[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Μάθε παιδί μου γράμματα

O Μάιος μάς έφτασε και μαζί μ΄ αυτόν έρχονται και οι Πανελλήνιες. Παιδιά και γονείς σε θέση μάχης καταστρώνουν από τώρα τα προγράμματά τους, βάζοντάς μας όλους στον ίδιο ντορβά. Μπήκα στο θέμα από το παράθυρο, παρακολουθώντας φίλους μου που έχουν τέκνα στην Τρίτη Λυκείου. Κι ενώ νόμιζα πως όλα παίζονται πάνω στην ψυχραιμία και την καλή προετοιμασία των μαθητών, η μαύρη αλήθεια ήρθε και με προσγείωσε εκεί ακριβώς που δεν ήθελα: στον απόλυτο εξευτελισμό του σχολείου.

Καθ΄ όλη τη διάρκεια των πασχαλινών διακοπών, τα παιδιά, με τη συνδρομή των γονιών και τη σιωπηρή κατανόηση των καθηγητών τους, μετρούσαν το υπόλοιπο των απουσιών τους κι ετοίμαζαν «δικαιολογητικά», υπολογίζοντας από Δευτέρα και μέχρι το τέλος του σχολικού έτους να μην ξαναπατήσουν το πόδι τους στο σχολείο, αλλά να μείνουν σπίτι για να διαβάσουν απερίσπαστα. Μάλιστα…

Αν αυτές τις μέρες βρείτε μαθητή της Τρίτης Λυκείου σε θρανίο, εμένα να μου τρυπήσετε τη μύτη. Και γιατί να το κρύψωμεν άλλωστε; Το σχολείο όχι μόνον δεν δίνει το παραμικρό εφόδιο στους υποψηφίους αλλά τους δημιουργεί εμπόδια, αφού με τα συνεχή και άχρηστα εξάωρά του στερεί από τους σοβαρούς μαθητές χρόνο για πραγματική, χρήσιμη μελέτη. Οπότε πολύ καλά κάνουν και του κατεβάζουν με τη βία τα ρολά, το ακυρώνουν, το βάζουν στη θέση του. Επ΄ αυτού δεν έχω κανένα απολύτως ταμπού.

Έχω όμως μια μεγάλη, μια βαριά θλίψη.