[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Του αγίου ντελίβερι ανήμερα

Η εκδίκηση είναι ένα πιάτο που τρώγεται καμένο. Ούτε καυτό, ούτε παγωμένο. Και αφορμή για να το διαπιστώσω ήταν η θανατηφόρα ατάκα πωλητή ηλεκτρικών ειδών. Κάτι που ήθελα περισσότερες λεπτομέρειες για τον ηλεκτρονικό φούρνο (σε ειδοποιεί λέει όταν πρέπει να γυρίσεις το κοτόπουλο! Απορώ εγώ αφού μπορεί ο φούρνος να με φωνάζει γιατί δεν το γυρίζει κιόλας να τελειώνουμε…), κάτι που βαριότανε, μου λέει «Τι ρωτάτε; Μήπως θα ψήσετε; Εσείς οι καινούργιες τα φυλλάδια από το ντελίβερι βάζετε μέσα!». Το μέγα λάθος όμως δεν ήταν η ατάκα. Ήταν που την είπα στην κυρία Ρίτσα, στον πρώτο. Και αρχίζει τον Φιλιππικό: «Δίκιο έχει ο άνθρωπος. Εσείς οι καινούργιες όλο πτυχία και δουλειά και ούτε μια πατάτα δεν τηγανίζετε. Βλέπω τη νύφη μου. Αν δεν έφτιαχνα κάνα φαγάκι να φάει το παιδί μου (σ.σ.: μιλάμε για σαράντα κάτι το παιδί) την καριέρα της νύφης μου θα έτρωγε; Το ξέρεις πως δεν έχει ούτε ένα βιβλίο μαγειρικής;» και το βλέμμα της πέφτει στη βιβλιοθήκη μου. Τέσσερα μέτρα, από το πάτωμα ώς ταβάνι, να μην έχει ούτε έναν τόμο της Βέφας ούτε μια Χρύσα Παραδείση; Έστω έναν Τσελεμεντέ; Έξαλλη η κυρία Ρίτσα που τα κοινόχρηστα ήρθε να πληρώσει και από τη σύγχυση ξέχασε και την απόδειξη, φεύγει και συνεχίζει τον εξάψαλμο στη σκάλα για τις γυναίκες της εποχής της που πρώτη τους δουλειά το πρωί ήταν να βάλουν «το φαΐ στη φωτιά», ενώ οι σημερινές… Χθες μεσημεράκι συναντώ «το παιδί» στην είσοδο, που έχει έρθει για το συσσίτιο, να φεύγει με άδεια χέρια. «Δεν μαγείρεψε η μαμά σήμερα;». «Άσ΄ τα. Έπιασε την κουβέντα στο τηλέφωνο και οι ντομάτες από γεμιστές έγιναν καμένες.

Ξέρεις κάνα καλό ντελίβερι;». Τι να φυσήξει και η καημένη η κυρία Ρίτσα; Τα καμένα γεμιστά ή που έπεσε το παιδί στην ανάγκη των «σημερινών»; Όσο και να φυσήξει δεν κρυώνει.