ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Η πρόκληση

O λόγος στους αναγνώστες. Ο Μιχ.Κρίσπης, Πάροδος Καλυβίων, Αμαλιάδα, γράφει: «Ακολουθώντας την αναμφισβήτητη θλίψη μεγάλου τμήματος του ελληνικού λαού, θα μου επιτρέψεις αγαπητέ Λευτέρη με την ιδιότητα ενός υπερήλικα πολίτη, να απαντήσω στις πρόσφατες “δηλώσεις” μιας “Κυρίας” στον ημερήσιο Τύπο, σχετικά με τη μνήμη και κρίση του ελληνικού λαού! Εγώ προσωπικά περίμενα από την εν λόγω “Κυρία” να επιδείξει έστω και την ύστατη στιγμή την επιβαλλόμενη στοιχειώδη συμπεριφορά που προκύπτει από την κληρονομηθείσα ιδιότητα τής πρώην συζύγου μεγάλου πολιτική ηγέτη της σύγχρονης ιστορίας του τόπου μας!

Αντ΄ αυτού συνεχίζει τη γνωστή της προκλητική συμπεριφορά, με πράξεις και δηλώσεις που μόνο τιμή προς τον εκλιπόντα ηγέτη δεν συνιστούν! Φαίνεται ότι αυτή η “Κυρία” έχει υποτιμήσει αφάνταστα τα κριτήρια του λαού μας, και προφανώς πιστεύει πως δεν θυμόμαστε ότι εκμεταλλευόμενη την προτέρα της επαγγελματική ιδιότητα και συγκυρία εισέβαλε στην ιδιωτική ζωή του αείμνηστου ηγέτη με όπλα τη θηλυκή της ιδιότητα και τη δήθεν αγάπη της και στοργή, αμαυρώνοντας με την παρουσία της την αδιαμφισβήτητη υστεροφημία του!

Δεν χρειάζεται πλέον να υποκρίνεστε “Κυρία”, καταλάβαμε πολύ καλά την καλοστημένη και προμελετημένη προσπάθειά σας και μάταια προσπαθείτε να εξαργυρώσετε την όποια κληρονομική σας ιδιότητα για να εισβάλετε και στην πολιτική ζωή του τόπου μας!».

Η Ολυμπία Τσαντίλη, Αθήνα, γράφει:

«Αφορμή για να σας γράψω ήταν ένας παλιός δίσκος της Αφροδίτης Μάνου του 1990, ο “Καιρός για δύο”, σε στίχους Αφροδίτης Μάνου και μουσική Νίκου Πορτοκάλογλου. Ακούγοντας έπειτα από αρκετά χρόνια τον δίσκο αυτό, διαπίστωσα ότι τον άκουγα με την ίδια ευχαρίστηση που τον άκουγα και παλιά.

Επιβεβαιώθηκε για άλλη μια φορά η πεποίθησή μου ότι όταν κάτι είναι ποιοτικό, δηλαδή αληθινό, τότε είναι και διαχρονικό. Γι΄ αυτό όταν ακούω τέτοια τραγούδια, τα νιώθω σαν όαση. Μια όαση στη σημερινή έρημο όπου ζούμε. Η εποχή μας νιώθω ότι είναι έρημη από δυνατά συναισθήματα, από υψηλές ιδέες και αξίες. Η ύλη επικρατεί του πνεύματος. Αυτό λοιπόν αντικατοπτρίζεται και στο σημερινό τραγούδι.

Στον δίσκο αυτό, το κάθε τραγούδι έχει το δικό του στυλ, το δικό του ύφος και τη δική του προσωπικότητα. Ακούγοντάς το δεν ψάχνεις να βρεις τι σου θυμίζει. Σε αντίθεση με τα τραγούδια μιας χρήσεως που μας κατακλύζουν σήμερα, που όλα μοιάζουν μεταξύ τους και η μουσική και ο στίχος είναι παρόμοια γιατί γράφονται όλα σύμφωνα με μία συνταγή».