[ ΕΓΡΑΨΑΝ ] Νίκος Μπακουνάκης

(ο αρθρογράφος, για την τηλεόραση)

Το trash διαπερνάει σήμερα όλο το τηλεοπτικό σύμπαν. Τι άλλο από trash είναι ο υπουργός που χορεύει ζεϊμπέκικο σε τηλεοπτική ταβέρνα, με όλους τους όρους του σκυλάδικου (λουλούδια, σπασίματα κτλ.), με κλάκα χειροκροτητών πεσμένων στα γόνατα, και μόνο κριτήριο την αναγνωρισιμότητά του; Τι άλλο από trash είναι οι προδιαγεγραμμένοι ρόλοι (ο καλός, ο κακός και ο άσχημος) των συμμετεχόντων σε πολιτικές εκπομπές ή εκπομπές ενημέρωσης- μηδέ των ειδήσεων εξαιρουμένων;

Το trash δεν περιορίζεται όμως στη μικρή οθόνη και στον κόσμο της τηλεόρασης, ό,τι πιο ομφαλοσκοπικό και ό,τι πιο αυτιστικό (τα πρόσωπα της τηλεόρασης ανακυκλώνονται διαρκώς από τη μία εκπομπή στην άλλη) υπάρχει σήμερα. Τον υπερβαίνει. Από τη στιγμή που τα τραγούδια των δυσανεκτικών ταλέντων «βγαίνουν» στα δισκοπωλεία και αγοράζονται από το κοινό, μπορούμε να πούμε ότι το trash πάει παντού.

Λέγεται ότι τα τραγούδια αυτά τα γράφει γνωστός συνθέτης σουξέ, δημιουργός επιτυχιών των απόλυτων ή των σχετικώς απόλυτων σταρ. Επομένως προς τι ο ψόγος. Μήπως τα τραγούδια της Εurovision ήταν καλύτερα από τα τραγούδια των… ταλέντων;

(«Το Βήμα»)