Γνώμη

Τρύπιες τσέπες…

Είκοσι εννέα χρόνια επαγγελματικού ποδοσφαίρου συμπληρώνονται στη χώρα μας φέτος, αλλά τα μικρόβια του ερασιτεχνισμού συνεχίζουν να κρατούν σε άρρωστη κατάσταση τις ελληνικές ομάδες.

Αυτοί που ασχολούνται με τα τεκταινόμενα των ελληνικών συλλόγων δεν έχουν αντιληφθεί το απλό: τις αποφάσεις σε μία επαγγελματική ομάδα δεν τις λαμβάνουν πλέον αυτοί που κάποτε αναφέρονταν ως «παράγοντες» αλλά τεχνοκράτες που γνωρίζουν από οικονομικές συμφωνίες, που ξέρουν να προστατεύουν το «προϊόν» και να δημιουργούν υπεραξίες.

Η μεταγραφική περίοδος που διανύουμε ανέδειξε το πρόβλημα των ελληνικών ομάδων με τον πιο εμφανή τρόπο: τη μεταγραφή του Γιάγια Τουρέ από τη Μονακό στην Μπαρτσελόνα.

Και οι πιο αδαείς περί του ποδοσφαίρου είχαν αντιληφθεί ότι ο Γιάγια Τουρέ ήταν ακατέργαστο διαμάντι όταν είχε πατήσει πριν από δύο χρόνια το πόδι του στο Καραϊσκάκη. Η θέση μάλιστα που έπαιζε, αμυντικό χαφ, θεωρείται τα τελευταία χρόνια ως η πλέον νευραλγική και οι μεγάλες ομάδες προσφέρουν περιουσίες για να αποκτούν ικανούς παίκτες σ΄ αυτή τη θέση. Ο Ολυμπιακός είχε κερδίσει στο Τζόκερ αλλά δεν το είχε αντιληφθεί. Άφησε τον παίκτη να φύγει για τη Μονακό με το ποσό των 3 εκατ. ευρώ και σήμερα η Μπαρτσελόνα δίνει στους Μονεγάσκους το τετραπλάσιο ποσό για να τον εντάξει στις τάξεις της σε διάστημα μόλις ενός χρόνου.

Ανάλογη υπεραξία πέταξε στα σκουπίδια και ο Παναθηναϊκός με την περίπτωση του Γκέκα και τη μεταγραφή του στην Μπόχουμ και από εκεί στη Λεβερκούζεν. Οι Έλληνες παράγοντες λειτουργούν με το συναίσθημα, προβάλλουν εγωισμούς και στο τέλος βγαίνουν χαμένοι οι ίδιοι και οι ομάδες που εκπροσωπούν.