Η Βρετανίδα Βικτόρια Χίσλοπ έγραψε για ένα θέμα που θεωρήθηκε μη εμπορικό, τους λεπρούς στη Σπιναλόγκα, και πούλησε 850.000
αντίτυπα!
Πρόσφατα αγόρασε σπίτι στην Κρήτη. Προφανώς την αγαπάει πολύ, θέλει να περνάει εκεί τις διακοπές της, αλλά μπορεί κανείς να το δει και ως ανταποδοτική επένδυση σε μια περιοχή που την έκανε πλούσια. Ο λόγος για τη Βικτόρια Χίσλοπ, μια Αγγλίδα δημοσιογράφο που έγραψε το πρώτο της μυθιστόρημα με επίκεντρο τη Σπιναλόγκα και… έκανε την τύχη της.
Στη Βρετανία το βιβλίο της αγοράστηκε από 850.000 αναγνώστες, κάνοντας τους κριτικούς να μιλάνε για νέο «Μαντολίνο του λοχαγού Κορέλι», παρ΄ όλο που η μόνη ομοιότητα με αυτό είναι μόνον ότι πρόκειται για μπεστ σέλερ με ελληνικό θέμα. «Δεν ξέρω γιατί οι Βρετανοί συγγραφείς δεν συνηθίζουν να γράφουν για ελληνικά θέματα. Γράφουν συχνά για θέματα με επίκεντρο την Ισπανία, τη Γαλλία, την Ιταλία, αλλά σπάνια για την Ελλάδα. Ενώ είναι μια χώρα που δίνει πολλές αφορμές για γράψιμο. Εμένα η Ελλάδα πραγματικά με ενέπνευσε», λέει στα «ΝΕΑ» η συγγραφέας. Η οποία αισθάνθηκε την
ΙΝFΟ
Βικτόρια Χίσλοπ, «Το Νησί», μτφ. Μιχάλης Δελέγκος, Εκδόσεις Διόπτρα, σελ. 501, τιμή: 17 ευρώ.
ατμόσφαιρα «ηλεκτρισμένη» αμέσως μόλις πάτησε το πόδι της στη Σπιναλόγκα, το 2001, και ήξερε από την αρχή ότι ήθελε να γράψει μια ιστορία γι΄ αυτήν.
Το «Νησί», όπως είναι ο τίτλος του μυθιστορήματός της, ξεκινάει με την Αλεξία, ένα κορίτσι από Έλληνες γονείς που ζει στο Λονδίνο, να προσπαθεί να μάθει γεγονότα της οικογένειάς της που η μητέρα της αρνείται να της εξιστορήσει. Ο μίτος την φέρνει στην Πλάκα, το χωριό απέναντι από τη Σπιναλόγκα, και στον αναγνώστη ξεδιπλώνεται μια οικογενειακή σάγκα τεσσάρων γενεών, που ξεκινά από τον Μεσοπόλεμο και φτάνει στο σήμερα. Το βάρος δίνεται κυρίως στην περίοδο του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου με μια κοινωνία λεπρών στη Σπιναλόγκα να ζει- εντελώς απομονωμένη αλλά και με οργάνωση- μια άλλη ζωή, διαφορετική και επίμοχθη, αλλά βαθιά ανθρώπινη και αξιοπρεπή.
«Όχι, δεν ήθελα να πάρω αφορμή από αυτό το θέμα για να μιλήσω γενικά για τη διαφορετικότητα, που είναι της μόδας σήμερα. Ήθελα να μιλήσω αποκλειστικά για τους λεπρούς, για ένα θέμα-ταμπού άλλοτε, που επιβιώνει ακόμη στις γλωσσικές μας εκφράσεις», λέει η Βικτόρια Χίσλοπ. «Νομίζω πως το γεγονός ότι λεπρός είναι μια εμβληματική εικόνα του απόβλητου, οφείλεται και σε θρησκευτικούς λόγους», εξηγεί. «Ήδη το Λευϊτικόν στην Παλαιά Διαθήκη περιγράφει τον λεπρό σαν πρόσωπο βρώμικο και προς αποφυγήν. Επίσης, πολλοί έχουν ως μόνη αναφορά την ταινία “Μπεν Χουρ”, όπου οι ασθενείς περιγράφονται ως αποκρουστικά παραμορφωμένοι. Ο κόσμος συνεχίζει να χρησιμοποιεί την έκφραση “με μεταχειρίστηκαν σαν λεπρό”, εννοώντας ότι του συμπεριφέρθηκαν σαν να ήταν βρώμικος και απόβλητος. Και να σκεφτεί κανείς ότι τώρα πια η λέπρα θεραπεύεται πιο εύκολα και από ένα κοινό κρυολόγημα! Ο βάκιλος της λέπρας ταυτοποιήθηκε το 19ο αιώνα (από έναν Νορβηγό επιστήμονα) και τότε μόνο οι άνθρωποι άρχισαν να συνειδητοποιούν ότι η λέπρα δεν ήταν κατάρα ή στίγμα, αλλά ασθένεια».
Η Βικτόρια Χίσλοπ γράφει ταξιδιωτικά θέματα στις εφημερίδες «Τhe Sunday Τelegraph» και «Τhe Μail on Sunday», ενώ ο σύζυγός της, Ίαν Χίσλοπ, είναι εκδότης του σατιρικού εντύπου «Ρrivate Εye». Για το βιβλίο της λέει πως δεν περίμενε τέτοια επιτυχία, αλλά πιστεύει πως εν τέλει ο κόσμος ήθελε να μάθει γι΄ αυτό το ζήτημα και, μια ιστορία σε ένα ελληνικό νησί λεπρών αποδείχθηκε ελκυστική. «Στην αρχή βέβαια ένας εκδότης το απέρριψε, γιατί δεν το θεωρούσε εμπορικό…», λέει.
Δηλώνει όμως και εντυπωσιασμένη από την υποδοχή του βιβλίου στην Ελλάδα. «Κατ΄ αρχήν δεν περίμενα να μεταφραστεί. Αλλά και όταν μεταφράστηκε πίστευα ότι οι Έλληνες θα το μισήσουν. Ένας ξένος να γράφει για τη λέπρα στην Ελλάδα… Όμως έτυχε πολύ καλής υποδοχής και τώρα μαθαίνω από τους ανθρώπους που με πλησιάζουν πολύ περισσότερες λεπτομέρειες για τη Σπιναλόγκα από όσες μπόρεσα εγώ να συγκεντρώσω κατά την έρευνά μου». Πράγματι, το βιβλίο της όχι μόνο δεν… μισήθηκε στην Ελλάδα, αλλά σε δύο μήνες κυκλοφορίας έχει ξεπεράσει τα 10.000
αντίτυπα και τείνει να γίνει και ελληνικό μπεστ σέλερ.
Άνεμος ανανέωσης
Κανείς δεν φανταζόταν ότι θα γινόταν ο καλύτερος φίλος του Μπους.
Φτάσαμε, λοιπόν, να διαδηλώνουμε ένα εκατομμύριο άνθρωποι για την απόφασή του να στείλει στρατεύματα στο Ιράκ. Ένα εκατομμύριο- που στην πραγματικότητα ήταν δέκα εκατομμύρια, απλώς δεν μπορούσαν όλοι να κατέβουν στο Λονδίνο. Ο Τόνι Μπλερ είναι χαρισματικός, είναι ένας άνθρωπος που θα τον ήθελες για παρέα στο τραπέζι σου. Ο Γκόρντον Μπράουν ίσως δεν είναι κάτι τέτοιο, είναι πιο σοβαρός και συστηματικός. Ίσως όμως γι΄ αυτό να είναι και καλύτερος», λέει.
