Ο κύκλος των χαμένων… αναρριχητών

Όταν η νύχτα πέφτει στο Κέμπριτζ, είναι μερικές φορές που μπορεί κανείς να διακρίνει κάποιες ανθρώπινες φιγούρες γαντζωμένες στους πύργους και τις αντηρίδες του Πανεπιστημίου.

Η φήμη των «νυχτερινών αναρριχητών» έχει εξαπλωθεί πέρα από το Κέμπριτζ. Τα κατορθώματά τους κάνουν τον γύρο της πόλης από στόμα σε στόμα. Ξεγλιστρώντας από τους φύλακες, κάνουν πράγματα που δεν θα τα αποτολμούσε κανείς. Πηδούν από στέγη σε στέγη και δίνουν τροφή στη φαντασία των τουριστών. Ύστερα επιστρέφουν στις σχολές τους για ένα ποτηράκι σέρι κι ένα κλείσιμο του ματιού από τον θυρωρό. «Άλλο ένα ξενύχτι, ε; Καλύτερα να μην το μάθει ο κοσμήτορας».

Ο Άιβο Στόρτον, γιος του ραδιοφωνικού σχολιαστή Εντ Στόρτον, ετοιμάζεται να δημοσιεύσει μια νουβέλα που είναι τοποθετημένη σε αυτόν τον σαγηνευτικό κόσμο των αναρριχητών.

Πολύ πριν ο Γάλλος Αλέν Ρομπέρ- ή «Αράχνη»- αρχίσει να κρέμεται από τα ψηλότερα κτίρια του κόσμου και πριν ακόμη η αναρρίχηση αναγνωριστεί ως άθλημα, ομάδες φοιτητών του Κέμπριτζ συναντιούνταν στο σκοτάδι κι έκαναν δύσκολες αναρριχήσεις στα κτίρια του Πανεπιστημίου.

Οι πιο πολλοί από αυτούς ήταν φίλοι ή μέλη λεσχών. Όχι όμως και οι νυχτερινοί αναρριχητές. Αυτοί δεν ήταν παρά μερικοί φοιτητές που είχαν βρει έναν επικίνδυνο τρόπο για να περνούν τις νύχτες τους μόλις έκλειναν τα παμπ. Οι ταυτότητές τους ήταν συνήθως κρυμμένες πίσω από ψευδώνυμα. Η παράδοσή τους μένει ζωντανή μέχρι σήμερα.

Ο Ντέιβ Γκρίμγουεϊντ έφυγε πέρυσι από το Κέμπριτζ και σήμερα εκπαιδεύει στάντμεν. Θυμάται την πρώτη φορά που σκαρφάλωσε. «Ήταν στο Μουσείο Φιτζγουίλιαμ

Οι νυχτερινές εξορμήσεις των φοιτητών τους χαρίζουν μεγάλες δόσεις αδρεναλίνης, όμως μπορούν να τους κοστίσουν ακριβά

– πολλοί έχουν αρχίσει από εκεί», λέει στους «Κυριακάτικους Τάιμς». «Σκαρφαλώναμε με το φως της ημέρας κι αφήναμε μια μικρή αγγλική σημαιούλα στην κορυφή. Ανεβαίναμε και κατεβαίναμε προτού προλάβουν όσοι μας έβλεπαν να καλέσουν την Αστυνομία».

Οι συλλήψεις. Ο νόμος δεν είναι ξεκάθαρος αν αυτές οι αναρριχήσεις αποτελούν αδίκημα. Όσοι φοιτητές έχουν συλληφθεί, έχουν παραπεμφθεί από την Αστυνομία στις πανεπιστημιακές Αρχές, που συχνά εξαντλούν όλη την αυστηρότητά τους φτάνοντας μέχρι και την αποβολή. Ο Τζον Μπόλτερ, υπεύθυνος του πανεπιστημιακού παρεκκλησίου, θυμάται ακόμη με αγανάκτηση μια πράξη βανδαλισμού. «Ήταν περίπου πριν από τέσσερα χρόνια, όταν κρέμασαν μια λεκάνη τουαλέτας από το αλεξικέραυνο», λέει. «Όμως οι περισσότεροι αναρριχητές είναι πιο καλόγουστοι».

Η σύλληψη δεν είναι αυτό που ανησυχεί τους αναρριχητές. Για τους νεοφώτιστους υπάρχουν διαδρομές σημειωμένες πάνω σε χάρτη και η αναρρίχηση είναι εύκολη σαν να ανεβαίνεις μια σκάλα. Για να «ξεσκολίσουν» όμως πρέπει να σκαρφαλώσουν στα πιο δύσκολα «μονοπάτια» μέχρι την κορυφή. Είναι σαν να κάνεις ορειβασία στη Σκωτία και από εκεί να περάσεις στις Άλπεις. Αλλά χωρίς σκοινί. Μολονότι έχουν γίνει πολλοί τραυματισμοί, το παράξενο είναι πως δεν έχει σκοτωθεί κανείς.


Οι πρωτοπόροι του Κέμπριτζ

Oι μαγαζάτορες της Μάρκετ Σκουέαρ ήταν οι πρώτοι που έμαθαν για τις περίφημες αναρριχήσεις στο Κέμπριτζ. Ανοίγοντας τα μαγαζιά τους μια ημέρα το 1965, είδαν ένα πανό να κρέμεται ανάμεσα σε δύο πύργους του παρεκκλησίου του Κινγκς Κόλετζ. Έγραφε: «Ειρήνη στο Βιετνάμ». Από τους τέσσερις που το είχαν βάλει εκεί, ο ένας θα γινόταν αργότερα βουλευτής των Εργατικών και ο άλλος καθηγητής της Νομικής. Οι άλλοι δύο είχαν άτυχο τέλος. «Εκείνο που φροντίζαμε τότε ήταν να διατηρήσουμε την ανωνυμία μας, επειδή έπρεπε να τελειώσουμε τις σπουδές μας», λέει ο βουλευτής Νικ Ρέινσφορντ. Παρ΄ όλα αυτά, τιμωρήθηκε με αποβολή ενός έτους. Λίγο αργότερα ο Ντέιβιντ Έινγκερ σκοτώθηκε ενώ έκανε ορειβασία στους Δολομίτες. Κι ένας άλλος, ο Μπράιαν Ρόλιν, σκοτώθηκε σε τροχαίο μερικούς μήνες αργότερα. Ο τέταρτος της συντροφιάς, ο Μάικ Μακόνβιλ, που σήμερα είναι καθηγητής της Νομικής, αναγκάστηκε να συνεχίσει τις σπουδές του σε άλλο Πανεπιστήμιο. «Ανησυχούσαμε μήπως ακολουθήσουν και άλλοι το παράδειγμά μας», λέει ο βουλευτής. «Προσπαθήσαμε να τους δείξουμε πόσο ήταν επικίνδυνο». Όμως ανησυχούσαν μάλλον άδικα. Από τότε ελάχιστοι είναι εκείνοι που φάνηκαν το ίδιο τολμηροί- ή το ίδιο ανόητοι- με αυτούς.
Άφησε τα εσώρουχά του για… ενθύμιο

Η νυχτερινή αναρρίχηση είναι πολύ επικίνδυνη, αλλά κανείς δεν φαίνεται να την παίρνει στα σοβαρά.

Συχνά μάλιστα οι φοιτητές αυτοσχεδιάζουν.

Όπως εκείνος που γδύθηκε στην κορυφή ενός πύργου και άφησε εκεί τα εσώρουχά του για…

ενθύμιο.

Ή όπως μια άλλη φορά, που τουλάχιστον 20 αναρριχητές είχαν την ίδια έμπνευση: την ίδια νύχτα, την ίδια ώρα, εντελώς συμπτωματικά, βρέθηκαν όλοι μαζί στην ίδια στέγη, στο ψηλότερο κτίριο του Πανεπιστημίου.