Εναλλακτικά Η παρόρμηση της φυγής

ΠΟΙΟΣ «ΚΑΙΓΕΤΑΙ» για το περιβάλλον; Όλοι! Και πρώτος ο Κώστας Καραμανλής. Την Τετάρτη, ο Πρωθυπουργός πέρασε όλη τη μέρα του με τον Αλ Γκορ. Από πλευράς ιδεολογίας και πολιτικού ύφους, ο Γκορ είναι, βέβαια, πιο κοντά στον Γιώργο Παπανδρέου. Αλλά το Μαξίμου έχει άλλη αίγλη. Για έναν ξένο επισκέπτη- ιδίως αν είναι «πρώην»- οι πρωθυπουργικές προσκλήσεις έχουν μεγαλύτερη βαρύτητα.

Προβλέψιμα και ώς ενός σημείου αποδεκτά όλα αυτά. Μόνο που το πρόβλημα του Καραμανλή είναι άλλο. Δεν εξελέγη προχθές. Είναι Πρωθυπουργός εδώ και τρία χρόνια. Και η Ελλάδα- διά του Σταύρου Δήμα- έχει το χαρτοφυλάκιο του Περιβάλλοντος στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Παρ΄ όλα αυτά, η κυβέρνηση δεν έχει λάμψει ακριβώς με τις πρωτοβουλίες της στα θέματα του περιβάλλοντος. Η Ελλάδα παραμένει μια χώρα που υστερεί στον τομέα αυτόν. Το μόνο φωτεινό σημείο είναι η επίσκεψη Γκορ.

Η ιστορία εικονογραφεί την πολιτική κατάσταση στις παραμονές των εκλογών. Ο Καραμανλής πολιτεύεται σε ένα χωριό Ποτέμκιν. Είναι τα χωριά που είχαν μόνο προσόψεις και τα έστηναν για να περάσουν οι τσάροι και να δουν τι ωραία που πήγαιναν τα πράγματα στη Ρωσία. Ανάλογη είναι και η κατάσταση με τις περιοδείες Καραμανλή. Στημένες και σκηνοθετημένες στο έπακρο, κρατούν σε απόσταση τον Πρωθυπουργό από τη ζέουσα- ή, στην περίπτωση, του περιβάλλοντος όζουσα- πραγματικότητα. Η εκδρομή στην Ψυττάλεια κρατήθηκε μυστική ώς την τελευταία στιγμή. Και στη Λάρισα ο Καραμανλής ήταν στη γυάλα.

ΘΑ ΤΟΥΣ βγει; Δύσκολο. Ακόμη και η εμπειρία πολιτικού σχεδιασμού του ίδιου του επιτελείου Καραμανλή θα πρέπει να προκαλεί ανησυχίες. Ως αρχηγός της αντιπολίτευσης, ο Καραμανλής επένδυσε πάνω στην «καθημερινότητα». Ήταν την εποχή που ξυπνούσε χαράματα για να πάει στο ΙΚΑ, τότε με τις γάτες στα χειρουργεία του Λαϊκού και τις κατσαρίδες στο κουτάκι. Είναι η ίδια καθημερινότητα που ο Καραμανλής, ως Πρωθυπουργός, αποφεύγει, προτιμώντας σκηνικά. Ακόμη χειρότερα: η άλλη πτυχή της αντιπολιτευτικής τακτικής της Ν.Δ. ήταν η σκανδαλολογία. Τρία χρόνια μετά την ανάληψη της εξουσίας, η κυβέρνηση Καραμανλή έχει εγκλωβιστεί στο σκάνδαλο των ομολόγων. Η μόνη ελπίδα για Μαξίμου και Ρηγίλλης είναι ότι η Ν.Δ. δεν έχει κυβερνήσει πολλά χρόνια- άρα, δεν έχει τη φθορά που είχε το ΠΑΣΟΚ το 2003.

Σε μια τέτοια κατάσταση, ο εναγκαλισμός του Καραμανλή στον Γκορ είναι λογικός. Ο Πρωθυπουργός έχει μια παρόρμηση φυγής από την πολιτική επικαιρότητα. Είναι, ωστόσο, φυγή σε μια εικονική πραγματικότητα. Ο Γκορ θα φύγει, το ντοκιμαντέρ του «Μια άβολη αλήθεια» μπορεί πράγματι να διανεμηθεί στα σχολεία, όπως υποσχέθηκε ο Καραμανλής, ωστόσο τίποτε άλλο δεν πρόκειται να αλλάξει. Οι προσόψεις στα χωριά Ποτέμκιν ήταν ωραίες, αλλά μερικές δεκαετίες αργότερα θα ερχόταν η Οκτωβριανή Επανάσταση. Η διακυβέρνηση Καραμανλή αγοράζει απλώς πολιτικό χρόνο- όπως το ΤΕΑΔΥ αγόρασε ομόλογα!