[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Η δούλα απορία

Βλέπω με κατανόηση κάποιους φίλους που επιμένουν στις ειδήσεις της δημόσιας τηλεόρασης. Από τη μια ο καλός αέρας που άφησε πίσω της η προεδρία Άγγελου Στάγγου κι από την άλλη το κακό παράδειγμα των απέναντι δικαιολογούν εν μέρει μια τέτοια επιλογή. Η πολιτική των ιδιωτικών καναλιών να ποντάρουν σε παραθυράτους που αλυχτούν, τιποτολογούν και αλληλοδουλεύονται είναι ένα πρώτης τάξεως αντικίνητρο για πολίτες που δεν έχουν καιρό για χαβαλέ.

Όχι πως και η κρατική δεν έχει την πλάκα της. Ίσα ίσα. Μέρες που ζούμε, τα δελτία ειδήσεων της δημόσιας ακολουθούν μια τρόπον τινά cult τακτική απέναντι στα μεγάλα γεγονότα.

Αντί για τον εξευτελισμό της αστυνομίας στο κέντρο της Αθήνας μάς δείχνουν τον καθ΄ ύλην υπουργό να δίνει συμβουλές στους τροχαίους πώς να τσακώνουν τους οδηγούς που τα έχουν τσούξει, και αντί για τα πολιτικά σκάνδαλα ολκής βλέπουμε τον Πρωθυπουργό να προΐσταται της υποδοχής κλιμακίου Σλοβένων επισήμων.

Καυτή την ανάσα του Κατέλη στο σβέρκο τους αισθάνονται επίσης όσοι από τους σχολιαστές θεωρούν τον εαυτό τους υποχρεωμένο να υπηρετούν τη λογική τού «δεν τρέχει τίποτα». Την παραπάνω σύγχυση ενίσχυσε κατά πολύ και η προχτεσινή παρέμβαση του Πρωθυπουργού. Κι όπως δεν είχαν ιδέα περί Τσιτουρίδη, οι κατακαημένοι οι τηλεθεατές της δημόσιας τηλεόρασης θεώρησαν ότι ο ηλιοκαμένος Καραμανλής με φόντο τα πυρότουβλα του προεδρικού τζακιού ήταν μια ακόμη προειδοποίηση για τις βλαβερές συνέπειες του φαινομένου του θερμοκηπίου.