Εναλλακτικά Ο ιός του λεπενισμού

ΘΑ ΕΙΝΑΙ ο Γιώργος Καρατζαφέρης το «στόρι» αυτών των εκλογών; Ήδη, ο αρχηγός του ΛΑΟΣ δίνει τον τόνο της προεκλογικής περιόδου. Στο Μαξίμου φοβούνταν τον ΛΑΟΣ ακόμη και στις ευρωεκλογές του 2004. Στο ζενίθ, δηλαδή, της πολιτικής επικράτησης της Ν.Δ. Ισχύει εδώ το «όποιος καεί στον χυλό φυσάει και το γιαούρτι». Ως γνωστόν, ο χυλός είχε καεί δύο χρόνια νωρίτερα στις εκλογές για την υπερνομαρχία Αθηνών. Ο Καρατζαφέρης πλαγιοκόπησε εκ δεξιών τον υποψήφιο της Ν.Δ. Τζαννετάκο, με τον Αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο να κουνάει το θυμιατήρι. Ήταν μια κλασική πολιτική παρτίδα. Η άκρα Δεξιά κόβει ένα κομμάτι από την πίτα της Δεξιάς. Ξαναπαίχτηκε το 2006 στη Θεσσαλονίκη. Εκεί ο Καρατζαφέρης- αυτή τη φορά σε ρόλο υποψηφίου δημάρχου- τσαλάκωσε τον Παπαγεωργόπουλο, στέλνοντάς τον σε δεύτερο γύρο.

Αναζητώντας στρατηγική αντιμετώπισης του Καρατζαφέρη, η Ν.Δ. βρίσκει επιμέρους λύσεις. Στον Βορρά, υπάρχει το κόμμα Παπαθεμελή και το προσκλητήριο Ψωμιάδη. Στον Πειραιά θα υπάρξει πίεση στον Μαντούβαλο. Στα εκκλησιαστικά, αναμένονται διακριτικές παραινέσεις προς τον Μακαριώτατο να πάρει αποστάσεις: ήδη ο Αρχιεπίσκοπος αναφέρεται προβληματισμένος που σε κάθε δημόσια ευκαιρία ο Καρατζαφέρης προσπαθεί να του πάρει λόγια. Και στα πλατό της τηλεόρασης, ο πρόεδρος του ΛΑΟΣ δέχεται επιθέσεις από μεγαλοστελέχη της Ν.Δ., όπως ο Λευτέρης Ζαγορίτης. Άλλωστε, Ρηγίλλης και Μαξίμου ξέρουν τα μαθηματικά του εκλογικού νόμου Σκανδαλίδη και την εξίσωση ΛΑΟΣ + 3% = 152 βουλευτές Ν.Δ. Το υποτιθέμενο ραντεβού Καραμανλή με την Ιστορία τη δεύτερη τετραετία πάει να μετατραπεί σε εφιάλτη οριακής αυτοδυναμίας.

ΕΙΝΑΙ Η Ακροδεξιά το φονικό όπλο για τη Δεξιά; Το πίστεψε ο Φρανσουά Μιτεράν. Το 1988, ο Γάλλος πρόεδρος άνοιξε τους ασκούς της αναλογικής στις βουλευτικές εκλογές. Ο Λεπέν, από περιθωριακός πρώην αλεξιπτωτιστής, μπήκε στη Βουλή. Ωστόσο, η πολιτική εκδικείται. Δεκατέσσερα χρόνια μετά ο Λεπέν άφησε εκτός του δεύτερου γύρου των προεδρικών εκλογών τον Σοσιαλιστή υποψήφιο Λιονέλ Ζοσπέν. Τι είχε συμβεί; Μια κοινωνιολογική αλλοίωση. Η γαλλική Ακροδεξιά δεν ήταν μόνο ιδεολογία. Είχε γίνει μούντζα στο πολιτικό σύστημα. Αντί να πάρει κομμάτι από τη γαλλική Δεξιά, ο ιός του λεπενισμού είχε μολύνει τον υδροφόρο ορίζοντα του πολιτικού συστήματος. Το 2007 ο Νικολά Σαρκοζί πήρε πίσω τους ψη φοφόρους του Λεπέν. Η νέα Δεξιά μεταλλάχθηκε στους ακροδεξιούς υπονόμους. Ακόμη και η υποψήφια των Σοσιαλιστών Σεγκολέν Ρουαγιάλ πήγε δεξιότερα, κυρίως στα θέματα ασφάλειας.

Βρίσκεται και η ελληνική πολιτική στο ίδιο μεταίχμιο; Ο ΛΑΟΣ δεν παίρνει μόνο από τη Ν.Δ.- έστω κι αν αυτή έχει τα περισσότερα να χάσει. Παίρνει και από το ΠΑΣΟΚ, αλλά και από το ΚΚΕ. Πρόκειται για ένα συνονθύλευμα μηδενισμού και διαμαρτυρίας, για ψηφοφόρους που δεν κινούνται οριζόντια στον άξονα του δικομματισμού, αλλά κυλούν από κάτω από τα δύο μεγάλα κόμματα. Εκεί γίνονται πολιτικό ίζημα και κινούνται φυγόκεντρα. Είναι αυτοί που αποστρέφονται εξίσου το «ΠΑΣΟΚ του χρηματιστηρίου» και τη «Ν.Δ. των ομολόγων».

Ο Καρατζαφέρης πάει να εκφράσει την επερχόμενη κρίση αντιπροσώπευσης της ελληνικής πολιτικής. Το βράδυ των εκλογών θα φανεί αν αυτή είναι υπαρκτή. Ή αν το μπετόν του δικομματισμού- δομικό στοιχείο της μεταπολίτευσης- αντέχει ακόμη.