[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Οι πατεράδες της επόμενης γενιάς

Τα ιντερνετικά μαγαζιά διαφήμιζαν εδώ και εβδομάδες δώρα για τη Γιορτή του Πατέρα, την περασμένη Κυριακή. Στην Ελλάδα, η μέρα πέρασε αθόρυβα όπως και κάθε άλλη χρονιά- ίσως γιατί οι άνδρες και πατεράδες στην Ελλάδα δεν χρειάζονται ειδική μέρα. Είναι σίγουροι για τη θέση τους, την κυριαρχία τους. Δεν προβληματίζονται ιδιαίτερα για τον (νέο)

ρόλο τους, για τις υποχρεώσεις τους πέραν των παραδοσιακών («κουβαλητής» και… τελειώσαμε). Από τις γυναίκες η μέρα- έστω και αν τη γνωρίζουνπερνά ηθελημένα απαρατήρητη, γιατί είναι συνήθως πολύ θυμωμένες με το έτερον ήμισυ.

Σε ένα δελτίο Τύπου για την προσεχή διάλεξη της ψυχαναλύτριας Ιζαμπέλ Μορέν στο Κέντρο Τύπου της Γραμματείας, με το καυτό θέμα «Υπάρχει ακόμα θέση για τον πατέρα στις σύγχρονες μορφές οικογένειας;», διάβασα πολύ ενδιαφέρουσες προσεγγίσεις.

Πολλοί ερευνητές- γράφει- μιλούν για την παρακμή του πατριαρχικού προτύπου ως οργανωτή της λειτουργίας της οικογένειας, θεωρώντας ότι οι μεταλλαγές αυτές οφείλονται στη μετάβαση από μια κοινωνία στην οποία κυριαρχούσαν οι νόμοι της θρησκείας σε μια κοινωνία που κυριαρχούν οι νόμοι της επιστήμης. «Σε κάθε περίπτωση, στο πεδίο της ψυχαναλυτικής εμπειρίας, δεν είναι δυνατό να συγχέουμε την έκπτωση του συμβολικού κύρους του πατριαρχικού προτύπου με την πατρική λειτουργία», διευκρινίζουν.

Ο πατέρας λοιπόν υπάρχει και χρειάζεται να υπάρχει. Ποιος είναι όμως σήμερα; Είναι αυτός που προσπαθεί με νύχια και με δόντια- και βέβαια ανεπιτυχώςνα διατηρήσει τα κεκτημένα που του έμαθε η δική του οικογένεια, ορμώντας ως ταύρος σε παλαιοπωλείο και χάνοντας ουσιαστικά τα παιδιά του; Είναι εκείνος που προσπαθεί με καλές προθέσεις- αλλά συνήθως και με αρκετή γκρίνια- να ξενυχτήσει εναλλάξ με τη μαμά στο μωρό ή να το κρατήσει για να βγει κι αυτή το βράδυ, θεωρώντας όμως ότι «της κάνει χάρη»;

Έχω δει γύρω μου απ΄ όλα τα «είδη»… Χαίρομαι, πάντως, πολύ να βλέπω όλο και συχνότερα άνδρες συναδέλφους να φέρνουν τα μικρά τους στο γραφείο, όταν κλείνει ο σταθμός ή το νηπιαγωγείο. Και τρελαίνομαι να βλέπω κάποιους άλλους να φεύγουν γρήγορα το μεσημέρι, για να πάρουν τα καμάρια τους από το σχολείο.

Κάτι φαίνεται να αλλάζει, έστω και αργά. Η ευθύνη για το πώς θα λειτουργήσουν οι πατεράδες της επόμενης γενιάς είναι και δική μας, των μανάδων των σημερινών αγοριών…