ΧΧ εναντίον ΧΥ

Εκείνος, κάτι σαν Αλέν Ντελόν σε ρόλο σκληρού μπάτσου-τιμωρού. Εκείνη, μια Σιμόν Σινιορέ, ερωτική και ταυτόχρονα μητρική, στοργική αλλά και μυστηριώδης.

Εκείνος θα ήθελε να τον βλέπουν ως ένα είδος μεταμοντέρνου Βοναπάρτη. Εκείνη, ως μια σύγχρονη Ζαν Ντ΄ Αρκ. Εκείνος είναι ο αυτοδημιούργητος γιος ενός Ούγγρου πρόσφυγα και εγγονός μιας Εβραίας από τη Θεσσαλονίκη. Εκείνη, η ατίθαση κόρη ενός αυταρχικού αξιωματικού του στρατού των αποικιών. Εκείνος, ένας δεξιός που θαυμάζει τον Τόνι Μπλερ και τσιτάρει Ζoρές. Εκείνη, μια σοσιαλίστρια που κλείνει τις συγκεντρώσεις της με τη Μασσαλιώτιδα, αντί για τη Διεθνή, και τυλίγεται με την τρίχρωμη σημαία. Εκείνος υπόσχεται ασφάλεια, τάξη και μεταρρυθμίσεις. Εκείνη υπόσχεται δικαιοσύνη, πατριωτισμό και οικογενειακές αξίες.

Και η Γαλλία πρέπει τώρα να διαλέξει: Τον σκληρό μπάτσο ή την ωραία μαμά;

Γ ια μια στιγμή πιστέψαμε πως οι γαλλικές εκλογές είχαν μετακινηθεί από το παραδοσιακό πεδίο της πολιτικής, στο πεδίο της ψυχολογίας. Ως εάν ήταν μια μάχη στυλ, φύλου ή προσωπικότητας, αντί για σύγκρουση προγραμμάτων. Σαν να «μολύνθηκε» και η Γαλλία από το αγγλοσαξονικό life politics. Σαν να έχει δίκιο ο Γάλλος Αβραμόπουλος, ο κεντρώος Μπαϊρού- που φιλοδοξεί να επαναλάβει το κατόρθωμα του Λε Πεν και να αφήσει εκτός δεύτερου γύρου την υποψήφια των Σοσιαλιστών- όταν υποστηρίζει πως οι διαχωριστικές γραμμές εξεμέτρησαν το ζην. Πως η διάκριση Αριστερά- Δεξιά, που γεννήθηκε (στη Γαλλία, την ίδια) τον Αύγουστο του 1789, όταν τα μέλη της πρώτης Συντακτικής Βουλής κάθησαν εξ αριστερών και εκ δεξιών του προέδρου του Σώματος, έπαψε να έχει νόημα. Κι έπειτα, τα πράγματα επέστρεψαν στη γνώριμη μορφή τους. Όσο η συζήτηση επέστρεφε στα δύο κυρίαρχα θέματα της γαλλικής εκλογικής ατζέντας- την Εργασία και την Ασφάλεια- η διάκριση γινόταν σαφής. Υπάρχει πάντα μια Δεξιά και μια Αριστερά.

Η Γαλλία (αλλά μαζί και μια Ευρώπη που έχει μείνει μετέωρη, παραζαλισμένη, δίχως πυξίδα από την επαύριον του γαλλικού ευρωδημοψηφίσματος)
βρίσκεται σε ένα σταυροδρόμι. Και μετά 14 χρόνια Μιτεράν και 12 χρόνια Σιράκ, όποιος (ή όποια) κι αν διαδεχθεί τους δύο δεινόσαυρους στο Μέγαρο των Ηλυσίων, θα φέρει μια αλλαγή εποχής. Αλλαγή γενιάς, αλλαγή ύφους, μια κάποια αλλαγή κοινωνικού μοντέλου οπωσδήποτε, αλλά και αλλαγή εξωτερικής πολιτικής- ιδίως αν εκλεγεί ο Σαρκοζί

Τις εκπροσωπούν ο Σαρκοζί και η Ρουαγιάλ. Και είναι διαφορετικές. Πολιτιστικά φιλελεύθερη και οικονομικά συντηρητική, από παράδοση, η Αριστερά. Οικονομικά φιλελεύθερη και πολιτιστικά συντηρητική (στην περίπτωση Σαρκοζί: αντιδραστική) η Δεξιά. Το πρόβλημα είναι ότι μεγάλο ποσοστό του εκλογικού σώματος (μια έρευνα το ανεβάζει σε 40%) δεν αναγνωρίζεται ούτε στη μία ούτε στην άλλη ταυτότητα. Ένα μέρος του είναι φιλελεύθεροι- και οικονομικά και πολιτιστικά. Τους βάφτισαν «Μπόμπος» (μπουρζουά μποέμ) και προτιμούν Μπαϊρού-Αβραμόπουλο. Κι ένα άλλο μέρος του είναι συντηρητικοί- τόσο οικονομικά όσο και πολιτιστικά. Είναι οι «αντί». Και ψηφίζουν, κυρίως, Λε Πεν.

Επιχειρώντας να απευθυνθούν στα ακροατήρια αυτά, ο Σαρκοζί και η Ρουαγιάλ μπερδεύουν τα λόγια τους, αλλάζουν γλώσσα, χάνουν σε σαφήνεια. Ωστόσο, εν τέλει και ευτυχώς, η επιλογή της Γαλλίας θα είναι κλασική: Αριστερά ή Δεξιά.

Αυτός είναι και ο πρώτος λόγος που κάνει τις εκλογές αυτές τόσο ενδιαφέρουσες οικουμενικά.

Και δεύτερος, ειδικά για εμάς τους Έλληνες: Καμιάς άλλης χώρας η πολιτική και πνευματική ζωή δεν μας επηρεάζει τόσο, δεν εσωτερικεύεται τόσο άμεσα- από την εποχή του Κοραή έως τον Τρικούπη και από τον θαυμασμό του Καραμανλή για τον Ντε Γκωλ έως τον τον «εκ-μιτερανισμό» του Ανδρέα- όσο της Γαλλίας. Τρίτος: Η Γαλλία (αλλά μαζί και μια Ευρώπη που έχει μείνει μετέωρη, παραζαλισμένη, δίχως πυξίδα από την επαύριον του γαλλικού ευρωδημοψηφίσματος) βρίσκεται σε ένα σταυροδρόμι. Και μετά 14 χρόνια Μιτεράν και 12 χρόνια Σιράκ, όποιος (ή όποια) κι αν διαδεχθεί τους δύο δεινόσαυρους στο Μέγαρο των Ηλυσίων, θα φέρει μια αλλαγή εποχής. Αλλαγή γενιάς, αλλαγή ύφους, μια κάποια αλλαγή κοινωνικού μοντέλου οπωσδήποτε, αλλά και αλλαγή εξωτερικής πολιτικής- ιδίως αν εκλεγεί ο Σαρκοζί.

Τέταρτος, όχι αδιάφορος λόγος: Ότι πρώτη φορά μια γυναίκα διεκδικεί ένα από τα πιο μάτσο αξιώματα στην Ευρώπη- αφού κανένας Ευρωπαίος ηγέτης δεν έχει τόσο μεγάλη προσωπική εξουσία στη χώρα του, τέτοιον απόλυτο έλεγχο της εξωτερικής πολιτικής και τόσο μεγάλη ισχύ έναντι του Κοινοβουλίου του όσο ο πρόεδρος της Γαλλίας.