[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Το ιδεώδες της εύκολης ζωής

Ένας στεναγμός ανακούφισης ακολούθησε την αποχώρηση της τρέντι, φασαριόζικης, γυναίκας από την παρέα. Η έλλειψη βάθους σκέψης και ενδιαφερόντων, η συνεχής γκρίνια και το αίσθημα του ανικανοποίητου, οι «χαζοχαρούμενες» αναφορές, μάς είχαν κουράσει όλη αυτή την τελευταία ώρα. «Δεν έχει ποτέ δυσκολευθεί στη ζωή της, δεν έχει πονέσει», τη δικαιολόγησε αμήχανη η φίλη που την είχε φέρει. «Της ήρθαν όλα εύκολα: ευτυχισμένη παιδική ηλικία, χρήματα, ομορφιά, καλός γάμος». Πώς να ωριμάσει, να διαμορφώσει χαρακτήρα;

Πόσο μεγάλο σχολειό είναι τελικά ο πόνος… «Σε βοηθά να γνωρίσεις τον εαυτό σου και τα όριά του και να τα ξεπεράσεις», εξομολογήθηκε στον «Ταχυδρόμο» ο υπέροχος Χοσέ Καρέρας, μιλώντας για το πώς επηρέασε η λευχαιμία τη ζωή του. «Μετά την ασθένεια, έγινα πιο δυνατός… Δεν μπορώ να φανταστώ τη ζωή μου χωρίς τον αγώνα μου να ξεπεράσω την αρρώστια».

Σκέτη ειρωνεία τούτη η ζωή, γιομάτη οξύμωρα σχήματα… Για να εκτιμήσεις μια στιγμή ευτυχίας, ολοκλήρωσης, δημιουργίας, πρέπει να μοχθήσεις, να αγωνισθείς, να πονέσεις, για εβδομάδες, για μήνες, για χρόνια…

Ακούω γύρω μου τους σημερινούς τριαντάρηδες να μιλούν για τα ιδεώδη τους- εύκολη δουλειά, εύκολο κέρδος, εύκολη ζωή- ανάμεσα στις συζητήσεις για το τελευταίο κινητό και τη νέα νυκτερινή «πίστα» και αναρωτιέμαι συχνά για τούτη τη φουρνιά ανθρώπων. «Σήμερα», είπε ο Καταλανός τενόρος, που πέρασε τα παιδικά του χρόνια σε μια οικογένεια που πάλευε με την καθημερινότητα, «υπάρχει ένα σύστημα έτοιμο να σου παρέχει ό,τι θελήσεις. Και αυτό ίσως να μην είναι πλεονέκτημα για τη σημερινή γενιά».

Πώς, όμως, αλήθεια, να ευχηθείς στα παιδιά να πονέσουν για να ωριμάσουν; Μήπως πρέπει απλώς να ανοίξουμε λίγο (τα γράφω για να τα ακούω κι εγώ!) το κουκούλι της υπερπροστατευτικότητας, με το οποίο τα κυκλώνουμε από παντού;