Κολυμπώντας ανάμεσα στους ουρανοξύστες

Για να βουτήξεις χρειάζεται θάρρος. Το χρώμα του νερού μοιάζει σχεδόν καφέ και η θερμοκρασία δεν ξεπερνάει τους 17 βαθμούς Κελσίου. Ο αέρας «ξυρίζει» και ο ουρανός είναι συννεφιασμένος. Κι όμως, οι ενενήντα άνθρωποι, που είναι έτοιμοι για τη βουτιά, εκεί όπου το ποτάμι του Χάντσον συναντάει τα αλμυρά νερά του κόλπου της Νέας Υόρκης, θεωρούνται τυχεροί.

Ενενήντα άνθρωποι που έγιναν δεκτοί για να συμμετάσχουν στον Κολυμβητικό Μαραθώνιο του Μανχάταν, δηλαδή για να διανύσουν σε ελεύθερο στυλ 46 χιλιόμετρα- όσο 920 πισίνες ολυμπιακών διαστάσεων. Οι εθελοντές είναι εκατοντάδες, η λίστα αναμονής πολύ μακριά και οι εξετάσεις προβλέπουν τέσσερις ώρες κολύμπι σε κρύο νερό. Αλλά μάλλον αξίζει τον κόπο. Πόσοι μπορούν να πουν ότι κολύμπησαν γύρω από τη Νέα Υόρκη, ότι πέρασαν κάτω από τη γέφυρα του Μπρούκλιν, ότι βρέθηκαν στα νερά του Ιστ Ρίβερ και διέσχισαν το λασπώδες κανάλι του Χάρλεμ ή ότι πήγαν κόντρα στο ρεύμα του Χάντσον;

Οι πρώτοι κολυμβητές πάντως το είχαν πει ήδη από τη δεκαετία του 1920. Ήταν, τότε, στις αρχές του Μεσοπολέμου που ο Κολυμβητικός Μαραθώνιος της Νήσου του Μανχάταν ήταν σαν ένα λαϊκό πανηγύρι πριν ατονήσει τη δεκαετία του 1930. Το 1982 ξαναήρθε στην επικαιρότητα, αλλά με οικολογικό χαρακτήρα:

Οι συμμετέχοντες ήθελαν να αποδείξουν ότι το θαλάσσιο οικοσύστημα της πόλης ξαναγεννιόταν. Εκείνη την ημέρα της αναβίωσης βούτηξαν μόνο δώδεκα.

Σήμερα οι δεκάδες εθελοντές δίνουν και πάλι έναν λαϊκό τόνο στο γεγονός και μάλλον δεν πτοούνται από τις πλαστικές σακούλες και τα νεκρά ψάρια που επιπλέουν σε διάφορα σημεία ή παίρνουν τα μέτρα τους:

«Για να είμαι σίγουρος έκανα εμβόλια για τύφο, τέτανο και ηπατίτιδα», αποκαλύπτει ένας 41χρονος Ιταλός από τη Γένοβα, ο Πάολο Κιαρίνο. «Όταν έμαθα ότι θα κάναμε τον γύρο του Μανχάταν δεν μπόρεσα να αντισταθώ στην πρόκληση», προσθέτει. Ο Κιαρίνο δεν δυσκολεύτηκε να περάσει τις εξετάσεις. Πέρυσι κολύμπησε 15 ώρες από την Καλιφόρνια στο νησί της Καταλίνα.

ΤΑ ΝΕΑ on line

Μάθετε περισσότερα για τον Κολυμβητικό Μαραθώνιο της Νήσου του Μανχάταν εδώ.

Κάτω από τη γέφυρα του Μπρούκλιν

Oι ενενήντα που έχουν συγκεντρωθεί στο Σάουθ Κόουβ, όχι πολύ μακριά από εκεί που στέκονταν οι δίδυμοι πύργοι, πέφτουν στο νερό λίγα λεπτά πριν από τις 9 το πρωί. Προηγείται η Νάνσι Ντάγκλας, μια 27χρονη γυναίκα από την Ουαλία, η οποία δεν φοβάται καθόλου γιατί έμαθε να κολύμπα στο Πορτ Μάντοκ της Ιρλανδίας «δίπλα σε τεράστιες μέδουσες». Έτοιμη για τη δική της βουτιά, η 23χρονη Ρέντι αλείφει το σώμα της με λανολίνη για να αντιμετωπίσει το κρύο, αν και οι περισσότεροι προτιμούν τη βαζελίνη με την οποία αποφεύγεις το κάψιμο από την τριβή. Όταν λίγο μετά τις 9.30 οι πρώτοι περνάνε κάτω από τη γέφυρα του Μπρούκλιν, βγαίνει ο ήλιος.

Περίμεναν τις ακτίνες του για να ζεσταθούν και να γεμίσουν τις μπαταρίες. Κάποιοι πλησιάζουν τα κανό που τους συνοδεύουν, παίρνουν λίγη μπανάνα για να φάνε ή ξεπλένουν το στόμα τους από το αλάτι με λίγο νερό. Όμως πρέπει να είναι προσεκτικοί, απαγορεύεται να αγγίξουν τη βάρκα, ο αποκλεισμός είναι άμεσος. Σε λίγο είναι το πιο δύσκολο κομμάτι της διαδρομής: Το κανάλι ανάμεσα στο Χάρλεμ και το Μπρονξ όπου το νερό είναι τόσο θολό που δεν καταφέρνεις να δεις ούτε το χέρι σου. Η σωτηρία έρχεται όταν μπαίνουν στο Χάντσον και περνάνε κάτω από τη γέφυρα του Τζορτζ Ουάσιγκτον.

Το άγαλμα. Όμως στο ύψος της 79ης Λεωφόρου ένας αντίθετος αέρας κάνει τα πράγματα πιο δύσκολα. Κι έπειτα από 6,5 ώρες συνεχούς κολύμβησης ξεσπάει θύελλα με κεραυνούς και κύματα. Ήταν το μόνο πράγμα που θα μπορούσε να διακόψει τον αγώνα. Οι κολυμβητές ανεβαίνουν στις βάρκες και το πολύτιμο τρόπαιο, σχεδιασμένο από το διάσημο κοσμηματοπωλείο Τίφανις, ξαναμπαίνει στο κουτί του. Ήταν η στιγμή που μόλις διακρινόταν το άγαλμα της Ελευθερίας. Η θέα του από το νερό είναι μεγαλύτερο τρόπαιο από το κύπελλο του Τίφανις. Και μάλλον γι΄ αυτό το τρόπαιο εκατοντάδες άνθρωποι θα ξαναβρεθούν σε έναν χρόνο εκεί.