[ ΤΡΙΤΗ ΑΠΟΨΗ ] Μετά τ΄ αποκαΐδια της Πάρνηθας

Πέρασε σχεδόν ένας χρόνος από τότε που μετρούσαμε τ΄ αποκαΐδια της Κασσάνδρας. Τα λάθη και οι παραλείψεις συνιστούσαν περίτρανο έγκλημα εξ αμελείας. Όσοι επλήγησαν από την καταστροφική μανία της φωτιάς θύμωσαν, αγανάκτησαν και αντέδρασαν όπως αντέδρασαν. Ποιο ήταν το αποτέλεσμα; Κανένα, φτάσαμε σήμερα να μετρούμε τ΄ αποκαΐδια ενός εκ των σημαντικότερων εθνικών δρυμών της χώρας. Ενός δρυμού του οποίου η ιστορία έχει τις ρίζες του στον 5ο αιώνα π.Χ., δηλαδή την εποχή του Χρυσού Αιώνα του Περικλέους. Η εξαφάνιση του δρυμού από τον χάρτη της γαίας, θα κοστίσει πάρα πολλά στον τόπο. Ένας δρυμός απείρου κάλλους, ένα οικοσύστημα του οποίου η υπεραξία (έμμεση και άμεση) δεν εκτιμήθηκε ποτέ. Η αχαριστία των κατοίκων τούτης της χώρας δεν έχει όρια. Καταδικάσαμε πρυτάνεις σε τρις ισόβια. Ποια τιμωρία θα αποδώσουμε τώρα στους υπεύθυνους της καταστροφής της Πάρνηθας; Η πρώτη ειδοποίηση για τη φωτιά ήρθε στις 11.30 π.μ., και η δεύτερη στις 2.30 μ.μ., από τον δορυφόρο της ΝΑSΑ. Εμείς εκείνη την ώρα συζητούσαμε για το αν θα πάμε για εκλογές ή όχι. Συζητούσαμε για το πού θα πάμε διακοπές.

Οι πολίτες που δεν σχετίζονται άμεσα με την άγνωστη υπεραξία της Πάρνηθας, αυτού του απίστευτα πλούσιου φυσικού περιβάλλοντος, δεν αντιλαμβάνονται την απώλεια της υπεραξίας του. Για να αντιληφθεί κάποιος τη σημαντικότητα της υπεραξίας του χρειάζεται παιδεία και εκπαίδευση. Χρειάζεται αυξημένα σθένη κοινωνικής συνείδησης. Πέρσι, όταν αντίκρυσα την καταστροφή στην Κασσάνδρα, είχα προτείνει στον Πρωθυπουργό την ίδρυση ενός μουσείου με θέμα «Το Καμένο Δάσος». Φυσικά δεν έγινε τίποτε, αλλά ούτε θα γίνει. Εδώ δεν έχουν δοθεί οι αποζημιώσεις. Δεν αποδόθηκαν καν ευθύνες. Οι εισαγγελείς κοιμούνται τον ύπνο του δικαίου. Αντί να πηγαίνουμε τα παιδιά μας σε μουσεία και εθνικούς δρυμούς για να εκπαιδεύονται, οργανώνουμε εκδρομές ευτελούς τουρισμού, μόνο και μόνο

ΑΝΤΙ ΝΑ ΠΗΓΑΙΝΟΥΜΕ

τα παιδιά μας σε μουσεία και εθνικούς δρυμούς για να εκπαιδεύονται, οργανώνουμε εκδρομές ευτελούς τουρισμού, μόνο και μόνο για να τα αρπάζουν κάποιοι επιτήδειοι

για να τα αρπάζουν κάποιοι επιτήδειοι. Για τη διαμόρφωση, όμως, μιας κοινής αντίληψης με γνώμονα το «υπέρ πάντων ο αγών για τη διάσωση του φυσικού περιβάλλοντος», οφείλουμε να διατυπώνουμε επιχειρήματα που να πείθουν και τον πιο αδιάφορο πολίτη, πόσω μάλλον τον πιο αδιάφορο πολιτικό. Φυσικά τα επιχειρήματα θα πρέπει να είναι τέτοια, ώστε να θίγουν τα άμεσα συμφέροντά τους. Ένα από αυτά τα συμφέροντα είναι και εκείνο που σχετίζεται με την υγεία.

Πώς λοιπόν θα αντιμετωπίζατε τις ακόλουθες πληροφορίες; Στις ΗΠΑ το σύνολο των ιατρικών συνταγών περιέχει παρασκευάσματα βασισμένα σε φυτικά ή μικροβιολογικά προϊόντα ή σε παραγωγή και συνθετικές μορφές τους. Περίπου 120 καθαρές χημικές ουσίες που εξάγονται από περίπου 90 είδη ανώτερων φυτών χρησιμοποιούνται από την ιατρική σε όλο τον κόσμο, και πάνω από 21.000 ονόματα τέτοιων ουσιών σχετίζονται με φυτά που χρησιμοποιούνται για την παρασκευή των αντίστοιχων ιατρικών φαρμάκων. Και να σκεφτείς, μέχρι σήμερα μόνο 5.000 φυτά έχουν εξεταστεί διεξοδικά ως πιθανές πηγές νέων φαρμάκων. Αν λοιπόν σκεφτείτε τον πλούτο των φαρμάκων που ενδεχομένως περιείχαν τα σπάνια είδη φυτών της Πάρνηθας, για τα οποία ελάχιστα στοιχεία τους μας ήταν γνωστά, και παράλληλα σκεφτείτε πως κάποιο από αυτά περιείχε φαρμακευτικές ιδιότητες που πιθανόν (τώρα ποια εξαφανισμένα) να μας γιάτρευαν από κάποια βαριά ασθένεια, τότε ίσως αντιληφθείτε την υπεραξία που χάσαμε ως ανθρώπινο είδος, αλλά και ως έθνος.

Κ άποτε είχε ειπωθεί κάτι που με είχε προβληματίσει- διαθέτουμε το καλύτερο οικόπεδο του πλανήτη,αλλά δυστυχώς είμαστε κακοί και αχάριστοι κάτοικοι. Ίσως τελικά αυτός που το είχε διατυπώσει να είχε δίκιο. Αν είχε τελικά δίκιο τότε καλά να πάθουμε. Αν πάλι δεν έχει δίκιο τότε, κάποια στιγμή θα πρέπει να σκεφτούμε ποιους θα στέλνουμε στην εθνική μας αντιπροσωπεία. Θα στέλνουμε μανεκέν και γλάστρες παντός είδους ή μπροστάρηδες του λόγου και της πράξης για να επιτελούν το ύψιστο αγαθό της κοινωνικής μέριμνας, της κοινωνικής αλληλεγγύης και της βιωσιμότητας τούτου του έρμου τόπου, που μπορεί να χάνει πρόσκαιρα τον δρόμο του αλλά θέλω να πιστεύω μόνο πρόσκαιρα.

Ο Χαρίτων Χιντήρογλου είναι καθηγητής στο Τμήμα Βιολογίας του ΑΠΘ