Φαινόμενα

Χώρος «αγγέλων»

Με τη «φωνή» της η Αμαλία προκάλεσε συνωστισμό ευαισθησίας στον δικό της ιντερνετικό «τόπο», αποδεικνύοντας ότι ο κυβερνοχώρος δεν καταναλώνει ανθρώπινα μελό σαν τηλεόραση, αντιθέτως δίνει ευκαιρία να μετατραπούν σε δράση
Α ν η ιντερνετική τεχνολογία χρειαζόταν ένα επιχείρημα υπέρ της, το παράδειγμα της Αμαλίας θα ήταν αρκετό. Όχι γιατί χάρη στον κυβερνοχώρο των bloggers η νεαρή γυναίκα κατάφερε να επικοινωνήσει με χιλιάδες κόσμο, να μιλήσει για την αδιαφορία γιατρών που δεν διέγνωσαν εγκαίρως τον καρκίνο και της στέρησαν χαρά, όνειρα και στο τέλος την ίδια τη ζωή. Το κυριότερο επιχείρημα υπέρ του ιντερνετικού πεδίου είναι ότι εκεί η Αμαλία κατάφερε να αναπτύξει ελεύθερα την προσωπικότητά της. Χωρίς «πρόσωπο». Μια φωτογραφία ή και πολλές φωτογραφίες δικές της, αλλά με το πνεύμα της δυναμικό, δημιουργικό και θυμωμένο να αναπτύσσεται έξω από τους κανόνες του βλέμματος που θα σταματούσε στη μορφή της, έξω από τους περιορισμούς του σώματός της, τραυματισμένου από την αρρώστια.

Για τους bloggers η Αμαλία αποτέλεσε σύμβολο δικαίωσης της επικοινωνίας τους και της αφιερώνουν ημέρα μνήμης την 1η Ιουνίου. Μέλος της ηλεκτρονικής δημοκρατίας της επικοινωνίας, το κορίτσι που αφιέρωσε όση ικμάδα της επέτρεψε η σκληρή ασθένεια στον διάλογο μέσα από το Ίντερνετ γίνεται η πρώτη ηρωίδα αυτής της παράδοξης φυλής, που μοιάζει με το αρνητικό του υλικού κόσμου. Ουδείς έχει τίποτε περισσότερο από μια ιντερνετική διεύθυνση, ουδείς είναι κάτι περισσότερο από ένα στίγμα στο Διαδίκτυο. Μόνον ο λόγος μετράει, μόνον οι λέξεις έχουν δύναμη, μόνον οι φράσεις είναι δράση. Και η Αμαλία δεν έδρασε μόνον άμεσα εκθέτοντας την προσωπική της περίπτωση- αλίμονο, ίδια με εκατοντάδες άλλες, όπου ολιγωρίες γιατρών και λάθη, κυνισμός και απληστία ταπεινώνουν ανθρώπους και ζωές. Το σημαντικότερο είναι ότι γύρω της αναπτύχθηκε μια ιντερνετική κοινωνία διαλόγου, υποστήριξης, συμπάθειας, μια ιδανική «άυλη κοινωνία» όπου όλοι, μέλη της ισότιμα, εκδήλωναν τη συμπαράστασή τους σε ένα «γνωστό-άγνωστο κορίτσι» χωρίς τη μεσολάβηση κάμερας, παρουσιαστή, παραγωγής ή ό,τι άλλο θα μετέτρεπε την ιστορία της Αμαλίας σε ευκαιρία για δακρύβρεχτο μελό.

Λένε πως ο ιντερνετικός χώρος είναι χώρος «αγγέλων», με την έννοια του άυλου σύμπαντος, όπου ο καθένας υπάρχει ως πνεύμα και χωρίς διαστάσεις. Λένε πως είναι ο χώρος της άμεσης δημοκρατίας, του ελεύθερου διαλόγου, όπου η ανθρώπινη ύπαρξη μπορεί να ανασυνταχθεί από υλικά που η ίδια επιλέγει, να αλλάξει «ταυτότητα», να αποκτήσει μια καινούργια ή και πολλές, να αναπτύξει ταλέντα και να επικοινωνεί με την «καθαρότητα» του λόγου και της διάθεσής της, χωρίς μεσολαβητές. Είχε βγει και στα κανάλια η Αμαλία. Η ιστορία της προσφερόταν, άλλωστε, για καταγγελτικό θέαμα. Λάθος διάγνωση γιατρών, καρκίνος που προχώρησε ανενόχλητος, θεραπείες που κόστισαν και κατέστρεψαν οικονομικά την οικογένειά της, μια ιστορία που ξετρελαίνει τα μίντια.

Η Αμαλία δεν επέλεξε την τηλεόραση· προτίμησε να έχει τον έλεγχο της αφήγησης και τον έλεγχο της εικόνας της. Προτίμησε τον διάλογο των bloggers. Στο Διαδίκτυο οι φωτογραφίες με το κορμί της ακρωτηριασμένο- σκληρές, αλλά δεν σοκάρουν- πλαισιώνονται από κείμενο που εξηγεί. Δεν αφαιρεί σκληρότητα από το αποτέλεσμα, αλλά προσθέτει δυναμισμό και διεκδικεί δράση.


Όσο υπάρχουν άνθρωποι και στο Διαδίκτυο

Κάποτε, πριν από περίπου, μία δεκαετία μια νεαρή κοπέλα στη Γαλλία είχε εγκαταστήσει κάμερες στο σπίτι της και τις είχε συνδέσει με το Ίντερνετ για να επικοινωνεί διαρκώς η ίδια και όλοι εκείνοι που θέλουν να την «επισκέπτονται», από φόβο μη μείνει μόνη. Έμενε κλεισμένη στο σπίτι για να «επικοινωνεί» και αρνιόταν να βγει έξω, να γνωρίσει αληθινούς ανθρώπους.

Προτιμούσε τα αόρατα βλέμματα πάνω της και ένιωθε ασφάλεια, μια και αν έμπαινε κάποιος να την σκοτώσει ή να την κλέψει, όπως φοβόταν, θα τον έβλεπαν «τόσο πολλοί», που θα φοβόταν να το κάνει στο τέλος. Το θέμα δεν είναι πόσοι θα τον έβλεπαν, αλλά πώς θα αντιδρούσαν σε αυτό που θα έβλεπαν. Η Αμαλία, με τη σειρά της, δεν εκτέθηκε για «να σωθεί», αλλά για να σώσει. Δεν άνοιξε διάλογο γιατί ένιωθε μοναξιά, αλλά γιατί δεν ένιωθε. Ήταν σίγουρη πως υπάρχουν άνθρωποι γύρω της, πως θα την ακούσουν, πως θα «συναντηθεί»- και έτσι ακριβώς έγινε… Το δυσκολότερο στον κυβερνοχώρο είναι το στίγμα, η συγκέντρωση γύρω από ένα σημείο, και η Αμαλία κατάφερε τα δύσκολα: να συγκεντρώσει τον κόσμο.