[ Δρόμοι ]

Μια επιστολή…
… ανώνυμη, από γονείς που μοιάζουν ακόμη διστακτικοί να πουν στον έξω κόσμο το πρόβλημά τους, άλλαξε τα σχέδια αυτής της στήλης: «Παρακαλούμε να δημοσιευτεί. Πρόκειται για τη γενιά των αποκλεισμένων. Εάν έχετε παιδί με κάποιο από τα προβλήματα που δημοσιεύτηκαν στα ΄΄ΝΕΑ΄΄ στις 28-29/4/2007, στη σελίδα 61, με τον τίτλο ΄΄Η γενιά των αποκλεισμένων΄΄, παρακαλούμε στείλτε μας γράμμα στη διεύθυνση: Τ.Θ. 64088, Τ.Κ. 157 01. Είμαστε γονείς και κάνουμε προσπάθεια για την ίδρυση ενός συλλόγου γονέων».

Σε έναν κόσμο…
… όπου δεν εξάγονται μονάχα προϊόντα, αλλά και προβλήματα, είναι επόμενο αυτά τα προβλήματα να μεταδίδονται παντού, σαν κακιά αρρώστια. Αγόρια και κορίτσια εγκαταλείπουν το σχολείο, δεν ψάχνουν δουλειά, ζουν παρασιτικά. Όχι μονάχα στη Βρετανία, αλλά και στη Γαλλία και τη Γερμανία και σε πολλές ανεπτυγμένες χώρες της Ασίας. Αυτή η νέα γενιά των αποκλεισμένων αυξάνεται και πληθύνεται σαν επιδημία. Είναι οι νέοι που δεν κάνουν κάτι συγκεκριμένο, που δεν θέλουν κάτι συγκεκριμένο. Είναι οι άνεργοι του σήμερα. Και θα είναι οι άνεργοι του αύριο. Έχουν 20 φορές περισσότερες πιθανότητες από τα άλλα παιδιά να διαπράξουν κάποιο αδίκημα. Έρευνα της Οικονομικής Σχολής του Λονδίνου τον Απρίλιο τους χαρακτήριζε για πρώτη φορά μια ξεχωριστή «φυλή» ανάμεσα στους υπόλοιπους Βρετανούς νέους. Και έβαζε για πρώτη φορά μια τιμή στην παραβατική συμπεριφορά αυτής της αποκλεισμένης γενιάς, που κοστίζει 7 δισεκατομμύρια ευρώ τον χρόνο στη βρετανική κοινωνία.

Οι νέοι…
… που δεν πηγαίνουν στο σχολείο, που δεν έχουν δουλειά αλλά και που δεν θέλουν ούτε να την ψάξουν ούτε να τη μάθουν, οι περιθωριακοί, οι αποκλεισμένοι, με δυο λόγια τα παιδιά που δεν έχουν μέλλον. Στη Βρετανία, τα μέλη αυτής της «φυλής» είναι πολυάριθμα, τουλάχιστον ένα εκατομμύριο, ηλικίας από 16 έως 24 ετών. Στην ανεπτυγμένη ιαπωνική κοινωνία, εκατοντάδες χιλιάδες αγόρια και κορίτσια σε αυτές τις ηλικίες απορρίπτουν το παραδεδεγμένο κοινωνικό μοντέλο που θέλει τους νέους να αναζητούν δουλειά ή επαγγελματική κατάρτιση αμέσως μετά την αποφοίτησή τους από το σχολείο. Μερικοί αποδίδουν αυτή την απόρριψη στην οικονομική στασιμότητα και την υψηλή ανεργία που είχαν πλήξει την Ιαπωνία την προηγούμενη δεκαετία. Οι νέοι τότε είχαν απορρίψει το σύστημα συνολικά. Και το απορρίπτουν ακόμη. Τι νόημα έχει να μάθουμε μια δουλειά, λένε, όταν 2,1 εκατομμύρια νέοι σαν κι εμάς κάνουν ουρές έξω από το ταμείο ανεργίας; Ο καθηγητής Μιγιαμότο Μιτσίκο βλέπει «μια κατάρρευση του κοινωνικού πλαισίου που διαμορφώθηκε στη βιομηχανική κοινωνία».

Το πρότυπο…
… του πατέρα, που κάποτε είχε εξασφαλισμένα μια ισόβια δουλειά, έναν σταθερό μισθό και μια σίγουρη σύνταξη, σήμερα δεν υπάρχει πια. Έχει κλονιστεί από τις αβεβαιότητες που φέρνει μαζί της η παγκοσμιοποίηση. Όπως έχει κλονιστεί και η εμπιστοσύνη των νέων. Αναρωτιέται κανείς τι μπορεί να κάνει μπροστά σε αυτή τη σαρωτική δύναμη ένας αριθμός σε μια ταχυδρομική θυρίδα. Όμως είναι κι αυτό κάτι, μια ελπίδα.