Γενετικά μεταλλαγμένο

Με σκούτερ δεν μοιάζει κι ας είναι αυτόματο, μοτοσυκλέτα δεν το λες αφού έχει 14άρηδες τροχούς, μοιάζει με παιχνίδι κι έχει στοιχεία από supersport έστω και σε μικρογραφία! Το GΡ-1 της Derbi δεν μοιάζει με τίποτα, έχει όμως στοιχεία από όλα τα παραπάνω
Αν το δεις από… χαμηλά, μπορείς να το πεις και μοτοσικλέτα. Σίγουρα πάντως δεν μοιάζει με σκούτερ. Άλλωστε τα σκούτερ με αλουμινένια πλαίσια Deltabox και ακτινικής διάταξης εμπρός φρένα μάλλον σπανίζουν! Το GΡ-1 προσπαθεί με απόλυτα πειστικό τρόπο να δικαιολογήσει το λογότυπό του.

Όμως τελικά αυτή ήταν και η επιδίωξη των μηχανικών της ισπανικής Derbi: να σχεδιάσουν κάτι πρωτότυπο, που να μη μοιάζει με τίποτε άλλο, αλλά να διαθέτει χαρακτηριστικά από όλα. Και ομολογουμένως τα κατάφεραν αρκετά καλά.

Το πρώτο πράγμα που παθαίνει κανείς… δρασκελίζοντας (και όχι ανεβαίνοντας) στη σέλα του GΡ-1 είναι ότι ψάχνει για πίσω φρένο στο δεξί πόδι και μανέτα ταχυτήτων στο αριστερό! Μέχρι να το συνηθίσεις αντιδράς αντανακλαστικά σαν να οδηγείς κανονική μοτοσικλέτα, αφού και η σπορ θέση οδήγησης (αν ξεχάσεις τα παραδιπλωμένα γόνατα) με τα κλιπ-ον συνηγορούν σε αυτό. Αλλά και από επιδόσεις δεν πάει πίσω. Ο τετράχρονος κινητήρας της σειράς Quasar, που κινεί αντίστοιχα και τα Ρiaggio, παρά την ύπαρξη καταλύτη, αποδίδει 21,5 ζωηρούς ίππους που επιταχύνουν άμεσα και γραμμικά το GΡ-1 μέχρι τα 110 χλμ./ώρα, ενώ με λίγη υπομονή μπορεί να δει κανείς και ένδειξη 135 χλμ./ώρα στο ψηφιακό ταχύμετρο.

Η σταθερότητα σε τέτοιες ταχύτητες, λόγω του άκαμπτου πλαισίου και των σωστά- αλλά και σκληρά- ρυθμισμένων αναρτήσεων είναι υποδειγματική, παρά την ύπαρξη των «μικρών» 14άρηδων τροχών. Στις ταχύτητες όπου συνήθως κινείται είναι απόλυτα σταθερό, αλλά και διασκεδαστικό, ιδίως σε δρόμους με κλειστές στροφές, αφού η δύναμη του κινητήρα φθάνει για να «παίξεις». Σίγουρα πάντως είναι καλύτερο κι εμπνέει περισσότερη αίσθηση ασφάλειας από σκούτερ. Υπερβολικά σκληρά είναι: το πίσω μονό- και στο κέντρο τοποθετημένο- αμορτισέρ, παρά τη δυνατότητα ρύθμισης της προφόρτισης, αλλά και η απαιτούμενη πίεση στα- κατά τα υπόλοιπα- άψογα φρένα.

Η θέση για τον αναβάτη είναι σχετικά άνετη και το «σχετικά» κολλάει λόγω των μικρών διαστάσεων, ενώ ο συνεπιβάτης κάθεται μεν στο υπερυψωμένο πίσω μέρος της σέλας αλλά μόνο για μικρές μετακινήσεις. Η κίνηση μαζί του στην πόλη είναι μια πολύ ευχάριστη εμπειρία- χώρια που συγκεντρώνει όλα τα βλέμματα απορίας επάνω του-, ενώ οι δυνατότητές του επεκτείνονται άνετα και εκτός πόλης.

Τέλος η τιμή του, στα 3.750

ευρώ, δεν συγκρίνεται με τίποτε άλλο, αφού ουσιαστικά δεν υπάρχει ανταγωνιστής και η αγορά είναι καθαρά υποκειμενικό ζήτημα. Θα το χαρακτηρίζαμε ακριβό για παιχνίδι, αλλά η ποιότητα, τα περιφερειακά του και ο σπορ νεανικός χαρακτήρας του τη δικαιολογούν απόλυτα.