Οι άλλοι πρωταγωνιστές «Η Γιουροβίζιον έχει γίνει… τσίρκο»
«Κάποτε από εκεί μέσα βγήκαν οι Άμπα, ένα από τα καλύτερα ποπ συγκροτήματα, η Βίκυ η δική μας, ο Κλιφ Ρίτσαρντ που ήταν νούμερο 1 στην Αγγλία. Η τελευταία μεγάλη τραγουδίστρια που βγήκε από τη Γιουροβίζιον είναι η Σελίν Ντιόν, πριν από 20 χρόνια»
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
10 λεπτά Το ραντεβού μας ήταν «στον δρόμο για το Λαύριο». Θα με οδηγούσε ο ίδιος στο σπίτι του γιατί αλλιώς δεν θα το έβρισκα. Τα χακί μποτάκια του δημιουργούσαν ατμόσφαιρα κάντρι εκδρομής. Το ίδιο και το γνήσιο τζιπ του, που ελισσόταν με ταχύτητα στους αγροτικούς δρόμους. Το «σπίτι της μουσικής» ήταν χωμένο πίσω από μια ψηλή, λευκή μάντρα. Είχε δίκιο, δεν θα το έβρισκα. Άγρια σκυλιά και γάτες χαδιάρες, πεύκα και πορτοκαλιές και ένα ζευγάρι ηλικιωμένων να περιποιείται τα λουλούδια. «Οι κηπουροί μου». Μου ζητάει συγγνώμη για την ακαταστασία που θα δω και με βάζει από την πόρτα της κουζίνας. Περιμένω να δω αποφάγια και βλέπω μόνο CD και δίσκους. Στο τραπέζι είναι ακουμπισμένες όλες οι νέες κυκλοφορίες. Τo ίδιο και στην πιατοθήκη. «Τα πιάτα χώρεσαν στο διπλανό ντουλάπι», μου δικαιολογείται.
Το στερεοφωνικό μηχάνημα στην κουζίνα θα είναι τελικά ένα από τα πέντε που θα δω στο σπίτι του Πετρίδη. Του ανθρώπου που μας έμαθε να ακούμε «ξένη» μουσική. Στο πάσο της κουζίνας είναι τακτοποιημένα με προσοχή τα αποκόμματα των εφημερίδων. «Αντιστέκεται στον αφανισμό η τίγρη της Σιβηρίας», διαβάζω σε μια κομμένη σελίδα των «ΝΕΩΝ». «Θέλω να κάνω μια εκπομπή για τις τίγρεις». Τον κοιτάζω απορημένος, οπότε αποφασίζει να μου αποκαλύψει το μυστικό: «Ο Ντίλαν κάνει θεματικές εκπομπές. Για τα σύννεφα, τα εργοστάσια, τα παιδιά. Το ίδιο θα κάνω κι εγώ». Εγκαταλείπουμε τον προθάλαμο της δισκοθήκης του, την κουζίνα, και πάμε στην «αίθουσα των τροπαίων», στο σαλόνι του. Μια γιγάντια οθόνη παίζει ΒΒC και στα ράφια υπάρχει ταξινομημένος ο ανθός της παγκόσμιας μουσικής σκηνής. «Πάμε στο υπόγειο;». Τον ακολουθώ σαν μαγνητισμένος. Μια σκάλα, ένα καλογυαλισμένο τζουκ μποξ και ένα τεράστιο δωμάτιο με τη δισκογραφική παραγωγή των τελευταίων 50 χρόνων. «Τα 40 πρώτα της Αμερικής και τα 10 πρώτα της Αγγλίας από το 1940 έως το 2000!». Μια από τις μεγαλύτερες ιδιωτικές συλλογές του κόσμου. Το συνειδητοποιώ και με πιάνει ίλιγγος. Τα άπαντα της δυτικής μουσικής του περασμένου αιώνα σε ένα υπόγειο. Με δυσκολία τον πείθω να τον βγάλω μια φωτογραφία μπροστά στα ατελείωτα ράφια με δίσκους. «Α, θα σε πάω μετά να δεις και τα “σκουπίδια”. Αυτά δεν μπαίνουν στο σπίτι. Τα ξεσκαρτάρω στην κουζίνα και πάνε κατευθείαν στο σπιτάκι του κήπου».
Τη Γιουροβίζιον θα την παρακολουθήσεις;
Θα έχω ανοιχτή την τηλεόραση για να δω ένα- δυο τραγούδια. Περισσότερο με ενδιαφέρει τι ψήφους δίνει η μια χώρα στην άλλη. Για ποιο λόγο; 
Δεν είναι μουσικά τα κριτήρια της ψηφοφορίας;
Όχι βέβαια. Τα τραγούδια άλλωστε του διαγωνισμού έχουν ένα στυλ παρωχημένο. Είναι τραγούδια άμεσης κατανάλωσης. Μια σαλάτα λαϊκών μουσικών μαζί με ποπ και ροκ.
Ένα πανηγυράκι; Τον χαρακτηρισμό αυτόν τον έδωσε ο Μάνος Χατζιδάκις όταν ήταν διευθυντής στο Τρίτο Πρόγραμμα. Τώρα πια έχει εξελιχθεί σε κανονικό πανηγύρι- ένα τσίρκο θα έλεγα εγώ.
Ένα τσίρκο στην υπηρεσία της μουσικής βιομηχανίας;
Ούτε καν αυτό. Οι Άγγλοι στέλνουν κάτι χορευτικά συγκροτήματα ενώ στην Αγγλία νούμερο ένα είναι οι Άκτιβ Μαν. Για τους φανατικούς της αγγλικής σκηνής, αυτοί που μετέχουν στη Εurovision είναι εξωγήινοι. Και τα τραγούδια που νικούν και δεν έχουν καμία τύχη. Νίκησαν πέρυσι οι Λόρντι, ένα μπανάλ «χέ βι μέταλ γκρουπ». Τι έκαναν στη συνέχεια; Τίποτα απολύτως. Οι ελληνικές επιτυχίες πώς σου φάνηκαν;
Η Παπαρίζου ήταν μια καλή παρουσία, ένα συμπαθές κορίτσι, μια γρανίτα, για να δροσιστείς. Πάντα έτσι ήταν η Γιουροβίζιον;
Όχι. Κάποτε από εκεί μέσα βγήκαν οι Άμπα, ένα από τα καλύτερα ποπ συγκροτήματα, η Βίκυ η δική μας, ο Κλιφ Ρίτσαρντ που ήταν νούμερο 1 στην Αγγλία. Η τελευταία μεγάλη τραγουδίστρια που βγήκε από εκεί είναι η Σελίν Ντιόν, πριν από είκοσι χρόνια.
Πάντως σε κρίση βρίσκεται ολόκληρη η μουσική παραγωγή και όχι μόνο η Γιουροβίζιον. Ναι, γιατί ο κύκλος του ροκ έχει συμπληρωθεί. Από το ΄55 που βγήκε ο Έλβις με τα πρώτα ροκ, έχουν περάσει 50 χρόνια. Αρκετά δεν ήταν; Τα τελευταία χρόνια βγαίνουν μόνο «επαναλήψεις», συγκινούν όμως τα παι διά που είναι 18 χρόνων κι ας λέμε εμείς οι παλιότεροι «τους έχουμε ξανακούσει αυτούς τους ήχους». Έστω και έτσι πάντως, έξω βγαίνουν πράγματα που σε συναρπάζουν. Μόνο στην Ελλάδα η κατάσταση είναι άθλια. Άθλια;
Τι θέλεις να πω; «Πονεμένη ιστορία»; Η Ελλάδα κάποτε τραγουδούσε την Άπονη Ζωή και τη Συννεφιασμένη Κυριακή και τώρα κάποιοι τραγουδάνε Βας- Βας ο Παρασκευάς. Ξεπεράστηκαν ακόμη και τα παιδάκια που βγαίνανε από τα ριάλιτι και πήγαμε ακόμη πιο κάτω. Από τον Μπιθικώτση στον «Σχιζοφρενή με το πριόνι».
Τι φταίει; Όλοι φταίμε, μίντια, οι άνθρωποι των μίντια, οι εταιρείες δίσκων. Τα ραδιόφωνα και οι τηλεοράσεις έχουν δέκα καλλιτέχνες που τους στριφογυρίζουν και δεν πουλάνε καν, απλά «σε νταλαβέρι να βρισκόμαστε». Οι εταιρείες πάνε στους διευθυντές των ραδιοφωνικών σταθμών που έχουν τα πλέι λιστ και τους λένε, «έχουμε το καινούργιο τραγούδι του τάδε, πώς σου φαίνεται;». Και λένε οι άλλοι «βάλε την κιθάρα αλλιώς, γιατί μόνο έτσι 
Μήπως είναι και λίγο συνήθεια να ωραιοποιούμε το παρελθόν και να μεμψιμοιρούμε για το παρόν;
Δεν θέλω να νομιστεί ότι είμαι κανένας περίεργος κουλτουριάρης, αλλά κάποτε υπήρχε ποπ τραγούδι- οι Τσαρμς, οι Ολύμπιανς-, ήταν το Νέο Κύμα, ο Σαββόπουλος, ο Χατζιδάκις, ο Θεοδωράκης με όλα εκείνα τα αριστουργήματα και το κανονικό λαϊκό τραγούδι- Καζαντζίδης, Διονυσίου.
Υπήρχε και ο Φλωρινιώτης όμως.
Ο Χατζιδάκις τον έβαλε στο Τρίτο Πρόγραμμα σαν happening. Ήταν μια εξαίρεση, αυτός και ο Κοινούσης αν θυμάσαι. Δεν είναι κακό να πηγαίνουμε μια φορά στις τόσες και να γελάμε με τον Κοινούση και τον Φλωρινιώτη, τώρα όμως δες ποιοι κυριαρχούν στα κέντρα. Πριν από 20 χρόνια, βλέπαμε στις αφίσες τον Πάριο, τη Μοσχολιού, τον Αγγελόπουλο. Φθάσαμε στη δεκαετία του ΄90, Βίσση, Γαρμπή, άντε να το ανεχτείς και αυτό. Έχεις δει σήμερα τις αφίσες; Ποιος είναι ο ποιος σπουδαίος μουσικός που έχεις γνωρίσει;
Θα ήθελα να είχα γνωρίσει κα 
Έλτον Τζον, Ρομπέρτα Φλακ, Λεντ Ζέπελιν, Τζορτζ Μάικλ. Σου θυμίζω ότι για 20 χρόνια ήμουν διευθυντής στη Virgin και παρ΄ όλο που μ΄ άρεσε περισσότερο το ραδιόφωνο και τα περιοδικά, παρέμενα εκεί γιατί γνώριζα πάρα πολύ κόσμο. Δύο μέρες στις Μπαχάμες στο σπίτι του Λένι Κράβιτς ή εκδρομή- όλοι μαζί οι διευθυντές- με την Τζάνετ Τζάκσον.
Ποιο είναι το πιο ωραίο ταξίδι που έχεις κάνει;
Η πιο εντυπωσιακή διαδρομή είναι μεταξύ Λος Άντζελες και Σαν Φρανσίσκο, στο Μπιγκ Σαρ. Εκεί έζησαν ο Κέρουακ, ο Γκίνσμπεργκ, όλη αυτή η παρέα και κάθε φορά που την περπατάω, έχω την εντύπωση ότι θα βγει ο Κέρουακ από καμιά γωνία με το ευαγγέλιό μου, το «Ον δε Ρόουντ».
Οι σταρ που έχεις γνωρίσει είναι καλύτεροι ή χειρότεροι από την εικόνα τους;
Ο Γκάμπριελ είναι ένας άνθρωπος ο οποίος σε κατακτά αμέσως. Καθόλου ψηλομύτης, είναι καταπληκτικός τύπος- σε αντίθεση με τον Στινγκ. Αυτός από την αρχή φαίνεται ότι είναι Άγγλος ψηλομύτης. Ο Σπρίνγκστιν είναι ένα λαϊκό παιδί από το Νιου Τζέρσεϊ, ένας ροκάς κανονικός. Πάντα είχα μια απορία.Όταν έρχονται στην Ελλάδα για συναυλία,τι κάνουν,πού πάνε, τι ρωτάνε για μας;
Θα σου πω για τον φοβερό Ντέιβιντ Μπερν των Τόκινγκ Χεντς. Ήθελε να τον πάω στα αρχαία,
Η Ελλάδα κάποτε τραγουδούσε την Άπονη Ζωή και τη Συννεφιασμένη Κυριακή και τώρα κάποιοι τραγουδάνε Βας- Βας ο Παρασκευάς. Από τον Μπιθικώτση στον «Σχιζοφρενή με το πριόνι»
στο Σούνιο. Κάποια στιγμή ακούει στο ραδιόφωνο τον Μπιθικώτση στο «Είμαι αετός χωρίς φτερά». Άρχισε να φωνάζει «σταμάτα το αυτοκίνητο, άνοιξε δυνατά το ραδιόφωνο». Και μου είπε «δεν έχω ξανακούσει τέτοιον τραγουδιστή». Είχε πάθει σοκ από τον ενθουσιασμό του.
Πού θα τους αφήσεις όλους αυτούς τους δίσκους έπειτα από 30-40 χρόνια;
Μπα, πολύ πιο σύντομα θα πρέπει να τους αποχωριστώ. Πού θα τους αφήσω; Αν ήμουν στην Αμερική θα τους άφηνα στη βιβλιοθήκη του Κογκρέσου. Ελπίζω πάντως να βρω μια βιβλιοθήκη να τα δώσω. Σκέφτομαι κάποιες φορές το Μέγαρο Μουσικής, λέω να πάω να τους βρω, δεν ξέρω, θα δω. Θέλω να τα παραλάβει κάποιος ενώ θα είμαι εν ζωή, να τακτοποιηθούν όπως είναι σήμερα, να μπορεί να πάει ο κόσμος να δει τα εξώφυλλα, να ακούσει μουσική.
Αν μπορούσες να ξαναζήσεις μια συναυλία,ποια θα επέλεγες;
Λεντ Ζέπελιν στο Ερλ Κορτ το 1975. Τρεις μέρες συνέχεια. Και ποια ήταν η πρώτη συναυλία που παρακολούθησες; Το ΄63 στο Θέατρο Καλουτά «Το τραγούδι του νεκρού αδελφού». Οι περισσότεροι φοβούνταν να πάνε να δουν ένα τέτοιο έργο. Εγώ έκανα σκασιαρχείο από το Νυχτερινό και πήγα με έναν φίλο να δούμε τον Μπιθικώτση, τον Κατράκη. Πήγαμε στον εξώστη για να μη μας δουν. Αλλά στο διάλειμμα πέσαμε πάνω στον μαθηματικό μας! Μας είδε και γέλασε συγκαταβατικά. Κρυβόταν κι αυτός.
«Μάζευα ό,τι πετούσαν οι πεζοναύτες»
O Γιάννης Πετρίδης δεν ζει όπως ένας φυσιολογικός άνθρωπος. Κάθε μέρα ακούει 16 με 18 ώρες μουσική. Και εδώ και 32 χρόνια κάθε μέρα κάνει την ίδια εκπομπή. «Από τις 4 στις 5», στους 105,8 των FΜ. Δίπλα του κάθε μέρα όλα αυτά τα χρόνια είναι ο Κώστας Ζουγρής. Υπήρξε εκδότης του θρυλικού «Ποπ και Ροκ», διευθυντής για 22 χρόνια της Virgin, έβγαλε 20 CD για την ιστορία της μουσικής και 5 βιβλία. Και είναι ένας από τις λίγους της Ευρώπης που ψηφίσουν για το «Ροκ εντ ρολ χολ οφ φέιμ». Και όλα αυτά ξεκίνησαν από τον Μάνο.
Ο Χατζιδάκις σού έδωσε την πρώτη ευκαιρία;
Ναι, το 1975. Ερχόμασταν απ΄ τη χούντα, σκοτεινά χρόνια και έκανα την πρώτη πρωινή εκπομπή 7 με 10. Την μια μέρα ήμουν εγώ και την άλλη ο Τέρενς Κουίκ. Ο Κώστας Τσαρούχας έγραφε κείμενα. Εγώ γκαζωμένος έπαιζα αμερικάνικα κομμάτια. Πρόσεξε, τώρα, 1975… Κάποια στιγμή άρχισαν να φωνάζουν.
«Αμερικανάκι» και τέτοια; Ναι. Και μας φώναξε μια μέρα ο Χατζιδάκις εμένα και τον Κώστα Ζουγρή, που ήμασταν από τότε συνεργάτες, και λέει θα πάτε το απόγευμα 4 η ώρα, που γυρίζουν οι νέοι απ΄ το σχολείο. Και εκεί ζήσαμε όλα τα ωραία. Παίζαμε το «Γουόλ» των Πινκ Φλόιντ και πουλούσε 200- 300.000 κομμάτια. Αυτά δεν ξαναγίνονται.
Εσύ πού τους έβρισκες τότε τους δίσκους;
Στο Μοναστηράκι, κυρίως. Ο πατέρας μου ήταν κουρέας, έτσι δεν υπήρχαν χρήματα. Άκουγα διάφορους σταθμούς, το Ράδιο Λουξεμβούργο, το ΒΒC, κάτι αμερικάνικους σταθμούς, και αυτά τα τραγούδια προσπαθούσα να τα βρω.
Ποιος τους έφερνε στο Μοναστηράκι;
Οι Αμερικάνοι. Έκαναν τη θητεία τους στον αμερικάνικο σταθμό του Ελληνικού και μετά έπρεπε να φύγουν. Υπήρχαν συνέχεια αγγελίες «οικογένεια αναχωρεί και πουλάει τους δίσκους».
Και εμείς τρέχαμε στη Γλυφάδα, ήξερα όλα τα στενά και μαζεύαμε ό,τι πετούσαν ή τους παίρναμε πάμφθηνα.
Οι πεζοναύτες,δηλαδή,σου έδειξαν τον δρόμο;
Ναι, οι πεζοναύτες που φεύγανε. Τόσα χρόνια στο κρατικό ραδιόφωνο,αντιμετώπισες ποτέ πρόβλημα; Τίποτε ιδιαίτερο. Στις αρχές της δεκαετίας του ΄80 μόνο, η εκπομπή κόπηκε από καθημερινή και μπήκε μέρα παρά μέρα. Αλλά μετά ήρθε διευθυντής στην ΕΡΤ ο εμπνευσμένος Ιάκωβος Καμπανέλλης και την ξανάκανε καθημερινή και πήρα τη γλυκιά μου εκδίκηση. Φέτος συμπληρώνω 32 χρόνια.
Θα συνεχίσεις για πάντα το ραδιόφωνο;
Ξέρω να κλείνω τις εποχές όταν πρέπει. Αν και θα ήθελα να έχω τον θάνατο του Πατσιφά- τον θυμάσαι τον Πατσιφά; Ήταν ένας από τους σημαντικότερους ανθρώπους στη δισκογραφία. Αυτός, στη Λύρα, ανακάλυψε πολλά σπουδαία ονόματα. Και έφυγε την ώρα που δούλευε.
Google news
