[ ΡΙΠΕΣ ] Κουκούλωμα

Η απόφαση του κ. Κ. Καραμανλή να μη ζητήσει την παραίτηση του κ. Σάββα Τσιτουρίδη αποτελεί χωρίς αμφιβολία αποτέλεσμα ψυχρών πολιτικών υπολογισμών.

ΚΑΤ΄ ΑΡΧΗΝ για το πολιτικό κόστος.

Έχοντας επιλέξει μια τακτική αναμονής όλο αυτό το διάστημα που το σκάνδαλο μονοπωλεί το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης, θα ήταν δύσκολο για τον Πρωθυπουργό να εξηγήσει γιατί άργησε τόσο πολύ να αντιδράσει.

ΑΚΟΜΑ χειρότερα, είναι πολύ πιθανό ότι μια τόσο καθυστερημένη παραίτηση δεν θα καθησύχαζε ούτε την κοινή γνώμη ούτε τα στελέχη του κόμματός του, τα οποία θα ζητούσαν να αναλάβει τις πολιτικές της ευθύνες και η ηγεσία του υπουργείου Οικονομικών. Και θα ξεκινούσε το ξήλωμα.

ΜΠΡΟΣΤΑ σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο είναι φανερό ότι ο κ. Καραμανλής επέλεξε την παραμονή του κ. Τσιτουρίδη και την ανάληψη πλέον της ευθύνης συλλογικά από την κυβέρνηση.

ΕΝΑΣ δεύτερος παράγοντας που μέτρησε ήταν η στάση του ίδιου του κ. Τσιτουρίδη, ο οποίος κατέστησε σαφές ότι δεν ήταν διατεθειμένος να παίξει τον ρόλο της Ιφιγένειας.

Φυσικά ο κ. Καραμανλής μπορούσε – και μπορεί- να τον υποχρεώσει να παραιτηθεί. Ο κ. Τσιτουρίδης όμως θα μιλούσε. Προφανώς κάτι τέτοιο δεν το άντεχαν στο Μαξίμου.

ΑΛΛΩΣΤΕ στο περιβάλλον του Πρωθυπουργού επιμένουν πως ό,τι ήταν να πάθει η κυβέρνηση, το έπαθε. Δεν είχε κατά συνέπεια λόγο να αλλάξει στάση. Αλλά κάνουν λάθος.

Η κυβέρνηση κατέβηκε στις εκλογές με το σύνθημα μηδενική ανοχή στη διαφθορά. Αποδείχθηκε πέρα από κάθε αμφιβολία ότι η διαφθορά αφορούσε κατ΄ εξοχήν δικούς της «κουμπάρους». Τώρα αποδεικνύεται ότι και στο πολιτικό επίπεδο το μόνο που ξέρουν είναι να βγάζουν την ουρά τους απ΄ έξω.

ΠΙΣΤΕΥΟΥΝ στ΄ αλήθεια ότι οι πολίτες θα το ξεχάσουν;