«Η Τέχνη είναι πιο οικονομική από τις βόμβες»

«Είναι τόσο πολλοί οι δισεκατομμυριούχοι στην εποχή μας, που τα 140 εκατ. δολάρια που πωλήθηκε ο πίνακας του Πόλοκ δεν σημαίνουν κάτι», λέει στα «ΝΕΑ» ο Τζέισον ΜακΚόι, γκαλερίστας και ανιψιός του μεγάλου ζωγράφου
«Η ζωή του Πόλοκ είναι ταυτισμένη με τη ζωγραφική του. Όταν αρχίζουμε να ασχολούμαστε με το πόσο κοστίζει η τέχνη του είναι σαν να προσπαθούμε να κοστολογήσουμε τη ζωή του. Όσο ζούσε δεν τον απασχολούσαν τα χρήματα, παρά μόνο στον βαθμό που απασχολούν κάθε άνθρωπο ως μέσο επιβίωσης», λέει στα «ΝΕΑ» ο Τζέισον ΜακΚόι, ο Νεοϋορκέζος γκαλερίστας και ανιψιός του πρωτοπόρου του 20ού αιώνα ζωγράφου Τζάκσον Πόλοκ με αφορμή την τιμή ρεκόρ των 140 εκατ. δολαρίων ή 109,75 εκατ. ευρώ στην οποία πωλήθηκε πριν από πέντε μήνες το έργο «Νο. 5, 1948» του Πόλοκ, αναδεικνύοντάς το στο πολυτιμότερο έργο τέχνης της εποχής μας.

«Εξάλλου, δεν πωλήθηκε σε δημοπρασία. Πρόκειται για μια ιδιωτική πώληση και κατά συνέπεια δεν υπάρχουν αποδείξεις. Αλλά ακόμη κι αν ισχύει η τιμή των 140 εκατομμυρίων δολαρίων δεν σημαίνει και τίποτα. Είναι τόσο πολλοί οι δισεκατομμυριούχοι στην εποχή μας», προσθέτει ο κ. ΜακΚόι που επισκέφθηκε προ ημερών την Αθήνα για να υποστηρίξει την πρώτη έκθεση στην Ελλάδα του ζωγράφου Τζορτζ Νεγκρεπόντε στην γκαλερί Π. 37

(Πειραιώς 37), τον οποίο εκπροσωπεί στη Νέα Υόρκη.

«Η σχέση της Τέχνης με το χρήμα είναι ίδια με τη σχέση του χρήματος με όλα τα πράγματα. Μπορείς να φας με πέντε δολάρια και να πιεις ένα ποτήρι άγευστο κρασί και μπορείς να ξοδέψεις δεκάδες χιλιάδες δολάρια για ένα εκλεκτό δείπνο με σπάνιο κρασί. Οι τιμές είναι σχετικές. Αν συγκρίνουμε τα ποσά που διατίθενται για έργα τέχνης με τα ποσά που διατίθενται για βόμβες και σφαίρες που εκτοξεύονται εναντίον του πολιτισμού, η τέχνη είναι πιο οικονομική».

«Οι νέοι θέλουν να τραβήξουν την προσοχή για πέντε λεπτά και μετά η καριέρα τους τελειώνει. Αυτό δεν είναι τέχνη»

Γιος του αδελφού του Τζάκσον Πόλοκ (έχουν διαφορετικό επίθετο επειδή ο παππούς του ΜακΚόι άλλαξε το οικογενειακό επίθετο σε Πόλοκ. Ο διάσημος ζωγράφος κράτησε το «υιοθετημένο» επίθετο, ενώ ο πατέρας του γκαλερίστα επέλεξε να επιστρέψει στο οικογενειακό) ο Τζέισον ΜακΚόι δεν θυμάται τον ζωγράφο και σημαντικότατο εκπρόσωπο του αφηρημένου εξπρεσιονισμού ως εκκεντρικό και αλκοολικό, όπως περιγράφεται στις βιογραφίες και τα ντοκιμαντέρ.

«Ήμουν εννιά χρονών όταν πέθανε. Θυμάμαι έναν κανονικό άνθρωπο να κάθεται μαζί με την οικογένεια. Ήταν εκείνος που μου χάρισε το πρώτο μου ποδήλατο. Δεν μου κάνει εντύπωση που ο κόσμος έχει διαφορετική εικόνα. Συμβαίνει με πολλούς διάσημους. Η προσωπική του ζωή έχει γίνει μύθος και έχουν ειπωθεί πολλά. Άλλα είναι αλήθεια, άλλα ψέματα, πολλά επινοήσεις. Είχαμε μια θαυμάσια σχέση, όλα κυλούσαν φυσιολογικά μέσα στην καθημερινότητα. Ως οικογένεια είχαμε σεβασμό σε πολλά διαφορετικά είδη ζωγραφικής, από την αναγεννησιακή έως την κοπτική, και πολλά είδη μουσικής, από Μότσαρτ έως τζαζ», θυμάται ο Τ ζέισον ΜακΚόι.

Με πατέρα ζωγράφο που εγκατέλειψε τον χρωστήρα για να ζει πιο άνετα με την οικογένειά του και θείο τον Τζάκσον Πόλοκ, μοιάζει φυσιολογική η ανάμειξη του Τζέισον ΜακΚόι με τον χώρο της Τέχνης. «Δεν είναι ακριβώς έτσι», διευκρινίζει. «Η οικογένειάμου θα με σεβόταν περισσότερο αν είχα ασχοληθεί με την Τέχνη ως δημιουργός και όχι με το εμπόριο», χαριτολογεί. Και αν και ομολογεί πως στην κατοχή του δεν έχει ούτε έναν πίνακα του ακριβότερου πλέον ζωγράφου-«κρίμα», όπως λέει, «αλλά όλα τα έργα του τα κληρονόμησε η γυναίκα του»- έχει την ευκαιρία να βλέπει πολλά από τα έργα του θείου του, καθώς πολλοί γνωρίζουν την οικογενειακή σχέση του με τον Τζάκσον Πόλοκ και απευθύνονται σ΄ αυτόν για να εξετάσει πίνακές του που βρίσκονται στις συλλογές τους.


«Κυνήγι φήμης και χρήματος για πέντε λεπτά»

Πώς βλέπει ένας γκαλερίστας που ζει και δουλεύει στη μητρόπολη της σύγχρονης τέχνης, τη Νέα Υόρκη, τη σχέση Ευρωπαίων και Αμερικανών καλλιτεχνών; «Τόσο οι μεν όσο και οι δε είναι πολίτες του κόσμου και ξέρουν πολύ καλά ο ένας τη δουλειά του άλλου. Εκείνο που δεν καταλαβαίνω είναι πώς μπορεί ένας Δανός σκηνοθέτης να κριτικάρει τον αμερικανικό κινηματογράφο όταν δεν έχει πάει ποτέ στην Αμερική. Τι μπορεί να σημαίνει αυτό; Κατά τη γνώμη μου η Τέχνη δεν πρέπει να γίνεται τόσο αυστηρά επικριτική όσο ένα δοκίμιο», απαντά ο Τζέισον ΜακΚόι. Και διαπιστώνει ένα από τα μεγάλα προβλήματα των νέων καλλιτεχνών:

«Ενδιαφέρονται για τη φήμη και το χρήμα, θέλουν να τραβήξουν την προσοχή έστω και για πέντε λεπτά και μετά η καριέρα τους τελειώνει. Αυτό δεν είναι μεγάλη τέχνη».