«Στη Γαλλία που ζέχνει φασισμό»

Γεννήθηκε στην Λευκωσία, από Ελληνοκύπριο πατέρα, αλλά δεν νιώθει Κύπρια. Μεγάλωσε στη Γαλλία, με τη Γαλλίδα μητέρα της, αλλά για καιρό μισούσε αυτή τη χώρα. Μέχρι που μυήθηκε στη ραπ και έφτασε να γίνει η πιο διάσημη Γαλλίδα ράπερ, το πρότυπο χιλιάδων νεαρών κατοίκων των υποβαθμισμένων προαστίων και η νέμεση της ακροδεξιάς- και του Σαρκοζί.

«Όχι, η Γαλλία η δικιά μου δεν είναι η δικιά τους, αυτή που γιορτάζει το Μποζολέ, Και διακηρύσσει πως την έχει γαμήσει ο ερχομός των μεταναστών, Αυτή που ζέχνει φασισμό αλλά προσποιείται το ανοιχτό μυαλό, Αυτή η Γαλλία η υποκριτική που βρίσκεται, ίσως, κάτω από το παράθυρό μου, Αυτή που πιστεύει πως η Αστυνομία έκανε πάντα σωστά τη δουλειά της… (Μa France a moi, 2006, «Dans ma bulle») Δεν είναι το μοναδικό πολιτικοποιημένο τραγούδι της Diam΄s, είναι όμως ενδεχομένως το μόνο που ξεπερνά κατά πολύ σε δημοτικότητα τη «Μασσαλιώτιδα» μεταξύ των νεαρών «μπανλιεζάρ», των κατοίκων των γαλλικών υποβαθμισμένων προαστίων. Η Diam΄s είναι μόλις 27 ετών αλλά ήδη

ΕΙΠΕ:

Η Γαλλία της μπαγκέτας και του μπερέ δεν είναι η δική μου Γαλλία. Εμένα μου αρέσει το κεμπάμπ και φοράω φούτερ με κουκούλα

η φήμη της έχει ξεπεράσει τα σύνορα της πατρίδας της, έχει δώσει συναυλίες σε πολλές χώρες της Ευρώπης και της Αφρικής και την ερχόμενη Κυριακή θα κάνει την παρθενική της εμφάνιση στις ΗΠΑ, στο Μαϊάμι.

Γεννήθηκε στις 25 Ιουλίου του 1980 στη Λευκωσία ως Μελανί Γεωργιάδη, κόρη Ελληνοκύπριου πατέρα και Γαλλίδας μητέρας. Τρία χρόνια αργότερα, όμως, οι γονείς της χώρισαν και μετακόμισε μαζί με τη μητέρα της στη Γαλλία. Μεγάλωσε στην Εσόν. Ασχολήθηκε για πρώτη φορά με το ραπ σε ηλικία 14 ετών και τέσσερα χρόνια αργότερα κυκλοφόρησε το πρώτο της άλμπουμ. Πολιτικά, όμως, άρχισε να δραστηριοποιείται το 2002, πιο συγκεκριμένα στις 21 Απριλίου του 2002, όταν ο ακροδεξιός Ζαν Μαρί Λε Πεν απέκλεισε στον πρώτο γύρο των προεδρικών εκλογών τον Σοσιαλιστή Ζοσπέν. «Ήταν οι πρώτες προεδρικές εκλογές στις οποίες ψήφισα, ήμουν υπερ-χαρούμενη», δήλωσε στη «Liberation». «Κι έπειτα, τη βραδιά του πρώτου γύρου, όταν μάθαμε τα αποτελέσματα, ένιωσα πως με είχαν ξεγελάσει. Ήμουν έξαλλη, νέα ακόμα, πολύ βίαια. Περνούσα ακόμα την περίοδο “βρισιές”. “Και τώρα τι κάνουμε; Θα τον σκοτώσουμε”. Νόμιζα πως είχα ρίξει μια “χρήσιμη ψήφο”. Δεν καταλάβαινα πώς, αν είχαν ψηφίσει όλοι όσοι σκέπτονταν όπως εγώ, είχαμε φτάσει μέχρι εκεί». Έκτοτε, κάθε συναυλία της Diam΄s έχει ένα μήνυμα: «Η εξουσία είναι το ψηφοδέλτιο». Και κάθε τραγούδι, έναν σκοπό. Είτε να καλέσει τη «Μαρίν» (την κόρη του Λε Πεν) να πάψει να είναι «με αυτούς τους τρελούς που υπερασπίζονται τον Διάβολο» είτε να καταγγείλει «τη γεύση δημαγωγίας στο στόμα του Σαρκό» είτε να διαδηλώσει πως η Γαλλία η δική της «θα αντισταθεί, μέχρι να αρχίσουν να μας σέβονται». «Η Γαλλία της μπαγκέτας και του μπερέ δεν είναι η δική μου Γαλλία», λέει στην «Ιnternational Ηerald Τribune». «Αυτή η Γαλλία δεν μου λέει τίποτα. Εμένα μου αρέσει το κεμπάμπ. Φοράω φούτερ με κουκούλα». Η ιδέα της «ενσωμάτωσης» δεν την εκφράζει. «Αν είσαι Γάλλος, είσαι Γάλλος, τελεία. Με το να λες σε ένα 12χρονο παιδί πως πρέπει να ενσωματωθεί, βάζεις στο μυαλό του την αμφιβολία. Είναι σαν να του λες “δεν είσαι πραγματικά από ΄δώ”».

Έτοιμη για καβγά
«Το πάθος μου είναι η μουσική, όχι η πολιτική», ξεκαθαρίζει η Diam΄s. Γι΄ αυτό και μετάνιωσε που εκφράστηκε κάποια στιγμή υπέρ της Σεγκολέν Ρουαγιάλ πριν από τις προεδρικές εκλογές. Θεωρεί ωστόσο χρέος της να ενθαρρύνει τους πολίτες, και ιδιαίτερα τους νέους, να ψηφίζουν. Και το θεωρεί πολύ σημαντικό που προσήλθαν πράγματι μαζικά να επιλέξουν τον νέο τους πρόεδρο. Όσο για τη νίκη του Σαρκοζί… η Diam΄s δηλώνει «έτοιμη για καβγά».

LΙΝΚS:

● www.diams-lesite.com/
●www.youtube.com/watch?v=qR5Η2mΝt14

Και πάλι στις κάλπες

ΕΝΑΝ ΜΗΝΑ μετά τις προεδρικές εκλογές και τη νίκη του Νικολά Σαρκοζί, οι Γάλλοι προσέρχονται την Κυριακή εκ νέου στις κάλπες για τον πρώτο γύρο των κοινοβουλευτικών εκλογών. Εκπλήξεις δεν αναμένονται. Όλες οι δημοσκοπήσεις δείχνουν πως το κεντροδεξιό UΜΡ του Σαρκοζί θα αυξήσει ακόμα περισσότερο το ποσοστό τουμεγαλύτερο του 40%και θα θα κερδίσει 420 έως 460 έδρες (έναντι 359 στην απερχόμενη Βουλή). Για την Αριστερά, το ζητούμενο δεν μπορεί παρά να είναι «ο κατά το δυνατόν περιορισμός των απωλειών». Οι δημοσκοπήσεις όμως δείχνουν πως παρά τις ευσυνείδητες προσπάθειες της Σεγκολέν Ρουαγιάλ, που κάλεσε πρόσφατα τους αριστερούς ψηφοφόρους να «σκουπίσουν τα δάκρυά τους και να πάνε να ψηφίσουν», το Σοσιαλιστικό Κόμμα θα αποσπάσει μόλις ένα 27% των ψήφων και 80-120 έδρες, έναντι 149 που διέθετε. Και τότε, εφόσον επιβεβαιωθεί η προαναγγελθείσα ήττα, θα βγουν- όπως σχολιάζουν οι αναλυτές- πραγματικά τα μαχαίρια.