[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Τα δυο βουνά μαλώνουν

Κάποια στιγμή, λίγο μετά την αναδάσωση… Ντριν, το τηλέφωνο. «Ποιος;». «Ζωζώ από Πάρνηθα. Τι κάνεις καλή μου;». «Βρε, σαν τα χιόνια- πού τα θυμήθηκα κι αυτά!- Χαθήκαμε.

Μαύρα μάτια. Στο βουνό λοιπόν κι εσείς, πόσο χαίρομαι, μπράβο!». «Ε, ναι, καιρός ήταν. Ήταν και στα σχέδια. Να μη μας κοιτάτε αφ΄ υψηλού κι εσείς οι Πεντελιώτες». «Τι είναι αυτά που λες! Αλίμονο. Ωραία; Όλα καλά;». «Θαυμάσια! Μέσα στο πράσινο είμαστε. Γκαζόν στρωμένο από την πόρτα του σπιτιού ώς την κεντρική είσοδο έξω. Μέσα το γκαζόν, η πισίνα. Απέραντο γαλάζιο. Γιατί τότε, αν θυμάσαι, βγήκαν να μας κατηγορήσουν, ότι τάχα δεν είμαστε του πρασίνου εμείς. Εμείς; Φυτέψαμε και πευκάκια. Πολλά πευκάκια. Τα μισά δεν έπιασαν, αλλά εμείς τα φυτέψαμε. Και εμείς και οι Παρασκευόπουλοι εδώ πιο κάτω». «Και αυτοί εκεί;». «Ναι, αλλά δεν έχουν τόσο καλή θέα. Εμείς είμαστε γωνία, βλέπεις. Περνάει ο δρόμος, η Παλαιάς Πάρνηθας, ακριβώς μπροστά από εμάς. Σε βγάζει κατευθείαν στην πλατεία», «Και πλατεία;». «Καινούργια είναι, θα γίνουν τα εγκαίνια εντός των ημερών. Χάρμα, σου λέω. Έχει πέσει και μια πρόταση τώρα εδώ ανάμεσα στους κατοίκους για υπόγειο πάρκινγκ. Θα δούμε». «Θα σκάψετε το βουνό;». «Ναι, για μη χαλάσουμε το πράσινο. Όπως εσείς, που το διατηρείτε. Αν δεν κάνω λάθος στο χρώμα της ελιάς, δεν είναι το σαλόνι σου;». «Α ναι, από ελιά τα σαλόνια της Πεντέλης άλλο τίποτε. Ας όψεται ο διακοσμητής. Ο ίδιος σε όλα. Ανέβηκαν και οι Μακρήδες εδώ, στο είπα;». «Αυτοί δεν έμεναν Εκάλη;». «Έμεναν, αλλά παντρεύτηκε η κόρη και πήρε το σπίτι και αυτοί- τί να κάνουν;- πήραν τα βουνά». «Αυτοί; Μα πώς;». «Τι πώς καημένη; Με μέσο». «Μα ήταν με τους άλλους». «Η αναδάσωση δεν έχει χρώμα». «Ζέστη έχει». «Στο βουνό, όμως, πια δροσίζει λίγο, έτσι;». «Εγώ με τις ζέστες το έχω δηλώσει, δεν κάθομαι. Φεύγω. Πάω αλλού για να πάρω μια ανάσα. Δίνω τη μάσκα οξυγόνου στον κηπουρό- όλους, βλέπεις τους σκέφτομαι- και φεύγω. Πάντως, όποτε θέλεις σε περιμένω. Έχουμε και καζίνο εμείς, μην το ξεχνάς». «Γιατί εμείς τι έχουμε; Καζίνο, έχουμε κι εμείς. Από τύχη μείναμε μόνο».