[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Το έργο τέχνης συνεχίζεται

Το έργο τέχνης είναι βίντεο. Το ηχητικό μέρος συνίσταται από τη μελοποίηση του Επτανήσιου συνθέτη Νικολάου Μάντζαρου για το μεγαλειώδες νεανικό ποίημα του Επτανήσιου ποιητή Διονυσίου Σολωμού «Ύμνος εις την Ελευθερίαν», οι δύο πρώτες στροφές του οποίου έχουν επισήμως ορισθεί ως Εθνικός Ύμνος από το νέο ελληνικό κράτος και έχουν χρησιμοποιηθεί σε πάμπολλες ανεπίσημες περιστάσεις· όσον αφορά δε το οπτικό μέρος προβάλλονται ερωτικές εικόνες, σε αίθουσα τέχνης, απολύτως ορισθείσα ως τοιαύτη. Συνδυασμός τολμηρός, αν και λίγο απλοϊκός, που περιλαμβάνει απρόοπτα στοιχεία. Όργανα της τάξεως, επαγγελματίες μισθωτοί της Αστυνομίας, αφήνουν κάθε άλλη δραστηριότητα (την πάταξη του εγκλήματος, το κυνήγι μαγισσών, όχι λάθος, το κυνήγι μεταναστών χωρίς χαρτιά, τις σφραγίδες που βεβαιώνουν το γνήσιο της υπογραφής, κ.λπ., κ.λπ.), διότι τους καλεί η τέχνη, τους κράζει η ελευθερία.

Μπαίνουν στην αίθουσα τέχνης και το έργο κατάσχεται αρμοδίως ως άσεμνο, συμμετέχουν στο χάπενινγκ θυμίζοντας τι είναι αυτό που την κάνει πολύτιμη και εύθραυστη την Ελευθερία, τι είναι αυτό που την κάνει πάντα επίκαιρη, πάντα επιθυμητή, πάντα νέα, πάντα απειλούμενη. Προστρέχουν τα όργανα, γι΄ αυτό τα λένε όργανα τελικά, είναι μέρος της τέχνης, παίζουν στο έργο, σύμβολα γεμάτα βάρος της απαγόρευσης, της καταστολής, της στέρησης της ελευθερίας, του φόβου· σύμβολα σαν τον Ύμνο, σαν τον έρωτα, σαν τη φιλελεύθερη λαλιά, πρόθυμα εμφανίζονται στο προσκήνιο του μεγάλου αυτού σουξέ που το λένε σεμνότητα, προστασία ηθών, συμβόλων και άλλων αναξιοπαθούντων και που στην πραγματικότητα είναι πάντα το ίδιο: ένας βουβός ύμνος στην ελευθερία. Ύστερα βγαίνουν και αφήνουν κολλημένα χαρτιά στον τοίχο (το γνήσιο της υπογραφής) εισαγγελικές παραγγελίες, φωτοτυπίες, σφραγίδες. Το έργο τέχνης συνεχίζεται στον χώρο και στον χρόνο, επαναλαμβάνεται αενάως, ξεκολλημό δεν έχουμε από αυτήν την ίδια τελετή.