[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Νεοελληνικό καλοκαίρι

To καλοκαίρι δεν με πείθει καθόλου, εξ ου και τρενάρω όσο γίνεται τις εποχικές δουλειές του νοικοκυριού. Πατώ στα χαλιά μέχρι να γίνω αναστενάρισσα και κάθε νύχτα παλεύω με το πάπλωμα, σπρώχνοντάς το όλο προς τη μεριά του συνανθρώπου μου.

Αφού πληρώσω καλά καλά το πείσμα μου με νυχτερινές εφιδρώσεις και τη σχετική αναπνευστική δυσφορία, αρχίζει το μαρτύριο από τις αναθυμιάσεις των σκωροκτόνων. Θα πεθάνουμε σήμερα ή μήπως αύριο, αναρωτιέμαι κάθε φορά που ανοίγω τις ντουλάπες.

Εν πάση περιπτώσει το συνηθίζω κι αυτό διότι μετ΄ ου πολύ αρχίζει ο άνισος αγώνας με τα καλοκαιρινά ρούχα. Τόσον καιρό στριμωγμένα στο πατάρι προφανώς πήραν ανάποδες και πια δεν μου κουμπώνει κανένα. Τα φερμουάρ μού βγάζουν γλώσσα και τα συνοφρυωμένα λινά, παρά το προσεκτικό σιδέρωμα, διατηρούν στο ακέραιο την τσαντίλα τους. Μέσα σ΄ αυτό το κλίμα γενικευμένης δυσπιστίας και αφού κανείς δεν λέει να μετακινηθεί από τις αρχικές θέσεις του, στρέφω το ενδιαφέρον μου στη βεράντα. Τα φυτά αποδεικνύονται πολύ πιο ξεροκέφαλα από τα ρούχα. Αν δεν τους δώσεις, δεν σου δίνουν ούτε φυλλαράκι. Τα ποτίζω, τα ξεχορταριάζω, τα κορφολογώ, βάζω και την πλιάν πολυθρονίτσα μου φάτσα στο μπαλκόνι των απέναντι. Από εκεί, μια ξεσαλωμένη μάινα- το parlant πουλίγια κάποιο περίεργο λόγο με φωνάζει «Γιάννη» και μου σφυρίζει σαν γκόμενος του χειρίστου είδους. Τώρα μάλιστα. Τώρα είμαι έτοιμη για το ωραιότερο καλοκαίρι της ζωής μου.