Φοίβη Αθηναίου

Αν σας σφίγγει η πόλη γύρω, αν έχετε διάθεση να επικοινωνήσετε για το πρόβλημά σας, η κυρία Φοίβη Αθηναίου (που έχει τα νεύρα της από οκτώ ετών!) είναι εδώ, στην ηλεκτρονική διεύθυνση Ρhoebe@dolnet.gr (με ένδειξη: Για Φοίβη) και στην ταχυδρομική διεύθυνση «ΤΑ ΝΕΑ», «Ορίζοντες», Για κ. Φοίβη Αθηναίου, Μιχαλακοπούλου 80, 115 28 Αθήνα

Άρον το κεμπάπ σου και περιπάτει

Αγαπητή Φοίβη, Αφού σ΄ ευχαριστήσω για τη φιλοξενία σου, θέλω να επισημάνω τα εξής: ο ανένδοτος αγώνας κατά των νταβατζήδων ξεκίνησε από τον Πρωθυπουργό στην αρχή της θητείας του στου «Μπαϊρακτάρη», όταν ανάμεσα σε πίτες, γύρους και κεμπάπ διακήρυξε την Αρχή Ανεξαρτησίας από τους Νταβατζήδες. Το μήνυμα ήταν σκληρό, αλλά αρκετά σαφές:

τέρμα το Κολωνάκι, το Ντα Κάπο και το Πρυτανείο! Από ΄δώ και πέρα θα τρώτε στου Μπαϊρακτάρη και σε ψαροταβέρνες. Οι νταβατζήδες τρομοκρατήθηκαν, διότι άλλο πράγμα το φιλέτο και άλλο το κεμπάπ. Έτσι, λοιπόν, συρρικνώθηκαν και στο τέλος πέθαναν από την πείνα!

Θριαμβολογώντας ο μεγάλος κήρυξε τον δεύτερο ανένδοτο, αυτήν τη φορά κατά της διαφθοράς. Για να πετύχει τον σκοπό του θυμήθηκε τον Μεσσία και αποφάσισε να θυσιάσει ένα από τα παιδιά του! Φώναξε λοιπόν το πιο αγαπημένο του παιδί και του ζήτησε να τον προδώσει, έναντι αμοιβής!

Εκείνο υπάκουσε και βούτηξε πρόθυμα τα αργύρια! Μόλις έγινε γνωστό, βγήκε ως νέος Καίσαρ θριαμβευτής στη Σύγκλητο και ξεσπάθωσε κατά της διαφθοράς που μόλις είχε εξοντώσει!

Έτσι λοιπόν, Φοίβη μου, μπορείς πλέον να πίνεις ανενόχλητη τον καφέ σου στο Κολωνάκι, χωρίς να κινδυνεύεις ούτε από νταβατζήδες ούτε από διαφθορείς!

Γιώργος Τζελέπης, μηχανολόγος μηχανικός Και όχι μόνον αυτό- σπεύδω να σας διορθώσω, αγαπητέ Γ ιώργο.

Δεν είναι μόνον που δεν θα σπιλώνουν η διαφθορά και ο πας τυχών νταβατζής τα ολόλευκα, άσπιλα (σαν τη Σεγκολέν ένα πράγμα) κολωνακιώτικα ράθυμα απογεύματά μας. Είναι που θα νιώθουμε και πολύ περισσότερο Ευρωπαίοι και πρωτοκοσμικοί (σαν τους Γ ερμανούς και τους Γ άλλους ένα πράγμα) με ένα ΑΕΠ ναααααααα με το συμπάθιο, που μας το μεγέθυνε αρκούντως ο αγαπητός καλπάζων κύριος Ηorsehat. Αφήστε που θα έχουμε και το σκήνωμα του Βησσαρίωνος και τον χρυσοποίκιλτο να μας φυλάει από τα κακά δαιμόνια. Συν να μας θυμίζει ότι η Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών έκτιζε Παρθενώνες όταν οι άλλοι κρέμονταν από το δέντρα. Αααααχ, αυτό θα πει καραγκλαμουριά!
Γίνε κι εσύ πολιτικάντης – λέει πολύ!

Αγαπητή κυρία Φοίβη, Αυτήν τη φορά θα γκρινιάξω για όλους εκείνους που επιμένουν να ανασύρουν από τα συρτάρια του παρελθόντος κάτι γραφικά συνθήματα, κάθε φορά που τίθεται εργασιακό θέμα και σε κάθε Εργατική Πρωτομαγιά.

Να ξεκαθαρίσουμε ότι η Εργατική Πρωτομαγιά αφορά τους εργαζομένους. Μάλλον όμως κάποιοι ξεχνούν ότι έχουν απομείνει λίγοι εργαζόμενοι, καθώς οι περισσότεροι είναι πλέον… απασχολούμενοι!

● Ανεξαρτήτως γνώσεων, εκπαιδευτικού επιπέδου, προσωπικών φιλοδοξιών, ικανοτήτων. ● Ανεξαρτήτως ωραρίων και ημερών εργασίας που καθορίζονται από ΣΣΕ.

● Ανεξαρτήτως αντικειμένου απασχόλησης, αμείβονται όλοι το ίδιο.

● Οι απασχολούμενοι είναι ανειδίκευτοι, τόσο γιατί δεν προλαβαίνουν να ειδικευτούν σε κάτι, όσο και γιατί δεν υπάρχει αυτό το κάτι, δεδομένου ότι οι περισσότερες θέσεις απασχόλησης που προσφέρονται είναι βοηθητικές, χωρίς προοπτική εξέλιξης, χωρίς μέλλον, χωρίς συγκεκριμένο αντικείμενο. Δεν μπορούν, δε, να ακούσουν και να υπακούσουν στο κάλεσμα του συνδικαλισμού για τους εργαζομένους, γιατί πολύ απλά δεν νιώθουν και δεν είναι εργαζόμενοι. Και όσο ακούω εκείνους που επιμένουν να συνθηματολογούν για τους εργαζομένους, τόσο αναρωτιέμαι μήπως ζουν σε άλλον τόπο και χρόνο. Και αναπολώ τις εποχές κατά τις οποίες υπήρχαν πράγματι εργαζόμενοι!

Ευχαριστώ, Γεώργιος Ριζόγλου, Άγ. Σύλλας Κρήτης Με όλα αυτά τα μη προσόντα που αναφέρετε, αγαπητέ Γεώργιε, σε λίγο θα έχουμε γεμίσει με πολιτικούς!


«Το άλλο, με τον Τοτό, το ξέρεις;»

Κυρία Φοίβη, Διάβασα στα «ΝΕΑ» (24/4/2007) την επιστολή που σας έστειλε ο κ. Ν.Ε. Λυμπερόπουλος σχετικά με το ανάθεμα της Ελλαδικής Εκκλησίας για τον αφορισμό του Ελευθερίου Βενιζέλου. Θυμήθηκα κάτι σχετικό, που μας διηγήθηκε ο αείμνηστος γυμνασιάρχης μας στην ΣΤ΄ Γυμνασίου. Μας είπε, λοιπόν, ότι όταν ο «πόλεμος» καθαρευουσιάνων και δημοτικιστών βρισκόταν στο αποκορύφωμά του, κάποιος καθαρευουσιάνος ποιητής έγραψε ένα ποίημα που άρχιζε έτσι: «Ο Κάλβος και ο Σολωμός ωδοποιοί μεγάλοι, αμφότεροι ημέλησαν της γνώσης μας τα κάλλη». Δεν θυμούμαι τη συνέχεια του ποιήματος (πέρασαν άλλωστε περισσότερα από 60 χρόνια από τότε), θυμούμαι όμως ότι στο τέλος το ποίημα έλεγε πως τάχιστα αμφότεροι θα λησμονηθούν.

Τελείωσε την παρέμβασή του ο γυμνασιάρχης μας (δημοτικιστής ο ίδιος) λέγοντας: «Πού να ήξερε ο ταλαίπωρος εκείνος ποιητής ότι, τον Σολωμό και τον Κάλβο θα τους θυμούνται οι Έλληνες πάντα, ενώ εκείνον θα τον μνημονεύουν μόνο γιατί έγραψε αυτό το ποίημα».

Κατά τον ίδιο τρόπο, τον Ελευθέριο Βενιζέλο- ο οποίος παρέλαβε την ντροπιασμένη Ελλάδα στη Μελούνα, λόγω του «Μαύρου ΄97», που η ίδια η παράταξή τους δημιούργησε, και σε λίγα χρόνια την έφτασε στην Ιωνία- οι Έλληνες θα τον θυμούνται και θα τον δοξάζουν πάντα, ενώ τον Μητροπολίτη εκείνον θα τον θυμούνται μόνο για τον αφορισμό του, γιατί πιστεύω πως κανένα αξιόλογο έργο δεν έχει αφήσει. Παν. Φιρτινίδης, Θεσσαλονίκη Πάλι καλά που τότε δεν μας έλεγαν να πλένουμε το στόμα μας προτού να μιλήσουμε για τον εν λόγω αφορίσαντα Μητροπολίτη, αγαπητέ Παναγιώτη. Τώρα έχουμε και τέτοια φόβητρα! Πάντως τον δικό μας τον χρυσοποίκιλτο για ένα θα τον θυμόμαστε: για τα ωραιότατα ανέκδοτά του μπροστά στις κάμερες. Ε; Τι λέτε; Μούρλια, μούρλια!