[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Οι τρεις λόγοι τού… τίποτα

Ένας καναπές, ένα ταξί και μια πρεμιέρα μού αποκάλυψαν την αλήθεια μέσα σε μια μέρα, διότι, ως γνωστόν, όσα φέρνει η ώρα δεν τα φέρνει ο χρόνος. Πως έχω αποτύχει προσωπικά, επαγγελματικά και κοινωνικά. Το κακό ξεκίνησε από τον καναπέ. Πάω να τον παραγγείλω και ο πωλητής με ενημερώνει ότι η παράδοση θα γίνει σε ένα μήνα. «Δεν γίνεται λίγο νωρίτερα;», ρωτάω. «Τον θέλετε μέχρι τον γάμο;».

«Ποιο γάμο;». «Δεν παντρεύεστε;» με ρωτάει με εμφανή απογοήτευση στη φωνή του. «Ε, τότε γιατί βιάζεστε;». Αφού λοιπόν δεν παντρεύομαι, μπορώ να κάθομαι όρθια ώς τον επόμενο μήνα. Ας πρόσεχα. Με την πίκρα στα χείλη πήρα βιαστική ένα ταξί για να είμαι στην ώρα μου στην εφημερίδα (φωνάζει και ο προϊστάμενος…). Ορεξάτος ο οδηγός, ρωτάει. «Και τι δουλειά κάνεις ρε κοπελιά, που πας δώδεκα το μεσημέρι στο γραφείο;». «Δημοσιογράφος». «Σε ποιο κανάλι;», αναθαρρεί γεμάτος ενθουσιασμό.

«Εργάζομαι σε εφημερίδα». Το βλέμμα του μετατρέπεται μεμιάς σε βλέμμα ψόφιας γαρίδας.

Ακολουθεί ένα «ααααα» ξεψυχισμένο, γεμάτο απογοήτευση. Και βεβαίως, δεν μου απευθύνει ξανά τον λόγο, αφού του χάλασα τη χαρά να έχει ένα τηλεοπτικό αστέρι στο ταξί του. Η χαριστική βολή ήρθε το βράδυ σε μια θεατρική πρεμιέρα.

Παρατεταγμένοι στην είσοδο- λες και περίμεναν το πέναλτι μπροστά στο τέρμα- οι φωτογράφοι. Μπρος σε κάθε «μούρη» μετατρέπουν τη νύχτα σε μέρα. Με το που τολμώ να περάσω με μια συνάδελφο, οι μηχανές κατεβαίνουν βαριεστημένα. Οι φωτογράφοι μάς κοιτούν με ύφος «τι θέλουν εδώ οι άσχετες» (όπου άσχετες αντικαταστήστε τες με τις μη κοσμικές) και αγανάκτηση- διότι τους φάγαμε λίγα πολύτιμα δευτερόλεπτα- και περιμένουν να περάσουν οι άσημες ενοχλητικές για να ξαναπιάσουν δουλειά, ενώ εμείς αναρωτιόμαστε αν βρισκόμαστε σε λάθος μέρος τη λάθος ώρα. Θέλετε κι άλλες αποδείξεις πως αν δεν είσαι παντρεμένη, δεν δουλεύεις στην τηλεόραση και δεν είσαι κοσμική στην Ελλάδα του 2007, είσαι ένα… τίποτα;