«Σαρκοζί ή Μπαϊρού»

Έχει δηλώσει πως αναζήτησε σπίτι πάνω στην πλατεία του Πανθέου, στο Παρίσι, διότι «μόνο με ιστορικά μνημεία μπορούσε να ανταλλάξει τη θάλασσα» της γενέτειράς του, της Νίκαιας. Εκείνο που μας ενδιαφέρει να μάθουμε σήμερα είναι: το βαθιά αριστερό παρελθόν του, τι χρειάστηκε προκειμένου να πειστεί να το «ανταλλάξει»;

«Εγώ ουδέποτε είπα ότι θα ψηφίσω Σαρκοζί», σπεύδει να μου επισημάνει ο 75χρονος Μαξ Γκαλό, ο γνωστός Γάλλος ιστορικός, ο πολυγραφότατος συγγραφέας, ο πάλαι ποτέ κομμουνιστής, μετέπειτα (1983-1984) εκπρόσωπος της σοσιαλιστικής κυβέρνησης Μορουά και στη συνέχεια, για μια δεκαετία, ευρωβουλευτής. Έτσι ξεκάθαρα δεν το έχει πει, πράγματι. Δεν αρνείται ωστόσο πως βρίσκει στον λόγο του δεξιού υποψηφίου για τη γαλλική προεδρία «πολλά ενδιαφέροντα σημεία». Όπως;

«Θυμάμαι συγκεκριμένα δύο ομιλίες του, η πρώτη τον Μάιο του 2006 στη Νιμ, η δεύτερη τον Ιανουάριο στην Πορτ ντε Βερσάιγ: παρουσίασε έναν στοχασμό πάνω στην ιστορία της Γαλλίας που μου φάνηκε εξαιρετικός, μνημόνευσε τον Ζορές, τον Μπλουμ, τον Γκι Μοκέ (θρυλικές μορφές της γαλλικής Αριστεράς) και μαζί την Ζαν ντ΄Αρκ, τον Κλεμανσό, τον Ντε Γκωλ, ενέγραψε δηλαδή τον λόγο του σε μια παράδοση που θέλει την ιστορία του έθνους ενιαία, πέρα και πάνω από πολιτικές διαχωριστικές γραμμές. Και η ιδέα αυτή είναι πολύ σημαντική διότι διανύουμε περίοδο βαθιάς εθνικής κρίσης. Μπορώ να σας δείξω εκατοντάδες επιστολές αναγνωστών που εκφράζουν αυτήν ακριβώς την αγωνία, η σύσταση της γαλλικής κοινωνίας έχει αλλάξει και ο Σαρκοζί έχει την ικανότητα να κατονομάζει τα προβλήματα, να λέει τα πράγματα με το όνομά τους. Ήταν ο πρώτος που τόλμησε να πει, στη Νιμ, “πρέπει να νιώθουμε υπερήφανοι που είμαστε Γάλλοι”- “Υπερήφανος που είμαι Γάλλος” ήταν ο τίτλος ενός βιβλίου που ο Γκαλό είχε κυκλοφορήσει λίγο νωρίτερα. «Ήταν ο πρώτος που τόλμησε να μιλήσει για εθνική ταυτότητα, προσωπικά δεν συμφωνώ με την ιδέα ενός υπουργείου Μετανάστευσης και Εθνικής Ταυτότητας, συμφωνώ όμως ότι η μετανάστευση και η εθνική ταυτότητα είναι δύο έννοιες αδιαχώριστες».

Η αξιότιμη εμμονή του
Προς αποφυγήν παρεξηγήσεων, επιβάλλονται ορισμένες διευκρινίσεις. Μακριά από τον Γκαλό κάθε ακροδεξιά υποψία, τον Λεπέν τον καταδικάζει «πολιτικά και πνευματικά». Όπως έγραψε ωστόσο ο Αλέν Ντιαμέλ στο «Le Ρoint» παρουσιάζοντας το τελευταίο του βιβλίο «Η Ψυχή της Γαλλίας» (εκδόσεις Fayard), αυτός ο «ανεξάντλητος πατριώτης» έχει μία «αξιότιμη εμμονή»: τον φόβο μήπως η γαλλική ταυτότητα σβήσει. Για αυτό ψήφισε πρόπερσι «όχι» στο Ευρωσύνταγμα, για αυτό δηλώνει πως «δεν μπορούμε να οικοδομήσουμε μια Ευρώπη που να αρνείται το έθνος», για αυτό διεκδικεί μια Ε.Ε. η οποία «θα παραχωρεί στις χώρεςμέλη σημαντικά στοιχεία εθνικής κυριαρχίας»- και η οποία δεν μπορεί να περιλαμβάνει την Τουρκία, «ειδάλλως ας βάλουμε μέσα και το Μάλι!».

Με έναν συνομιλητή όπως ο Μαξ Γκαλό δύσκολα κατευθύνεις τη συζήτηση. Μου λέει πόσο χαίρεται με το ενδιαφέρον των Γάλλων για αυτές τις εκλογές«δεν τολμάς να μπεις σε ένα ταξί και αμέσως ο οδηγός σού μιλάει για πολιτικά. Και πρέπει να σας πω πως όλοι οι ταξιτζήδες ψηφίζουν Μπαϊρού!».

Πώς έτσι; «Ο Σαρκοζί φοβίζει τον κόσμο, το μεγαλύτερο εμπόδιο που αντιμετωπίζει είναι εκτός λογικής· τις προάλλες ένας μου είπε “Καταλαβαίνετε, όταν σταματά να μιλάει, δεν τολμάς να πεις τίποτα”, είναι αυτός που δεν αφήνει στον άλλο χώρο να εκφραστεί, προσωπικά μάλιστα εκπλήσσομαι που αποσπά τέτοια ποσοστά».