[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Νo woman΄s story

Κουβέντα να γίνεται, έχω όμως την εντύπωση ότι ορισμένες γενιές είναι καταδικασμένες να μείνουν εντελώς έξω από την Ιστορία. Η συγκεκριμένη γκαντεμιά αφορά εξ ολοκλήρου τους συνομηλίκους μου. Η χούντα των συνταγματαρχών μάς πέτυχε στη χαραμάδα του βιολογικού μας πεπρωμένου, δηλαδή στην πρώιμη εφηβεία. Ούτε νήπια, ούτε νεανίες. Αν μιλάμε για τα κορίτσια, ε τότε ο αφανισμός ήταν ολοκληρωτικός αφού σύμφωνα με τα στερεότυπα της εποχής, τα θηλυκά δεν είχαν μερτικό ούτε καν στη συνηθισμένη, την εφηβική παραβατικότητα.

Τι να αντιπαραθέσουμε στους ζωηρούς «γιεγιέδες» με τα ποδήλατα και τη σοφά καμουφλαρισμένη μαλλούρα;

Οι εντεταλμένες παιδονόμοι με τον κότσο και το μουστακάκι μάς είχαν δώσει να καταλάβουμε ότι εκεί που για τα αρσενικά υπήρχε η τιμωρία και ο κολασμός, σε μας αναλογούσε η απόλυτη απόκρυψη και ο σκοτεινός ηθικολογικός καιάδας. Όπως καταλαβαίνετε, η πιθανότητα να γίνουμε ηρωίδες της εποχής μας ήταν κάτι παραπάνω από μηδενική. Τούτου δοθέντος δικαιούμαι, νομίζω, να συμπεριλάβω στα διακεκριμένα θύματα της χουντικής περιόδου, τη συμμαθήτριά μου, του τελευταίου θρανίου.

Σιωπηλή, περιθωριοποιημένη και καταφανώς υπολειπόμενη, τη θυμάμαι να παίζει μόνη της κουτσό στην αυλή του σχολείου με την κοιλιά στο στόμα, χωρίς να έχει την παραμικρή επίγνωση για το τι είναι αυτό που συμβαίνει μέσα στο σώμα της. Έμαθα ότι δέχτηκε παθητικά την τιμωρία από τον σύλλογο των καθηγητών και τους γονείς της, να φέρει εις πέρας την εγκληματική, την ακατανόητη εγκυμοσύνη, δεν τολμώ όμως να υποθέσω τι απέγινε αυτό το κορίτσι.