[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Εδώ τα καλά καρπάζια

Του πραίτορα απέναντι πείτε του πως τον θέλω. Όχι για τα βαριά ματόκλαδα, αλλά για τα βαριά του χέρια. Εκείνα τα χέρια που έδειραν τους Αλβανούς κρατούμενους για να κάνουν πλάκα. Και για να προπονηθούν στο μποξ- μη χάσουν και τη φόρμα τουςχρησιμοποίησαν ως σάκο έναν Κούρδο. Να του πω πως τον θαυμάζω που δεν είναι ρατσιστής και όλους μπορεί και τους αξιοποιεί, αλλά απλώς τους χωρίζει σε κατηγορίες ανάλογα με την εθνικότητα. Πώς το Άργος φημίζεται για τα πεπόνια του και η Κυπαρισσία για τα πρώιμα καρπούζια της έτσι και ο Κούρδος φημίζεται ως σάκος πυγμαχίας κι ο Αλβανός για γελωτοποιός. Εκείνος που δεν μπορεί να αλλάξει ρόλο είναι ο καημένος ο Ιρακινός. Διότι ξέρει ο σοφός πραίτορας- εδώ κορυφώνεται ο θαυμασμός μου – πως ο Ιρακινός το θέλει το Αμπού Γράιμπ του. Και άπαξ και δεν ζει στο Ιράκ να έχει την ευκαιρία να ζήσει την αυθεντική εκδοχή του πράγματος, ο φιλόξενος πραίτωρ του στήνει αντίστοιχο σκηνικό στην Αμυγδαλέζα μην και τον πιάσει ο νόστος. Τον «αυτοπυρπολεί» και τον αφήνει ελεύθερο μόνο αφού δηλώσει την αλήθεια: πως πήρε φωτιά από… φλερτ. Διότι η άτακτη σπίθα από τον αναπτήρα του ενός πραίτορα ερωτεύτηκε παράφορα το οινόπνευμα με το οποίο ο άλλος απολύμαινε τα χέρια του και «έκαναν κατάσταση» πάνω στο πόδι του Ιρακινού! Αυτόν τον πραίτορα λοιπόν είναι που θέλω. Να τον ρωτήσω γιατί ο υπουργός του τον αποκάλεσε αχρείο. Εκείνον που έχει αγωνιστεί να βάλει τα πράγματα σε τάξη, τους αλλοδαπούς σε κατηγορίες. Δεν είναι ο πραίτορας αχρείος, αλλά ο υπουργός αχάριστος. Εκτός κι αν έχει γίνει κάποιο τραγικό λάθος. Διότι αν υποψιαστώ πως οι Αλβανοί είναι καλύτεροι ως σάκοι του μποξ από τους Κούρδους, έχει δίκιο ο υπουργός. Όχι ένα. Χίλια.