταν ένας Κώστας Καραμανλής

Η αλήθεια είναι ότι «σόι πάει το βασίλειο», αλλά τόσο πολύ; Με τόση συνέπεια; Δεν υπάρχουν εξαιρέσεις σ΄ αυτόν τον κανόνα; Προφανώς, όχι. Έτσι σαράντα πέντε χρόνια μετά τα περίφημα «βραχώδη όρη» της Φιλοθέης και του Ψυχικού- ούτω πως χαρακτηρισθέντα υπό του θείου Κωνσταντίνου Καραμανλή του πρεσβυτέρου- ήρθε η σειρά του ανιψιού Κώστα να μείνει στην Ιστορία, από κάποια όρη κι αυτός. Της Πάρνηθας συγκεκριμένα. Ύστερα από τριάντα ή σαράντα χρόνια, τα παιδάκια στο σχολείο θα μαθαίνουν ότι το φαλακρό βουνό που βλέπουν απέναντί τους κάηκε την εποχή που πρωθυπουργός ήταν ένας Κώστας Καραμανλής. Κι αν είναι και φιλομαθή, και ερευνητικά, και ανατρέχουν και σε τίποτε εγκυκλοπαίδειες ή αρχεία εφημερίδων, θα μαθαίνουν επίσης ότι αυτός ο Κώστας Καραμανλής παρ΄ ότι πρωθυπουργός, έμενε όλο σπίτι του αντί να βρίσκεται στο γραφείο του, έλεγε πολλά, υποσχόταν περισσότερα και δεν έκανε τίποτε. Επίσης έπαιζε ρακέτες στις παραλίες, έβλεπε πολλά DVD και όταν βαριόταν, για αλλαγή το ΄ριχνε στο πλέι στέσιον. Αυτά θα μαθαίνουν τα παιδάκια το 2050 κι όποιος νομίζει αδίκως, ας ρίξει μια ματιά στο βουνό απέναντί του…

Μη μείνει ρουθούνι…
Εμείς τώρα, οι σύγχρονοί του, πληροφορούμαστε πολύ ενδιαφέροντα πράγματα από το στόμα του. Για παράδειγμα ότι κακώς πιστεύουμε ότι κατοικούμε στην Ελλάδα, και πως η χώρα είναι δημοκρατία, και μάλιστα μια καλή δημοκρατία. Πλανιόμαστε όλοι πλάνην οικτρά! Στην πραγματικότητα, ζούμε στο Τιμπουκτού ή στην Γκαμπόν ή κάπου ανάμεσα τέλος πάντων και το πολίτευμα της χώρας είναι «ό,τι γουστάρει ο στρατάρχης» που τη διοικεί! Υπερβολές; Μπα, όχι και τόσο. Διότι τον άκουσα με τα ίδια μου τα αυτιά τον Καραμανλή, τη Δευτέρα το βράδυ, να δηλώνει από του βήματος της Βουλής, ότι «μια πράσινη διοίκηση αφήσαμε όταν γίναμε κυβέρνηση, και έκανε σκάνδαλο» (αναφερόταν στην υπόθεση Παπακωνσταντίνου)! Έτσι ε; Μια μόνο «πράσινη» διοίκηση; Μα πώς σας ξέφυγε; Απαράδεκτο! Καταδικαστέο απόλυτα. Κανονικά, έπρεπε να φύγουν όλοι από τη νύχτα των εκλογών. Μη μείνει ρουθούνι «πράσινο» πρόεδρε, ούτε στο Δημόσιο ούτε οπουδήποτε αλλού! Άλλωστε, μήπως σε πίστεψε και κανένας στο διάγγελμα που έβγαλες εκείνο το βράδυ, και υποσχόσουν ότι θα είσαι «πρωθυπουργός όλων των Ελλήνων»; Άσε που αμφισβητείται και έντονα αν είναι Έλληνες αυτοί οι «πράσινοι».

«Μοντέλο Χαλκιδικής»…
Πράσινοι από το κακό τους, έγιναν επίσης όσοι άκουσαν τον Καραμανλή να υπόσχεται (πάλι, και ξανά), ότι θα αναδασώσει την Πάρνηθα. Κι από κοντά τα κυβερνητικά φερέφωνα, να επεξηγούν ότι θα εφαρμοστεί το «μοντέλο Χαλκιδικής» (που κάηκε πέρυσι εξαιτίας και πάλι της κυβερνητικής ανικανότητας, αλλά η Χαλκιδική είναι μακριά και δεν μας άγγιξε τόσο το γεγονός). Ρώτησα, έμαθα, και τα «πήρα» κανονικά! Ποιο μοντέλο, ποιας Χαλκιδικής; Τίποτε δεν έχει γίνει. Έναν χρόνο μετά, κι ακόμη δεν έχει προχωρήσει ούτε το έργο της αναδάσωσης ούτε τα αντιπλημμυρικά ούτε οι αποζημιώσεις των πυροπαθών! Πλάκα μας κάνουν; Οι άνθρωποι στη Χαλκιδική γελάνε με την καρδιά τους, ακούγοντας κάτι τέτοια, διότι αυτοί ξέρουν. Εμείς παραμυθιαζόμαστε από τα όσα λέει ο Καραμανλής και οι υπουργοί του.

Πόλωση
Μ΄ αυτά και με εκείνα πάντως, πάμε σε εκλογές, όπου το κυρίαρχο θα είναι η πόλωση, κι αυτό δεν ξέρω πόσο… υγιεινό είναι για τη χώρα, και για μας. Κι επειδή στην προεκλογική περίοδο λες και καμιά κουβέντα παραπάνω, απ΄ όσα εγώ είδα τη Δευτέρα στη Βουλή, έχω την αίσθηση ότι μέχρι να φτάσουμε στις εκλογές θα ακούσουμε «πράματα και θάματα», που λέγανε παλιά. Με τη φόρα δηλαδή που έχουν πάρει το ΄89 θα μοιάζει με μια ωραία ανάμνηση- «ρε παιδιά με τι κομψότητα τα έλεγαν τότε ο Μητσοτάκης με τον Ανδρέα, με τι ευγένεια. Σκέτοι λόρδοι»!

Και έχω να προσθέσω και κάτι ακόμη: αν πριν από μερικούς μήνες η πολιτική συζήτηση είχε κυριαρχηθεί από το ερώτημα τι θα γίνει σε περίπτωση που όπως όλα δείχνουν έχουμε πεντακομματική Βουλή (με την είσοδο του ΛΑΟΣ), έτσι και συνεχιστεί η όξυνση που παρατηρούμε τελευταία, όχι πέντε κόμματα δεν θα μπουν στη Βουλή, αλλά ούτε τέσσερα. Θα επαναληφθεί το φαινόμενο του ΄96, με Βουλή τριών κομμάτων ΠΑΣΟΚ, Ν.Δ., ΚΚΕ. Κι αυτό δεν είναι και τόσο ωραίο. Ε; Τον Σεπτέμβρη
Ωραίο δεν είναι επίσης να υποτιμούν τη νοημοσύνη μας διάφοροι ξύπνιοι που έχουν πέσει μονοί διπλοί να μας πείσουν ότι «οι εκλογές θα γίνουν στην ώρα τους», ήτοι στο τέλος της τετραετίας. Καταλαβαίνουμε ότι τη δουλειά τους κάνουν κι αυτοί, όμως ας την κάνουν πιο κομψά και όχι να βγαίνουν στις τηλεοράσεις κοτζάμ υπουργοί και να λένε όσα λένε, ενώ τα βίντεο τους καταγράφουν και το υλικό θα είναι στη διάθεσή μας, και τον Σεπτέμβριο που λέει ο λόγος, και θα εγκαλείται ο καθένας εξ αυτών να δει τι έλεγε τότε (τώρα δηλαδή) και τι έγινε τελικά. Το λέω αυτό, γιατί από πολύ έγκυρα (κυβερνητικά) χείλη άκουσα σε ένα τραπέζι τις προάλλες να λένε ότι «οι εκλογές έχουν κλειδώσει Σεπτέμβρη». Βεβαίως από τα ίδια έγκυρα χείλη είχα ακούσει προ εξαμήνου ότι οι εκλογές «είχαν κλειδώσει» για τον Ιούνιο, 3 Ιουνίου συγκεκριμένα, αλλά όπως μου εξήγησε αργότερα ο άνθρωπός μου, «τα ανέτρεψε όλα το σκάνδαλο με τα ομόλογα». ΟΚ, να δούμε αν επαληθευτεί τον Σεπτέμβριο τώρα…

Ενδοοικογενειακά
Ένα παράπονο έχει από τη ζωή, και από την κυβέρνησή του, ο Μιχάλης Λιάπης, ο υπουργός Μεταφορών, με τον οποίο η σχέση μου μαζί του είχε δοκιμαστεί τελευταία- δεν μου τηλεφωνούσε, όπως θα θυμούνται οι τακτικοί αναγνώστες της στήλης. Λοιπόν, ο Μιχάλης κρίνει, και έχει δίκιο εδώ που τα λέμε, διότι και εγώ το έχω διαπιστώσει, ότι η κυβέρνηση αυτή αποφεύγει τις αναφορές στον Κωνσταντίνο Καραμανλή τον πρεσβύτερο. «Σαν να ντρεπόμαστε για τον άνθρωπο αυτό και τα έργα του», παρατηρεί, και εξανίσταται ο Μιχάλης που ήταν, ως γνωστόν, όπως και ο ξάδελφος Κώστας, πρωτανιψιός του αείμνηστου Κ. Καραμανλή. Και εισηγείται περισσότερες αναφορές, τιμητικού χαρακτήρα εννοείται, στον ιδρυτή της παράταξης. Ενδοοικογενειακές εντάσεις, στις οποίες αρνούμαι φυσικά να υπεισέλθω…


ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ Πώς μοιράζεται η πίτα της κρατικής διαφήμισης;

Ψηφίστηκε από την Ολομέλεια της Βουλής το νομοσχέδιο για τα Μέσα Ενημέρωσης, και ο Θόδωρος Ρουσόπουλος λογικά πρέπει να αισθάνεται ευτυχής που κατάφερε, έστω και με τον τρόπο αυτό να βάλει κάποιους κανόνες στο άναρχο ραδιοτηλεοπτικό τοπίο. Όμως παραμένει ανοιχτό το θέμα τού πώς κατανέμεται η κρατική διαφήμιση και ειδικότερα η διαφήμιση που κατευθύνεται στον έντυπο Τύπο. Παρά τις διακηρύξεις του στο παρελθόν ότι αυτή κατανέμεται με βάση την κυκλοφορία και το πλήθος των εκδόσεων ενός εντύπου, στην πραγματικότητα κανείς δεν τηρεί αυτή την αρχή. Βλέπουμε ότι διάφοροι διοικητές ΔΕΚΟ κάνουν παιχνίδι με ορισμένα έντυπα- έχουμε δει για παράδειγμα το φαινόμενο διοικητή να αρθρογραφεί σε κυριακάτικο εφημεριδάκι που έχει κάθε Κυριακή τρεις σελίδες διαφημίσεις του οργανισμού που εποπτεύει- και εκείνα τους αποθεώνουν, ως «νοικιασμένα» που είναι. Αλλά αυτό πες ότι γίνεται. Εκείνο που δεν γίνεται, δεν μπορεί να γίνεται, είναι αυτά τα νοικιασμένα λαθρόβια έντυπα, να εκδίδονται αποκλειστικά με κρατική διαφήμιση και να ξεπληρώνουν τα (χοντρά) λεφτά που παίρνουν βρίζοντας την αξιωματική αντιπολίτευση, τον Γιώργο Παπανδρέου, δημοσιογράφους που ενοχλούν τον Καραμανλή, κ.λπ. Επ΄ αυτών θα κάνει κάτι ο υπουργός Τύπου ή βολεύεται απλώς από την κατάσταση;