Γηπεδογραφίες

Λονδήλιος

Μία βδομάδα μετά την εκεί παρουσία μου, η καλοκαιρία συνεχίζεται αμείωτη στο Λονδίνο.

Αχαριστία ή απόδειξη των κλιματικών αλλαγών, σημασία έχει πως οι άνθρωποι τη βγάζουν στα πάρκα. Χωρίς να αμελούν πάντως και τα γήπεδα. Το Πρωτάθλημα που κρίθηκε αυτό το Σαββατοκύριακο ήταν εξ αρχής το πιο δημοφιλές, καπάρωσε τις τελευταίες βδομάδες με το σπαθί του και τη θέση του καλύτερου στην Ευρώπη.

Πολλές οι φετινές ποδοσφαιρικές πρωτιές στο νησί.

Τρεις ομάδες στις τέσσερις στα ημιτελικά του Τσάμπιονς Λιγκ (μόνο η Ισπανία με Ρεάλ, Βαλένθια, Ριμπάρτσα είχε κάνει το ίδιο). Ρεκόρ εισιτηρίων παρά την τσουχτερή τιμή. Ανταγωνισμός για τον τίτλο μέχρι την (προ)τελευταία αγωνιστική (σόρι Ζοζέ, κανείς δεν λυπήθηκε για το αποτέλεσμα). Εκκόλαψη της τρίτης δυναστείας του Φέργκι και του πραγματικού (τηλε)διαδόχου του Μπέκαμ στο πρόσωπο του λεπτού Ρονάλντο. Και, κυρίως, με διαφορά το καλύτερο θέαμα στην Ευρώπη. Είχα την ευκαιρία να το δω με τα μάτια μου ύστερα από αρκετό καιρό: στις παραδοσιακές εγγλέζικες αρετές του «εμπρός γενναίοι μου ως το 90΄» και «δεν πειράζει που δεν μας δόθηκε το πέναλτι στο 90΄», η μετά τους χούλιγκαν και τον Μπόσμαν εποχή του κοσμοπολιτισμού (δηλαδή πολλών ξένων παικτών, ξένων προπονητών και ιδίως ξένων λεφτάδων)

προσέθεσε τις λιγότερο παραδοσιακές αξίες του «μπάλα κάτω», «αυτό λέγεται τακτική» και «σεβόμαστε τον πελάτη».

Αποτέλεσμα: το αγγλικό ποδόσφαιρο παίζεται κυρίως από μη Άγγλους, διδάσκεται από μη Άγγλους, αλλά προσφέρεται πάντα σε αγγλική συσκευασία: σε θαυμάσια γεμάτα γήπεδα, σε πολύ υψηλές ταχύτητες, με διαρκή προσπάθεια νίκης και όχι μη ήττας. Ο ανταγωνισμός Μάντσεστερ- Τσέλσι και των προπονητών τους έβαλε το λιθαράκι της αγωνίας, της κινηματογραφικής εν είδει διλήμματος εξέλιξης και τράβηξε ακόμα περισσότερο τα διεθνή βλέμματα.

Βέβαια η απόσταση των δύο από τους υπόλοιπους είναι τεράστια, στα κεφάλια των ύποπτων Ρώσων προστέθηκαν τελευταία και αυτά των άσχετων Αμερικανών, αρκετά παιχνίδια συνεχίζουν να έχουν το αισθητικό ενδιαφέρον μιας νεκρής φύσης- αλλά τίποτα στον κόσμο δεν είναι τέλειο. Το καλύτερο είναι πάντα σχετικό, δηλαδή αποτέλεσμα σύγκρισης.

Γι΄ αυτό η συμβολή της Ισπανίας στη βρετανική κυριαρχία είναι καθοριστική. Μόνο άλλο Πρωτάθλημα (μετά το περσινό σβήσιμο από τον χάρτη του ιταλικού) που θα μπορούσε να διεκδικήσει τα πρωτεία και μάλιστα με καλύτερες, από πλευράς ποιότητας παιχνιδιού, προϋποθέσεις, η Πριμέρα Λίγκα εμφάνισε φέτος αυτοκτονικά σύνδρομα. Η ενδοξότερη- στα χαρτιά- ομάδα, η Ρεάλ, απέκτησε τον πιο στυφό προπονητή του κόσμου (ναι, ο Καπέλο είναι χειρότερος ακόμα και από τον Μουρίνιο) κι έχασε όλους τους χυμούς της. Η άλλη ενδοξότερη- στη ζωή- ομάδα, η Μπάρτσα, κουράστηκε ή κορέστηκε. Η ανερχόμενη δύναμη, η Σεβίλλη, μπέρδεψε τις προτεραιότητες (ΟΥΕΦΑ ή Πρωτάθλημα;) και τις δυνάμεις της. Οι μικρομεσαίοι αντί να κοιτάξουν προς τα πάνω, λες και συνεννοήθηκαν να αφεθούν όλες μαζί προς τα κάτω. Αποτέλεσμα: ένα Πρωτάθλημα που, κάθε αγωνιστική, ο ένας το δίνει στον άλλο και κανείς δεν το παίρνει, πρόωρος αποχαιρετισμός στο Τσάμπιονς Λιγκ (μη σας ξεγελά η παρηγοριά του ΟΥΕΦΑ), αστεία ως συνήθως διαιτησία, πολύ φτωχότερη μπάλα.

Σε μια χρονιά πάντως που, αν εξαιρεθούν αρκετά παιχνίδια της Μάντσεστερ στην Ευρώπη, η ποιότητα ήταν πεσμένη. Λέτε να μας το κρατάνε (και ποιοι άραγε) για την Αθήνα;

ΑΓΓΛΟΙ ΚΑΙ ΜΗ…

Το αγγλικό ποδόσφαιρο παίζεται κυρίως από μη Άγγλους, διδάσκεται από μη Άγγλους, αλλά προσφέρεται πάντα σε αγγλική συσκευασία

Φιλαθλέων