Η ελληνική «όψη» του Φρίντριχ Ντίρενματ

O Μινώταυρος πότε φοβάται μόνος στον λαβύρινθο και πότε παρηγορεί την Πυθία, ενώ ο Μίδας φορά χοντρά γυαλιά μυωπίας. Μορφές που ξεπήδησαν από την ελληνική μυθολογία, σχέδια εύθραυστα, εικόνες με γραφή αβέβαιη και γκροτέσκα, που παραπέμπουν στην αλήθεια του Ιερώνυμου Μπος.

Είναι η αθέατη πλευρά του Φρίντριχ Ντίρενματ, του διεθνώς καταξιωμένου δραματουργού, που με το πενάκι του δεν έγραψε μόνο θεατρικά έργα- όπως η «Επίσκεψη της γηραιάς κυρίας» και «Ο δικαστής και ο δήμιος»- αλλά και ζωγράφισε. Πλευρά που αποκαλύπτεται μέσα από 100 εικαστικές δημιουργίες του μαζί με χειρόγραφα, οι οποίες παρουσιάζονται για πρώτη φορά στην Ελλάδα στην έκθεση «Οι μύθοι του Φρίντριχ Ντίρενματ» που διοργανώνουν το Ελληνικό Φεστιβάλ, το Μουσείο Μπενάκη και η ελληνική πρεσβεία στην Ελβετία.

«Δεν είμαι ζωγράφος.

Ζωγραφίζω όπως ένα παιδί, αλλά δεν σκέφτομαι όπως ένα παιδί. Ζωγραφίζω για τον ίδιο λόγο για τον οποίο γράφω: γιατί σκέφτομαι», έλεγε ο παγκοσμίως γνωστός Ελβετός συγγραφέας Φρίντριχ

ΙΝFΟ

«Οι μύθοι του Φρίντριχ Ντίρενματ» στο νέο κτίριο του Μουσείου Μπενάκη (Πειραιώς 138 και Ανδρονίκου, τηλ. 210-
3453.111).

Ντίρενματ, που αγάπησε την ελληνική μυθολογία από τον πάστορα πατέρα του. Και όταν στα 18 του αντιμετώπισε το δίλημμα συγγραφέας ή ζωγράφος, προτίμησε να ασχοληθεί με τη συγγραφή αλλά δεν έπαψε να ζωγραφίζει.

«Πρόκειται για έργα που δεν εξέθεσε όσο ζούσε, αλλά στη διαθήκη του ζητούσε να παρουσιαστούν μετά τον θάνατό του ως ένα διαφορετικό πεδίο μάχης των σκέψεων, των αποτυχιών και των περιπετειών του», εξηγεί η σύζυγός του και ηθοποιός Σαρλότ Κερ για τα σχέδια, τις λιθογραφίες, τα σημειωματάρια από τα ταξίδια του στην Ελλάδα και το εξωτερικό, τα οποία «αιωρούνται» μέσα σε πλεξιγκλάς- σε μαύρο φόντο- στο νέο κτίριο του Μουσείου Μπενάκη.

«Το εκπληκτικό ανθρώπινο μάθημα του Ντίρενματ επιβάλλεται με δύναμη, όχι μόνο στη λογοτεχνική παραγωγή του, αλλά και στα σχέδια και τις σημειώσεις του», επισημαίνει ο αρχιτέκτονας Μάριο Μπότα, που υπογράφει τον σχεδιασμό της έκθεσης. «Αυτά μαρτυρούν το αδυσώπητο βλέμμα με το οποίο ο καλλιτέχνης μέχρις εσχάτων θέτει ερωτήματα στη λογική του ανθρώπου ενώπιον του μυστηρίου του τίποτα».