[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ] Παγκοσμιοποίηση ή αυθεντικότητα;

Η ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΗ σεζόν του χειμώνα πάει προς το φινάλε της και μπορεί να γίνει κάποιος απολογισμός για το ελληνικό σινεμά και τις εγχώριες ταινίες που προβλήθηκαν στους κινηματογράφους. Οι ελληνικές λοιπόν που έσκισαν στα ταμεία- «Πέντε λεπτά ακόμα», «Μια μέλισσα τον Αύγουστο», «Straight story»- ήταν όλες «κωμωδίες πλατιάς κατανάλωσης». Κάτι που δεν είναι κακό. Αντίθετα, είναι πολύ καλό και δείχνει ότι το ελληνικό κινηματογραφικό κοινό θέλει να βλέπει ελληνικές ταινίες και να ακούει τη γλώσσα του. Σε τέτοιο βαθμό μάλιστα, που να…

τολμούν ελληνικές ταινίες να συναγωνίζονται τον Τζέιμς Μποντ ή τους «Πειρατές της Καραϊβικής»! Και αυτό δεν πρέπει να το περάσουμε στο ντούκου, αν σκεφτούμε ότι στις περισσότερες χώρες της Δύσης- και στην Ευρώπη, πλην της Γαλλίας- σπάνια πια μπαίνουν στο ΤΟΡ-10 πολιτιστικά προϊόντα εθνικής προέλευσης. Τόσο στο σινεμά όσο και στη μουσική ή στο τραγούδι. Άσε που σε πολλές χώρες της Ευρώπης έχει σβήσει το τραγούδι με εθνικούς στίχους και όλα τραγουδιούνται στα αγγλικά… Παλιά λέγαμε: όσο πιο αυθεντικά εθνικό ένα καλλιτεχνικό προϊόν τόσο περισσότερες πιθανότητες απήχησης έχει. Μα σήμερα κάτι τέτοιο μοιάζει λίγο γραφικό και ισχύει μόνο για την τύχη ενός καλλιτεχνικού προϊόντος σε ξένες χώρες. Τώρα έχουμε μπει στον αστερισμό της παγκοσμιοποίησης, που μας έχει κάνει τόσο… παγκόσμιους ώστε προτιμούν όλοι τα ίδια προϊόντα. Αυτά που μιλούν και εκφράζονται αμερικανικά. Και ούτε λίγο ούτε πολύ, εφαρμόζουν τον… πλουραλισμό μιας δικτατορίας του κεφαλαίου και των πολυεθνικών, που εξουσιάζουν τα πάντα- και στον τομέα της τέχνης- διασκέδασης. Υπό αυτές τις παγκοσμιοποιημένες και αμερικανοποιημένες συνθήκες, πάλι καλά που όλες οι φετινές ελληνικές παραγωγές κατάφεραν να βγουν στους κινηματογράφους και να μη μείνουν στα ράφια. Όπως ενθαρρυντικό είναι και το γεγονός ότι εκτός από τις τρεις ελληνικές κωμωδίες που αναφέραμε, κατάφεραν να βγουν στους κινηματογράφους και να βρουν ανταπόκριση και κάποιες άλλες ταινίες μας. Όπως η «Ψυχή στο στόμα» του Γιάννη Οικονομίδη που προβλήθηκε μόνο σε μία αίθουσα και συγκέντρωσε 30.000 θεατές, ο «Εduart» της Αγγελικής Αντωνίου που έκοψε 25.000 εισιτήρια, οι «Παρέες» του Σωτήρη Γκορίτσα ή το «Πεθαίνοντας στην Αθήνα» του Νίκου Παναγιωτόπουλου.