Μουσικό, θεατρικό καλειδοσκόπιο στο «πετάρισμα του βλεφάρου»

Αν για τον Ρουμί, τον σούφι μυστικιστή και ποιητή του 13ου αιώνα, το χρώμα της ανυπαρξίας είναι «πορφυρό, που μοιάζει ρουμπινί», για τον νεωτεριστή Μπομπ Ουίλσον είναι ένα φωτεινό, χειρονομιακό, μουσικό καλειδοσκόπιο, όπως το είδαμε στο τελευταίο του έργο «Rumi in the blink of the eye» (Ρούμι, στο πετάρισμα του βλεφάρου), που παρουσιάστηκε στο «Παλλάς».

Εικονοκλαστικό, ολικό θέατρο χωρίς διαλόγους, με ζωντανή μουσική και τραγούδια, μια παντομίμα πάνω στο στροβίλισμα των δερβίσηδων, με διακριτική παρεμβολή ποιημάτων του Ρούμι, που τα ακούγαμε στην αρχή κάθε σκηνής, από την «ήσυχη» φωνή του Μηνά Χατζησάββα. Μια εισαγωγή που δεν έγινε στην πρεμιέρα, γιατί λίγα λεπτά πριν ο δημιουργός της αναθεώρησε. Συνέπτυξε τις επτά σκηνές σε πέντε, άλλαξε φωτισμούς, διαμόρφωσε τους ρυθμούς και, απορρίπτοντας την αρχική του απόφαση για ελληνικούς υπέρτιτλους, μοίρασε στο κοινό ένα φυλλάδιο με τα ποιήματα του Ρουμί, που ακούγαμε στα αρχαία περσικά και στα τούρκικα.

Την επόμενη μέρα το θέαμα του κοσμοπολίτη καλλιτέχνη από το Τέξας ήταν άψογο, στην ίδια φόρμα με τα προηγούμενά του. Εικόνες κρυστάλλινης καθαρότητας σε μια ωριαία παράσταση, γραμμική, πλημμυρισμένη από φωτεινές κηλίδες, πάνω στη μουσική του Τούρκου δεξιοτέχνη Κουντσί Εργκονέρ, που τη χάζευες, όχι για να βρεις την αντανάκλαση της ανατολίτικης κληρονομιάς του θρυλικού σούφι, όσο γιατί ήταν ένα γοητευτικό θέαμα, με υπέροχη μουσική και αφάνταστη τρυφερότητα.

Ένα εφτάχρονο αγόρι περνάει την πόρτα του σκηνικού που αναπαριστά το μεγάλο λευκό σπίτι των σούφι. Το πανό σηκώνεται και ο μικρούλης ντυμένος με γκρίζο παντελονάκι και λευκό πουκάμισο περιπλανιέται στα φανταστικά δωμάτια του άχρονου χώρου. Χωρίς τη σοβαροφάνεια της μύησης ο μικρούλης σούφι κινείται καλώντας ή βρίσκοντας γύρω του δερβίσηδες που διαλογίζονται περιστρεφόμενοι, φως και σκιές, μελωδίες και τραγούδια που μορφοποιούνται. Το ουιλσονικό σύμπαν ξεδιπλώνεται: γλυπτικές κατασκευές, μάσκες, φεγγάρια, κέρατα, ψάρια-ένα σαν αυτό που κατάπιε τον Ιωνά- χελώνες σε αλλόκοτα μεγέθη, εμφανίζονται ξαφνικά και ξαφνικά χάνονται. Εκθαμβωτικά χρώματα από τα παράθυρα του λευκού σκηνικού, που βάφεται φωτιστικά. Στο πετάρισμα του βλέφαρου, στη φευγαλέα εικόνα, με τους περιστρεφόμενους δερβίσηδες και τους περιστρεφόμενους καθρέφτες, η εσωτερική ενόραση έχει για τους θεατές τον λόγο- για μένα ήταν η όμορφη επιφανειακότητα της φόρμας.