Πλάστης κόσμων ποιητικών στο θέατρο, στην όπερα, στο σινεμά

Ο Δαμιανός Ζαρίφης ήταν σε όλες τις φάσεις της ζωής του άνθρωπος χαμηλών τόνων. Ποτέ δεν πρόβαλε τις επιτυχίες του και φυσικά δεν δημοσιοποιούσε τις δυσκολίες του. Γι΄ αυτό και δεν είναι λίγοι αυτοί που κεραυνοβολήθηκαν από την είδηση του θανάτου του. Αν και τον είχε χτυπήσει ο καρκίνος πριν από τέσσερα χρόνια, συνέχιζε να κάνει σκηνικά και κοστούμια στο θέατρο, έβλεπε παραστάσεις, και γενικά εκινείτο στη ζωή με τη διακριτικότητα και την ευγένεια που τον χαρακτήριζε. Τις τελευταίες όμως μέρες η κατάσταση της υγείας του επιδεινώθηκε. Δίπλα του σε όλη την περιπέτεια της νοσηλείας του η κόρη του Άννα και η μητέρα της, η θεατρολόγος Ελένη Βαροπούλου. Ήταν μόλις 61 ετών.

Ο Δαμιανός Ζαρίφης ήταν άνθρωπος χωρίς σοβαροφάνειες και φλυαρίες. Καλλιεργημένος, καλόγουστος, λιγόλογος, σχεδόν ντροπαλός, αντιμετώπιζε τη σκηνή με σύνεση και φαντασία και δημιουργούσε κόσμους ποιητικούς και ρεαλιστικούς, χωρίς ίχνος ναρκισσισμού. Το φόρτε του όμως ήταν τα σύγχρονα κοστούμια, στα οποία υπέφωσκε πάντα κάτι παιγνιώδες, ένα ύφος σχολιαστικό και αφάνταστα φρέσκο.

Η κηδεία του Δαμιανού Ζαρίφη θα γίνει αύριο στις 11.00 στο Α΄ Νεκροταφείο

Γεννήθηκε στην Καβάλα το 1946. Σπούδασε στη Σχολή Βακαλό και συνέχισε στο Παρίσι στην Εcole Νational Superieure des Αrts Decoratifs. Ανήκε στους Έλληνες εμιγκρέ του γαλλικού Μάη, και μετά την πτώση της δικτατορίας ήρθε στην Αθήνα. Η πρώτη του δουλειά ήταν στο Θέατρο Τέχνης, όπου έκανε σκηνικά και κοστούμια στο έργο του Μπρεχτ «Τρόμος και αθλιότης του Γ΄ Ράιχ», σε σκηνοθεσία Κάρολου Κουν. Έκτοτε η συνεργασία του με το Θέατρο Τέχνης αριθμεί περισσότερες από 20 συμμετοχές σε ένα ευρύ φάσμα έργων του σύγχρονου δραματολογίου, με έμφαση στο ελληνικό έργο: «Οι προστάτες» του Ευθυμιάδη, «Πού πάει το λεωφορείο» των Σκούρτη- Μουρσελά- Ευθυμιάδη- Σιμιτζή, «Μαντζουράνα στο κατώφλι, γάιδαρος στα κεραμίδια» του Γιώργου Αρμένη, «Οι φίλοι» του Μουρσελά, «Ο μπαμπάς ο πόλεμος» του Ιάκωβου Καμπανέλλη, «Το πανηγύρι» του Δημήτρη Κεχαΐδη, «Οι εκτελεστές» του Γιώργου Σκούρτη, «Φτερά μπεκάτσας» του Θανάση Βαλτινού, «Ρlaymobil» του Παναγιώτη Μέντη κ.ά.

Παράλληλα συνεργάστηκε με όλες τις κρατικές σκηνές (Εθνικό θέατρο, Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, Θεατρικός Οργανισμός Κύπρου, Δημοτικά Περιφερειακά Θέατρα Βόλου, Σερρών, Βέροιας, Πάτρας), με το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, με το Λαϊκό Πειραματικό Θέατρο του Λεωνίδα Τριβιζά, τη Μικρή Πόρτα της Ξένιας Καλογεροπούλου, τη Σκηνή, το Ανοιχτό, το Θέατρο του Νότου, με πολλούς θιάσους, όπως Μιχαλακόπουλου- Μοσχίδη, Κάτιας Δανδουλάκη, Κώστα Καζάκου, Γιώργου Αρμένη κ.ά. Ιδιαίτερη είναι η σκηνογραφική και ενδυματολογική του δουλειά στις επιθεωρήσεις του Ελεύθερου Θεάτρου και της Ελεύθερης Σκηνής, ανατρέποντας με χιουμοριστικές πινελιές τα έως τότε καθιερωμένα της όψης. Παράλληλα με το θέατρο εργάστηκε για τον κινηματογράφο σε περισσότερες από 15 ταινίες και έχει τιμηθεί με το Α΄ βραβείο σκηνογραφίας στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης για τη δουλειά του στην ταινία του Βασίλη Βαφέα «Ο έρωτας του Οδυσσέα» (1983).