[ ΑΙΧΜΕΣ ] Ο Αγαμέμνων

Χθες ο Πρωθυπουργός αφουγκράστηκε την Ελλάδα: Συσκέφθηκε με τους δεκατρείς περιφερειάρχες (ως επί το πλείστον αποτυχόντες πολιτευτές της Ν.Δ. που πήραν ο καθένας από μια περιφέρεια της χώρας για παρηγοριά). Οι δοτοί προϊστάμενοι της ελληνικής επαρχίας έλαβαν από τον ευεργέτη τους αυστηρότατες εντολές για το μοίρασμα των ευρωπαϊκών εκατομμυρίων.

Τι το ήθελε ο Πρωθυπουργός κυριακάτικα; Ο Πρωθυπουργός ήθελε επειγόντως να αποδείξει ότι υπάρχει. Η ειρωνεία είναι ότι με την αξιολύπητη προσπάθειά του να κάνει «πολιτική επικοινωνία», ενίσχυσε την αίσθηση του κενού διακυβέρνησης στο οποίο βρίσκεται ο τόπος. Η πολιτική μας καθήλωση δεν μπορεί πλέον να κρυφτεί. Όπως επιβεβαιώθηκε την περασμένη Παρασκευή, η Ελλάδα του 21ου αιώνα έχει στο τιμόνι της μια τριτοκοσμική κυβέρνηση. Διότι μόνο σε μια τέτοια κυβέρνηση θα μπορούσαν να απευθύνονται οι Αγγλοαμερικανοί διαχειριστές του ελληνικού δημόσιου χρέους, όχι μόνο προτείνοντας την επιστροφή του αμαρτωλού ομολόγου, αλλά, και κυρίως, συνάπτοντας την απίθανη σύμβαση δανεισμού του Ελληνικού Δημοσίου.

Οι ίδιοι άνθρωποι υπογράφουν σοβαρές συμβάσεις με σοβαρές κυβερνήσεις. Συνομολογούν αξιοπρεπείς και έντιμους όρους με αξιοπρεπείς και έντιμους συνομιλητές. Απέναντι σε τριτοκοσμικούς πελάτες μπορεί να υιοθετήσουν συμπεριφορές για τις οποίες όμως κινδυνεύουν να ελεγχθούν από τους μηχανισμούς του πολιτισμένου κόσμου στον οποίο ανήκουν. Και τότε δεν περιμένουν να τους σώσουν οι ευεργετηθέντες κολλητοί ιθαγενείς. Αντίθετα, σώζοντας τον εαυτό τους, δημιουργούν και στον παραλυμένο ντόπιο φύλαρχο τη συγκεχυμένη ελπίδα της «αντιστροφής των πράξεων». (Υπάρχει όμως «αντιστροφή του εγκλήματος»;).

Από τη θλιβερή αυτή ιστορία αποδεικνύεται ότι ένα πολυεθνικό χρηματοπιστωτικό ίδρυμα, εμβληματικό του διεθνούς καπιταλισμού, ενδιαφέρεται για την καλή του φήμη, ως στοιχείο του κερδοσκοπικού προορισμού του, περισσότερο από μια εθνική κυβέρνηση, που υποτίθεται ότι υπηρετεί τα συμφέροντα του κοινωνικού συνόλου που την εξέλεξε. Στη μοναδική τριτοκοσμική κυβέρνηση ευρωπαϊκής χώρας, επιμένουν με αφοπλιστική αθωότητα ότι οι προηγούμενοι ήταν ακόμα χειρότερα λαμόγια από τους ίδιους και ψάχνουν, οι αρχαιομαθέστατοι, για καμιά Ιφιγένεια. Τι να την κάνουν, όταν τους λείπει ο Αγαμέμνων;